Verdrietig, angst, ongeloof, zwangerschapsafbraak na 20 weken

Hallo allemaal We zijn tot het besluit gekomen onze zwangerschap af te breken. Dit vanwege het gevonden open ruggetje met hersenafwijkingen op echo te zien, op de 20 weken echo. Na enorm veel opzoek werk en te praten met elkaar en prognose bespreken met een heel team hebben we gezegd dat we het stopzetten vanwege de enorme angst/onzekerheid voor de toekomst. De tijd nu tussen het besluit te hebben genomen en de bevalling in ergens de komende week is slopend. Ik voel de baby bewegen, en dan wetend dat dit over een paar dagen er niet meer is, ik ga hier een beetje aan onderdoor, ookal staan wij 100% achter onze beslissing. Mijn man is hier mn rots in de branding, ik heb enorm veel aan hem.. Ik zit naast de overweldigende gevoelens dus ook met 1000 vragen. Is het de bedoeling dat we het een naam geven? Is het belachelijk om dat niet te doen? Momenteel heb ik de behoefte dat niet te doen, omdat het dan te 'real' wordt? De mini gedachtes die spelen: 'gaat het ons nog ooit lukken na dit en vorig jaar onze miskraam op 12 weken?' en 'hoe lang zou het kunnen duren voordat ik terug zwanger ben' ondanks dat deze kleine nog levend in mij zit, enorme schuldgevoelens. In weet dat dit ook een onderdeel van rouw is, maar toch. Sorry voor dit lange verhaal, maar ik voel alsof ik dit van me af moet schrijven en wie weet zijn er meerdere mensen in dezelfde situatie 💔