Dit is een zin die maar steeds in mijn hoofd om gaat als ik weer mijn dochter moet wiegen. Mijn armen, mijn rug. Alles doet pijn en ik ben zo moe dat ik nergens meer zin in heb.
Ik heb alles geprobeerd. Korte wakkertijden, lange wakkertijden. Loslaten, strak erop zitten. Slaap associaties, draagzak. Vaak is ze dan ook zo moe/gefrustreerd dat ze dan ook mijn borst weigert en dus niet drinkt. Pas als ze weer helemaal zen in wil ze drinken. Bij mij pakt ze overigens de fles niet.
Ik voel me oprecht down en hoe vaak ik tegen mijzelf zeg dat dit een fase is voelt dit meer uitzichtloos en als een enorm falen