Hi dames,
Sinds november vorig jaar zit ik in een OI traject met injecties. Ik moet dus vaak naar het ziekenhuis. Tussen de afspraken door gaat het redelijk met me, het houdt me dagelijks bezig en ik heb betere en slechtere dagen, maar ik kan wel zeggen, het gaat ok.
Echter merk ik vanaf dat ik naar het ziekenhuis rijd tot de avond en soms nog de volgende dag dat mn emoties super hoog oplopen, ook in de behandelkamer. Ik huil veel en met veel energie kan ik het zodanig onder "controle" krijgen dat ik uit mn woorden kom. Ik schaam me daarvoor, omdat ik vind dat het een professionele relatie met de arts in de weg staat.
Ik vind het veel info om te verwerken en tot nu toe zijn het steeds tegenvallers. Het prikken en de ovulatie gaan goed naar het bms bouwt niet op. Ik ben daar erg onzeker over en heb daar veel zorgen over. Dat is elke keer onderwerp van gesprek (dan wel geïnitieerd vanuit mij dan wel vanuit hen).
Ik vind het belangrijk om dingen goed te begrijpen, weten waar ik aan toe ben, controle te hebben. Ik denk dat dat er wel mee te maken heeft omdat geen van allen nu van toepassing is 😅 Ik voel me erg van slag op zulke momenten, meer angstig dan verdrietig.
Ik sta al op de wachtlijst voor hulp uit het ziekenhuis, maar ik vroeg mij af, wie herkent dit, wil je daar wat over delen of heeft iemand tips voor mij?
Heel erg bedankt 😘