Weer biochemisch, hoop kwijt. Positieve ervaringen?

Ik ben de hoop helemaal kwijt. Alle positieve ervaringen en tips zijn welkom... Mijn man en ik hebben elkaar op wat latere leeftijd leren kennen (ik 35, hij 36). We wilden al vrij snel proberen een kind te krijgen. We wilden eerst in september 2024 proberen, maar toen kreeg ik ineens te horen dat ik ernstig afwijkende cellen aan de baarmoedermond had door hpv, dus ik moest eerst onder het mes en daarvan herstellen. In december konden we eindelijk proberen en het was meteen raak, maar een miskraam met 6,5 weken (ik was toen 36). In mei 2025 weer zwanger, maar biochemisch en met 5,5 week alles verloren. Het ziekenhuis gooide het op pech, heeft wat minimale testen gedaan en zei dat we in mei 2026 weer welkom waren. Ik heb toch wat druk gezet en er is bloed geprikt en de uitslag in december was dramatisch: ernstig verminderde ovariële reserve. Bij mijn man is alles goed. Een maand daarna (een dik jaar na de ingreep) kreeg ik te horen dat ik wederom ernstig afwijkende cellen had. Ik ben toen begonnen met een alternatieve behandeling voor de hpv omdat een tweede keer snijden risico op vroeggeboorte met zich meebrengt (en de eerste keer had niet geholpen). Er was duidelijk een fikse ontsteking te zien. De behandelaars schrokken van hoe het er allemaal uitzag. Na drie maanden elke week behandelen is de hpv verdwenen en als het goed is de afwijkende cellen ook. In de tussentijd ontdekt in Duitsland, waar we op de wachtlijst stonden (geen vertrouwen meer in ons ziekenhuis), dat mijn microbioom ook heel slecht was. Dit ook tegelijkertijd aangepakt en dat is nu ook goed sinds een maand of 3. We hadden dus goede hoop dat ik nu wel (blijvend) zwanger kon raken. We hebben een paar maanden erg geïnvesteerd in de omstandigheden. Deze week hadden we voor het eerst sinds meer dan een jaar weer een positieve test in handen, net een week voordat we met ivf zouden starten. Helaas is het weer biochemisch. Het kan niet meer komen door het microbioom of de hpv of de ontsteking, en verder lijkt alles ook goed (in Duitsland meerdere onderzoeken gehad), dus zeer waarschijnlijk komt het door mijn slechte eicelkwaliteit. Dat is iets wat door ivf niet verbeterd kan worden. De hoop is ons in de schoenen gezakt. We proberen er rust in te vinden dat we nooit ouders zullen worden. Mijn hart is gebroken. Tegelijkertijd proberen we ons nog vast te houden aan iets van hoop door ivf, al lijkt het tegen beter weten in. We zijn ook bang dat we een niet-gezond kind zouden krijgen als het wel zou lukken doordat mijn eicellen zo slecht zijn. Ik ben inmiddels bijna 38 en van binnen kennelijk nog veel ouder. Zijn er vrouwen die in een vergelijkbare situatie hebben gezeten? Is het bij iemand nog goed gekomen? Is er nog meer wat ik kan doen? Ik eet gezond, drink niet, rook niet, slik vitamines (o.a. ubiquinol), neem probiotica voor mijn microbioom. Ik weet het echt allemaal niet meer... Bedankt voor het lezen van mijn lange verhaal en (hopelijk) bedankt voor reacties.