Bevallingstrauma?

Ik ben vorige week vrijdag bevallen van een kerngezonde zoon. Na bijna een week met inleiden, ballon en misoprosol begonnen donderdagavond de weeën. Ik vond het niet te doen. Vanaf het moment van vliezen breken bleven de weeën zo snel op elkaar komen dat ik amper tijd had om een beetje op adem te komen. En dit ruim 7 uur lang. Ruggenprik is 2x gezet maar werkte niet, uiteindelijk aan de morfine. Ik heb wel 100 x geroepen dat ik dit niet aankon en een keizersnede wilde maar daar werd door de verloskundige niks mee gedaan. Achteraf denk ik wel begrijpelijk want de ontsluiting werd steeds meer en er zijn vast veel vrouwen die roepen het niet aan te kunnen. Gelukkig was uiteindelijk na 3 persweeën mijn zoon geboren en duurde dat niet nog heel lang. Ik kijk met veel schaamte terug op de bevalling. Schaamte dat ik het niet aankon, schaamte dat mijn partner mij zo heeft zien schreeuwen en huilen en smeken om hulp.. Terwijl iedereen zegt dit hebben veel vrouwen en uiteindelijk is het je wel op eigen kracht gelukt kan ik niet met trots terug kijken dat het me wel zelf gelukt is. We zijn nu dik een week thuis en ik wilde de eerste dagen niet over de bevalling praten. Heb het gevoel dat het er nu allemaal uit komt. Ik mis ook enorm het verliefde en trotse gevoel als ik naar hem kijk. Af en toe voel ik die geluksmomentjes wel maar niet zoals anders moeders dit hebben dat ze smoorverliefd zijn. Ik heb gelukkig al contact met een psycholoog en ga een berichtje sturen of ik daar terecht kan. Maar zijn er vrouwen die dit herkennen? Of misschien tips hebben