Ik ben 1,5 jaar geleden met 32 weken bevallen van ons zoontje. Het is gelukkig relatief goed gegaan en met 37 weken mocht hij naar huis. Inmiddels gaat het super goed met hem, echt een lief en gezellig mannetje wat zich goed ontwikkelt.
Nou willen we voor een tweede gaan en ik merk dat ik nu al veel spanning heb over of het weer te vroeg gaat komen. Het was vorige keer namelijk echt uit het niets gebeurd na het spontaan breken van mijn vliezen.
Mijn vriend is er veel nuchterder onder en zegt 'Het is toch goedgekomen'. Dit maakt dat ik wat minder goed erover kan praten.
Is dit herkenbaar voor andere ouders en hoe zijn jullie hiermee omgegaan?