HELP, we zijn thuis

Onze zoon is geboren met 29 + 2. Heeft 7 weken in het wkz gelegen , daarna 7 weken in een streekziekenhuis. Daarna nog even terug naar het wkz voor een dubbele liesbreuk operatie en nu ineens thuis! Allereerst zijn wij ontzettend dankbaar dat we nu thuis zijn en dat hij dit nu kan, maar..... wat ongeloofelijk zwaar is dit. We hebben al die ziekenhuistijd aangestaan, maar konden met een routine en genoeg tijd voor onszelf het wel trekken. Nu vraagt hij 24/7 aandacht. De kleine man kan niet alleen slapen en wil continu vastgehouden worden. Anders is het piepen en uiteindelijk krijsen. Overdag is dir prima, maar snachts is het gewoon teveel. We hebben allebei al 3 nachten niet geslapen. Als mijn moeder er is om op te passen lig ik met een kloppend hart in bed. Met oortjes is denken mijn hersenen dst hij huilt terwijl dat niet zo is. We hebben nu nog couveuze nazorg en mijn moeder die ons helpen. Maar morgen is de laatste dag van de kraamzorg en mijn moeder gaat op vakantie. Ik krijg paniek van de gedachte dat we er straks echt zelf voor staan. Hoe hebben jullie deze tijd ervaren? Word het eter? Wordt hij minder afhankelijk? Gaat hij zich veilig genoeg voelen om in zijn wieg te slapen? Tips?