Hi dames,
Ik geloof dat ik opzoek ben naar wat herkenning bij andere.
Momenteel ben ik bijna 30 weken zwanger en ik merk dat het eigenlijk allemaal best vlotjes gaat. Het enige waar ik zelf echt mee worstel zijn denk ik deels de hormonen of misschien is het toch meer iets mentaals.
Het gaat momenteel niet goed met mijn Oma. Ze is 87 en heeft een mooi leven gehad, het is een beetje een hit or miss of ze de geboorte van de kleine nog mee zou kunnen maken. Dit alles kan ik overdag allemaal vrij goed relativeren en naast mij neerleggen. In de avond begint dit alleen vaak om te slaan naar piekeren dan gaat het van mijn oma over naar, mijn ouders worden ook ouder en gaan ook een keer. En mijn partner is 9 jaar ouder dan ik en straks sta ik er alleen voor met de kleine.
Dit hoort natuurlijk allemaal bij het leven, maar merk dat ik nu er een volgende generatie aankomt meer bezig ben met de angst straks mensen te verliezen die mij dierbaar zijn.
Hebben meer dames hier last van, zijn er tips hoe hiermee om te gaan?