Somber, verdrietig negatieve gedachtes tijdens zwangerschap

Hallo, inmiddels gaat het (door o.a. therapie) weer stukken beter gelukkig, maar heb een tijdje, vooral in tweede trimester, helemaal niet lekker in m’n vel gezeten. Ik denk dat alle veranderingen in de periode en hormonen m’n al zwakke punten blootlegde. Waar ik voorheen mijzelf kon opvrolijken, het wel kon relativeren en m’n negatieve gedachtepatroon kon stoppen, lukte dat nu niet meer. Denk dat ik er zelf in die periode veel aan gehad zou hebben als ik vergelijkbare verhalen had gelezen, dus vandaar dat ik het alsnog graag hier deel. Zijn er meer die zich hierin herkennen? Ik voelde me erg somber en verdrietig en vooral totaal niet mijzelf (gedachtes niet van mijzelf, lichaam niet van mijzelf, m’n eigen reacties niet van mijzelf, gevoel niet van mijzelf). Een zwangerschap veranderde mij ook en denk dat ik dat moeilijk kon accepteren en onbewust mijn eigenwaarde aan spontaniteit, veel ondernemen met vrienden, veel sporten (hardlopen) en m’n lichaam hing, iets wat tijdens een zwangerschap toen wegviel. Rond de 20 weken moest ik stoppen met hardlopen, terugschakelen qua sporten, was ik zo moe dat ik minimaal 9 uur nacht moest slapen om het vol te houden en moest ik sociale activiteiten ook in terugschakelen. Ook merkte ik dat door de hormonen ik gewoon anders op bepaalde situaties reageerde: intenser, geprikkelder. Daarnaast veranderde mijn lichaam, ik kreeg (gelukkig ook maar haha) een buik. Dat niet mijzelf voelen vond ik lastig en daarnaast kon ik mijn negatieve gedachtes (over van alles) niet meer onder controle krijgen. Ik was en ben daarentegen heel gelukkig met het kind dat groeit in m’n buik (vind dat ook helemaal geweldig) en sta ook heel relaxed tegenover de bevalling en het straks hebben van een kind, daar kijk ik juist enorm naar uit. Maar goed, het leerde mij ook weer dat enorme dankbaarheid en somberheid naast elkaar kunnen bestaan. Ik vond het apart om te merken hoe dubbel alles voelt. Aan de ene kant ben ik intens blij dat ik zwanger ben en voel ik het kindje in mij groeien. Het is prachtig om te merken hoe mijn buik verandert en hoe mijn lichaam dit nieuwe leven draagt. Ik ben trots op mezelf en op wat mijn lichaam kan. Tegelijkertijd miste ik soms de oude mij. Het doet soms pijn dat die vrijheid, spontaniteit en sportiviteit er even niet is of en dat mijn leven nu soms zoveel anders is. Inmiddels ben ik bijna 33 weken zwanger en gaat het dus stukken beter, ik voel me rustiger en heb ook de kern van mijn probleem (onderliggende onzekerheid) aangepakt door de therapie. Daarnaast merk ik ook dat ik verder in m’n zwangerschap ben en het allemaal beter kan accepteren. Ook bleek m’n feritine enorm laag te zijn, daarvoor slik ik nu al een tijd ijzerpillen en dat lijkt nu te werken: heb nu veel meer energie. Voel me veel meer mijzelf, of deze nieuwe versie van mijzelf en over het algemeen veel gelukkiger. Het feit hulp te hebben gezocht en erover te praten doet mij ook al erg goed. Herkent iemand zich hierin? In ieder geval, wie er nu even niet lekker in zit: het wordt echt beter! ♥️ Mocht je twijfelen om hulp te zoeken: doe het voor jezelf en voor je kindje.