Help mij!

Ik ben benieuwd hoe anderen hiernaar kijken, want ik zit hier al een tijd mee en kom er zelf niet goed uit. Ik ben getrouwd en we hebben samen twee jonge kinderen. Tijdens onze relatie en verloving was ik niet volledig op de hoogte van hoe sterk de rol van geloof en zijn relatie met God in zijn leven was. Dit is pas echt duidelijk en intens naar voren gekomen na ons trouwen. De laatste jaren merk ik dat geloof een steeds grotere rol speelt in het leven van mijn man. Op zichzelf heb ik geen probleem met geloof, maar ik heb het gevoel dat het inmiddels niet alleen een onderdeel is van zijn leven, maar dat het ook steeds meer ons huwelijk, onze toekomst en zijn keuzes bepaalt. Veel van zijn beslissingen zijn gebaseerd op wat er volgens hem in de Bijbel staat. Wat ik lastig vind, is dat ik daardoor soms het gevoel heb dat er weinig ruimte is voor mijn behoeften binnen het huwelijk. Wanneer ik aangeef dat ik mij niet geliefd voel of behoefte heb aan meer verbinding, krijg ik soms als antwoord dat ik moet bidden voor onvoorwaardelijke liefde van God, omdat hij als mens niet altijd kan geven wat ik nodig heb. Daardoor voelt het voor mij alsof mijn behoefte aan liefde en verbinding binnen het huwelijk wordt doorgeschoven naar mijn relatie met God. Daarnaast maak ik mij zorgen over de kinderen. Mijn man kan fysiek reageren wanneer hij boos of gefrustreerd is, bijvoorbeeld door een kind hard vast te pakken of weg te trekken. Onze oudste van drie raakt soms zichtbaar in paniek van hem. Dat vind ik moeilijk om te zien, omdat ik ervan overtuigd ben dat kinderen zich veilig moeten voelen bij beide ouders. Wat mij ook bezighoudt, is dat ik het gevoel heb dat de invloed van geloof in de toekomst alleen maar groter zal worden. Ik vraag me af wat dat betekent voor ons huwelijk als belangrijke keuzes steeds meer vanuit geloofsovertuigingen worden gemaakt en steeds minder vanuit wat wij als partners samen nodig hebben. In gesprekken is ook weleens benoemd wat er zou gebeuren als geloof en mijn behoeften botsen. Daarbij is gezegd dat als er een keuze gemaakt moet worden tussen mij en zijn geloof of de Bijbel, ik degene ben die zou moeten wijken. Ook is scheiden in een eerder gesprek ter sprake gekomen. Toen werd er vrij praktisch over gesproken door hem over hoe hij zijn avonden daarna zou invullen, alsof hij er al vanuit ging dat ieder zijn eigen leven zou gaan leiden. Tegelijkertijd moeten we nog wel samen in hetzelfde huis blijven wonen vanwege de huizenmarkt, waardoor dat gesprek extra wringt en onduidelijk voelt. Ik ben oprecht benieuwd naar de mening van anderen. Zouden jullie gelukkig kunnen zijn in een huwelijk waarin geloof zo’n grote invloed heeft op de relatie en de gezinsdynamiek? Hoe zouden jullie omgaan met het gevoel dat je partner zijn keuzes voornamelijk baseert op de Bijbel? En hoe zouden jullie kijken naar een situatie waarin een driejarig kind soms in paniek raakt van een ouder? Ik zoek geen bevestiging voor een bepaalde keuze, maar wel eerlijke meningen van mensen die hier met een frisse blik naar kunnen kijken.