Ansgt voor keizersnede

Oké, ik heb echt iets stoms. Verstandelijk weet ik heel goed dat het nergens op slaat maar emotioneel is dat lastiger. Ik ben 31+2 weken zwanger en de baby ligt continu in stuit. Ik weet dat er nog tijd genoeg is om te draaien. Daarnaast is de baby groot, p87 laatste groeiecho. Ik weet dat het niet mega groot is en dat het slechts een schatting is. M'n eerste hebben ze erg goed geschat met de inleiding op 37+2, slechts 4 gram naast geboorte gewicht. Anyway, door dit alles en het feit dat ik voor m'n gevoel de eerste bevalling niks heb gedaan, m'n lijf niets heeft gedaan (heel lang, meer dan 10,5 uur opwekkers, voor er 1 cm ontsluiting bij kwam) en uiteindelijke vacuümpomp bevalling zorgen ervoor dat ik in mn hoofd heb gekregen dat ik zelfstandig wil bevallen. Ik heb met de verloskundige al besproken hoe het met de vorige bevalling zat en dat het medisch absoluut noodzakelijk was en altijd een vacuüm en inleiding nodig geweest waren dus dat ik niet gefaald heb, maar toch voelt het zo. En nu ben ik dus bang voor keizersnede. Dit gaat ons laatste kindje zijn en ik voel bewijsdrang om het "zelf" te kunnen. Dus absoluut geen keizersnede. Disclaimer ik vind bij anderen helemaal niet dat ze niet zelf zijn bevallen met een keizersnede, alleen bij mezelf ligt die lat heel hoog of zo. Dit is absoluut geen sneer naar keizersnedes, hopelijk pakt niemand het verkeerd op. Wie herkent dit en hoe ga je ermee om?