We hebben met ons eerste kindje van alles meegemaakt in de eerste twee jaar. Koemelkallergie, slapeloosheid, heel vaak oorontsteking en erg ziek, ze is mega gevoelig dus alles komt hard binnen en zich thuisvoelen bij de opvang ging ook niet als vanzelf. Na deze periode (met daarvoor een HG zwangerschap en een keizersnede) was ik op en kon ik niet meer door alsmaar overlevingsstand, niet slapen en veel zorgen.
Inmiddels gaat het al een tijd heel goed, gaat onze dreumes alweer richting de 2,5 jaar en denken we aan een tweede. Dit gaat bij mij gepaard met heel veel zorgen, verdriet dat terugkomt en stress. Ik wil zo graag een broertje of zusje voor ons meisje en de wens voor twee kindjes is er al zolang ik me kan herinneren, maar ik moet ook steeds denken aan hoe verschrikkelijk slecht het met mij ging tijdens de zwangerschap en in het 1e levensjaar met ons kindje.
Ik vraag mezelf constant af of ik dit (nog een keer) kan en het voelt zo dubbel om dit alles weer aan te gaan, terwijl ik nu eindelijk weer zó goed in mijn vel zit. Ik merk dat ik echt op zoek ben naar positieve verhalen of mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt om ook even te horen dat het ook kan meevallen allemaal en dat ook een eventuele tweede erbij echt goed komt. Hoor graag van jullie!