Sensitieve baby

Hoi papa's en mama's, mijn man en ik zijn op zoek naar ervaringen en eventueel tips. Wij zijn in april trotse ouders geworden van ons zoontje (4 weken). Vanaf de 2de week begon ons kleintje veel te huilen. De bevalling was lang en pittig, wellicht heeft dat erin meegespeeld. Onze kleine man is heel snel van streek en schiet dan van 0 naar 100. We hebben daarom helaas maar weinig rustige 'bonding' momenten met hem. Het merendeel van de tijd is hij aan het huilen en het helpt dan het best om hem op onze knieën te wiegen en heel hard "shh" in zijn oor te 'roepen' (over het huilen heen). Alleen dat haalt hem dan uit zijn verdriet. Dit voelt voor ons heel naar en niet liefdevol. Het lukt hem niet om rust te vinden in onze armen, dan protesteert hij ook. We zijn naar de osteopaat geweest en die gaf aan dat hij een heel sensitieve en alerte baby js, dat hij te snel over zijn eigen moeheid gaat en veel rust en slaap nodig heeft. Natuurlijk hebben alle babies dat, maar onze zoon zit volgens de osteopaat continue in een overlevingsmodus. Een medische oorzaak van zijn onrust zal er niet zijn volgens de osteopaat. Het voelt voor mij in ieder geval alsof ik faal als zijn moeder. Ik word stik jaloers op moeders die ik lekker zie knuffelen met hun baby en rustig op een terrasje zitten met ze. Rustig samen knuffelen en elkaar leren kennen zit er vaak niet in. Ik maak me zorgen om de hechting en maak me zorgen om later. Is dit herkenbaar voor anderen? Hoe was jullie ervaring? Ik heb alle tips inmiddels wel geprobeerd. Ik ben vooral op zoek naar lotgenoten of mensen die dit herkennen bij hun kinderen en hun ervaring. En hoe bond je toch met je kleintje (en hij met ons)in zo'n situatie?