Weemoedig

Hi, Ik wil gewoon even mijn spreekwoordelijke ei kwijt. Mijn vriend en ik zijn nu 8 maanden bezig. En ik snap dat dit nog relatief kort is, maar het zijn wel al 8 maanden van elke sensatie als een symptoom zien om vervolgens keihard teleurgesteld te worden. Vorige maand voelde ik het niet. Ik had meteen zoiets na mijn vruchtbare periode; nope. Nu, zit ik weer in mijn vruchtbare periode, gebruik dit keer de fertility cup, heb ergens tussen 27 februari en 1 maart mijn ovulatie. Heb gisteren en eergisteren gemeenschap gehad, met beide klaar komen, de cup er in etc. Morgen doen we het weer en als ik het nog man opbrengen zaterdag en maandag ook. Maar ik merk bij mezelf dat ik denk; het gebeurt toch niet. Ik ben niet verdrietig.. hoe gek dit ook klinkt, maar ik voel me wel zwaar en alsof ik geen energie er meer voor heb. Ik heb echt allerlei supplementen al geprobeerd en ben met een groot deel van de week gestopt. Misschien is dit het punt waarop ik het loslaat. Geen idee. Ik heb ook meerdere ballen hoog te houden. Ik kan het gewoon niet meer aan om me hier nog langer druk over te maken. Tuurlijk zit er een angst in van wat nou als het ons niet (zomaar) gegund is.. maar ik merk ook dat mijn hoofd daar maar 2 seconden naar toe kan gaan en ik daarna weer ‘blanco’ wordt. Ik doe wat ik moet doen, gebruik de ovulatie testen.. we hebben gemeenschap op de dagen dat het gunstig is, ik let op mijn eten, sport, rook niet en laat al maanden de wijntjes staan waar ik heel erg van kon genieten zo nu en dan. Ik voel weerstand om mijn leven nog langer on hold te zetten. Het voelt alsof ik in een spiraal terecht kom die het leven uit me zuigt. Ik vind het het niet meer waard. Ik weet dat onze harten er groot genoeg voor zijn, we ongekend veel liefde te geven hebben en ons hele leven zouden toewijden aan het welzijn van ons kind. Maar als het niet gegund is.. dan is het zo.