Herhaalde miskramen - herkenbare gevoelens?

Hi dames, Gisteren heb ik mijn derde miskraam in een jaar meegemaakt (1e mei 2025, 8 weken - 2e november 2025, 11 weken - 3e mei 2026, 7 weken). In het proces van het verlies, de hoop, en de angst, schrijf ik veel. Dit helpt me om mijn gedachten te ordenen en mezelf beter te begrijpen. Onderstaande heb ik vorige week geschreven, nadat iemand tegen me zei dat het misschien zou lukken als ik het wat meer los zou laten. Herkennen jullie dit onbegrip, en de worsteling daarmee? Vanaf het eerste moment ben ik open en eerlijk geweest over mijn zwangerschappen, en het pijnlijke verlies ervan. Drie keer. Door erover te praten, kom ik erachter dat er twee soorten mensen zijn. Zij die het weten, en zij die het niet weten. Hoe het is op de bodem van die put. Verdwaasd naar boven kijkend, je vaag herinnerend hoe het was om daarboven te staan. De intenties van de reacties zijn altijd goed, zonder twijfel. Maar de woorden die mensen kiezen, maken direct duidelijk tot welke groep ze behoren. “Gelukkig weet je wel dat je zwanger kan raken” “Er was dan vast iets mis met dit kindje” “Je bent gelukkig nog jong” “Misschien lukt het als je het loslaat” “Een nieuwe zwangerschap zal het goedmaken” “Gelukkig was je pas in het eerste trimester” Op sommige dagen snijden die reacties door mijn ziel. Maken ze me boos, gefrustreerd, verdrietig. Op andere dagen adem ik diep in en uit, en denk ik: wat een geluk heb jij. Dat je het niet weet, hoe het is op de bodem van deze put. Dat je hier blijkbaar nooit geweest bent. Want als je hier geweest zou zijn, dan zou je dat niet zeggen. Als je hier geweest zou zijn, dan zou je zeggen: “Wat ongelofelijk verdrietig” “Neem je tijd” “Ik denk aan je” “Houd elkaar stevig vast” “Ik kom eten brengen” Ik kan het niemand kwalijk nemen, dat ze het niet snappen als ze hier niet geweest zijn. Ik zou het zelf ook niet snappen, als ik er niet geweest was. Want niemand kan je vertellen hoe het is. Om van iemand anders te moeten horen, dat het leven wat in je groeide, geen leven meer bevat. Dat het “niet vitaal” is, zoals ze dat noemen. Dood, bedoelen ze. Hoe verdoofd je bent, als ze je uitleggen wat de opties zijn om je lichaam van het dode vruchtje te ontdoen. Hoe het is om het mini mensje dat in je groeide, gisteren nog trappelde op de echo, uit de wc pot te pakken en in je handen te houden. Hoe het is om van de allerhoogste top in het allerdiepste dal te vallen. Hoe je de schuld bij jezelf zoekt, omdat je niemand anders de schuld kunt geven. Hoe je zoekt naar de dingen die je verkeerd gedaan kan hebben. Heb ik teveel gesport? Had ik niet in bad moeten gaan? Heb ik teveel stress gehad? Hoe het je na het ‘s ochtends wakker worden pas na 5 seconden overvalt, als een nieuwe pijnlijke klap in je gezicht. Hoe je ‘s avonds niet wilt slapen omdat je zo op ziet tegen dat wakker worden en de dag in tranen starten. Hoe leeg het voelt om bij de controle echo na de miskraam, te horen dat je baarmoeder “schoon” is. En dat dat gebracht wordt als iets positiefs, terwijl het je hart opnieuw in duizend stukjes breekt. Hoe het is om te wachten op je eerste ongesteldheid, in de hoop dat je cyclus weer terugkomt. En hoe je vervolgens in een onverwachts diep dal stort zodra die ongesteldheid zich aandient, omdat het zo verkeerd voelt. Hoe onbegrijpelijk het voelt dat de wereld door draait terwijl die van jou zo verschrikkelijk hard instort. Hoe iedere zwangerschapsaankondiging voelt als een mes recht in je hart. Hoe schuldig je je vervolgens voelt, omdat je het op jezelf betrekt in plaats van blij te zijn voor de ander. Hoe leeg je je voelt op de uitgerekende datum. Drie keer in een jaar. Hoe je soms onbewust nog steeds de weken telt. Hoe je soms gedachten denkt die je alleen maar verdrietiger maken, en hoe je jezelf veroordeelt voor het denken van die gedachten. Hoe onbenullig het voelt als mensen je complimenteren met hoe goed je ermee omgaat, omdat je nooit een keuze hebt gehad. Hoe je soms in stilte huilt en geen woorden meer hebt voor je verdriet. Hoe de tranen soms vanuit het diepst van al je cellen te lijken komen. Hoe het verdriet zich verweeft door je hele leven. Als je dit verlies niet zelf hebt meegemaakt, dan weet je dit niet. Het is niet alleen het verlies van deze specifieke zwangerschap. Het is een verlies van een kindje, een toekomstbeeld. Het verlies van het vooruitzicht van de komende 9 maanden en het grote spannende onbekende daarna. Het verlies van enthousiasme. Verlies van het beeld van mij als moeder, van hem als vader, van ons als ouders. Verlies van vrolijke naïviteit. Verlies van het vertrouwen in mijn lijf. Maar het is ook dingen niet. Het is niet het verlies van hoop. Niet het verlies van zin in het leven, en al het mooie zien wat er al is. Het is niet het verlies van de allesoverheersende wens voor een kindje. En het is niet het verlies van het geloof dat onze liefde alles aankan, en dat alles uiteindelijk goed komt.