Werkgever schreeuwt tegen mij nadat ik contract opzeg om mijn zieke kind

Ik wil even mijn hart luchten en ik ben benieuwd of er hier ouders zijn die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Onze dochter is geboren met 31+0 weken doordat ik een placenta-infarct heb gehad. Sinds haar geboorte voelt het soms alsof we van crisis naar crisis leven. Alsof dat nog niet genoeg was, werd mijn contract bij mijn vorige werkgever niet verlengd toen ik net terugkwam van zwangerschapsverlof. Daardoor kwam ik plotseling zonder werk te zitten. Na ongeveer vijf maanden zoeken vond ik uiteindelijk via via een baan bij een marketingbureau. Eerlijk gezegd voelde ik vanaf het begin al dat dit niet mijn plek was. Ik had niet echt een klik met de mensen of de cultuur en was daarom rustig aan het rondkijken naar iets anders. Ondertussen kregen we thuis steeds meer te verduren. Onze dochter is in februari, maart, april en mei vier keer opgenomen geweest in het ziekenhuis. Iedere keer lag ze ongeveer een week aan de zuurstof. De eerste keer vanwege het RS-virus en de drie keren daarna vanwege acute bronchitis. De stress die dat met zich meebracht was enorm. Niet alleen de zorgen om haar gezondheid, maar ook de constante puzzel rondom werk, verlof, opvang en inkomen. Wij zijn inmiddels volledig door ons zorgverlof heen en zijn vakantiedagen aan het opmaken. Vanuit mijn werkgever heb ik in die periode weinig begrip of steun ervaren. Er werd eigenlijk nooit echt gevraagd hoe het met ons ging. Vorige week hebben mijn partner en ik daarom de knoop doorgehakt. Ik stop per 1 juli met werken en blijf voorlopig thuis bij onze dochter. Financieel kunnen we dat gelukkig dragen en voor ons voelde dit als de beste keuze voor ons gezin. Afgelopen vrijdag heb ik dat in een persoonlijk gesprek verteld aan mijn werkgever. In eerste instantie leek hij begripvol. Hij gaf zelfs aan dat hij wilde onderzoeken of ik misschien nog een paar uur per week vanuit huis kon blijven werken. Maar daarna veranderde alles. Ik stuurde een e-mail om mijn opzegging schriftelijk te bevestigen. Kort daarna kreeg ik een uitgebreide reactie terug waarin allerlei dingen werden rechtgezet en anders werden neergezet dan ik ze had ervaren. Vandaag werd ik vervolgens uitgenodigd voor een gesprek met mijn werkgever, mijn leidinggevende en een nieuwe directeur. Dat gesprek liep volledig uit de hand. Er werd boos tegen mij gesproken, er werd geschreeuwd, ik kreeg verwijten dat ik collega's al had verteld dat ik wegga en dat ik mijn werkgever niet eerder had betrokken bij mijn beslissing. Er werd meerdere keren gezegd hoe teleurgesteld ze waren en hoeveel ze voor mij hadden gedaan. Ik heb meerdere keren geprobeerd uit te leggen dat deze keuze niet over hen ging. Dat deze keuze voortkomt uit maanden van zorgen, ziekenhuisopnames, stress en het gevoel dat ik mijn aandacht nu volledig bij mijn dochter wil hebben. Maar wat ik ook zei, het leek niet binnen te komen. Op een gegeven moment werd zelfs aan mij gevraagd of ik begreep waarom mijn werkgever zo boos was. Toen ik dat probeerde samen te vatten, werd er opnieuw boos gereageerd omdat ik het volgens hem verkeerd begreep. Uiteindelijk liep mijn werkgever boos weg omdat hij naar eigen zeggen zo kwaad was dat hij even water moest halen. Later kwam hij terug en kreeg ik te horen dat zij hadden besloten mij per 1 juli te laten gaan. Daarna volgde nog een verhaal over dat ik moeite zou hebben met hulp accepteren en dat zij hoopten dat ik ooit zou leren hulp aan te nemen. Ik ben uiteindelijk naar huis gegaan en heb de hele rit gehuild, maar ook vol ongeloof gezeten. Ik kan er met mijn hoofd gewoon niet bij hoe iemand zó boos kan worden op een moeder die kiest voor haar kind. Een kind dat een extreem zware start heeft gehad en vier keer in vier maanden tijd in het ziekenhuis aan de zuurstof heeft gelegen. Dus ik denk dat mijn vraag eigenlijk is: Zijn er hier meer ouders (van prematuren) die door alle medische zorgen moeilijke keuzes hebben moeten maken rondom werk? Hebben jullie ooit onbegrip of zelfs boosheid ervaren vanuit een werkgever of omgeving? En hoe gingen jullie daarmee om?