Long Covid en alle ballen in de lucht houden

Hoi allemaal, Ik weet niet of er nog iemand aan deze kant van het forum zit, maar toch ga ik een topic aanmaken. Ik heb al 6 jaar long covid en zit inmiddels in de IVA. Ik heb meerdere keren corona gehad en wel nog geprobeerd met vrijwilligerswerk te reïntegreren, maar meer dan een uur per week lukte niet. Mijn kinderwens is altijd heel groot geweest, al vanaf puber af aan. En ik ben zo blij dat het gelukt is een gezin te hebben en een kind te krijgen. Mijn zoontje is inmiddels bijna 2 jaar oud en ik vind het heel pittig. Een kind van die leeftijd is dat sowieso denk ik en qua ontwikkeling doet hij het goed. Het is gewoon heel frustrerend om met dat peutergedrag om te gaan. Het slokt al mijn energie op en 's avonds ben ik helemaal gesloopt als mijn man thuis komt. Ik ben ook iedere dag de hele dag alleen met hem (mijn man werkt gewoon fulltime) en tijd voor mezelf heb ik alleen als hij een dutj doet. En dan moet ik ook een dutje doen om nog enigszins de dag door te komen. Mijn man helpt in het weekend natuurlijk dus dan was ik mijn haren bijvoorbeeld. Maar ik heb dus echt geen tijd en energie om vriendschappen te onderhouden. Ik weet ten eerste niet wat ik moet zeggen. Behalve de tijd met mijn kind maak ik verder echt niets mee. Daarnaast is planning ook echt een heikel punt. Lang verhaal kort, ik heb verder met niemand contact. Ik snap ook echt niet hoe anderen dat doen. En met zijn peutergedrag zie ik het ook niet zitten om en hem en anderen om me heen te hebben. Dat is te veel prikkels. En dan moet je ook nog ergens anders heen. Soms zie ik wel familie, maar die hebben ook allemaal hun eigen dingen dus die kunnen hem niet opvangen ofzo. Naar hen toe is ook stressvol en slurpt veel energie En omdat ik thuis zit krijg ik ook geen kinderopvangtoeslag. Dus psz zit er ook niet in, terwijl hij dat wel nodig heeft. En ik ook. Ik zit gewoon een beetje vast. Zit alleen met een drukke peuter in huis. Geen tijd voor mezelf. Ik ga wel iedere dag met hem naar buiten. Ondanks alles geniet ik ook echt wel van hem en mijn gezin. Ik probeer ook activiteiten te doen met hem zodat hij andere kindjes ziet en uitgedaagd wordt. Maar het is gewoon wel allemaal heel moeilijk. Ik ben ook vaak chagrijnig door overprikkeling en touched out, dat is ook echt niet leuk voor mijn man. Hij snapt het soms ook echt niet. En desondanks is mijn wens voor een tweede heel groot. Ik snap mezelf soms ook niet, want ik heb het nu al wel echt zwaar. Maar ik wil ook niet dat long covid mijn leven bepaalt zoals het al op zoveel vlakken doet. We doen ons best. Mijn man doet om wat hij kan en we hebben al een schoonmaker. Hoe doen anderen dit allemaal? Hebben jullie dezelfde ervaringen als ik?