Pfoe,vind dit een moeilijk iets om hardop te zeggen, maar blijkbaar had ik een voorkeur. Ik dacht dat het een hele lichte voorkeur was, maar sinds dat we in verwachting zijn, merk ik dat die sterker is dan ik dacht.
We zijn al jaren bezig om ouders te worden, dus ik ben sowieso intens gelukkig dat het nu eindelijk is gelukt. Ik heb ook niet gehuild ofzo, en vind het idee van een zoon prachtig.
Maar ik zag mezelf dus altijd als meisjesmoeder. Ik heb geen goede band met mijn moeder en hoopte dat ik een soort 'do over' zou krijgen. Dat ik nu wel die band zou krijgen en ik later met mijn dochter op vakanties etc zou gaan. Ik denk ook omdat meisjes het enige is wat ik ken, ook om mij heen. Dus het is misschien ook gewoon iets onbekend?
En blijkbaar raakt het krijgen van een zoon ook mijn trauma. Ik heb een enigzins heftige negatieve ervaring, wat resulteerde in een rechtszaak en PTSS (en een angst voor mannen). En ik dacht dat ik dat na jaren vrij goed onder controle had. Maar het idee van een zoon beangstigde me in het begin zelfs even. Gelukkig begint dat zijn weg al te vinden. Maar ik schrok er echt even van.
Dit zal vanwege veel redenen ons enige kindje blijven. Dus this is it. En ik ben intens dankbaar, na bijna 10 jaar proberen. Maar toch, dat toekomstbeeld wat er nu niet meer is, dat doet pijn.
Ik zou het dus heeeeel erg leuk vinden om hele mooie verhalen te horen van moeder/zoon relaties. Als jij dus een echte jongens moeder bent, wat maakt dat zo geweldig?! Ik wil graag mijn toekomstbeeld in mijn hoofd veranderen met mooie nieuwe dromen.
Ps: en leuke jongenskleding. Please welke merken?! Hahaha