Herkenning mentale gezondheid

Ik wil graag even van me af schrijven en zoek wat herkenning. Afgelopen juli zijn mijn vliezen spontaan gebroken en is ons zoontje geboren met 27 weken. Al met al hebben we best een prima traject met hem gehad. Er zijn geen heftige incidenten geweest en volgens mij hebben we best veel geluk gehad met hoe het allemaal is gegaan. Met 39 weken mochten we naar huis en nu is hij een knap mannetje van vandaag precies 7 maanden oud. Ik heb al die tijd eigenlijk best positief teruggekeken naar de periode in het ziekenhuis en het destijds ook niet echt als heftig ervaren. We konden goed praten met verpleegkundigen en stelden al onze vragen. Zo hebben we best genoten van die hele periode samen, hoe gek ook. Nu ben ik sinds 4 weken weer aan het werk en daar zag ik enorm tegen op. Ik vond het heel gek om weer aan het normale leven te beginnen, om uit onze bubbel te komen. Want thuis was het best pittig met een mannetje wat erg gehecht aan ons was/is, graag overal bij is en destijds ook nog heel veel last had van zijn darmen. Toch had ik hoop dat als ik weer werkte, dat normale leven en normale ritme me goed zou doen. En ergens is dat ook zo, maar ik merk ook dat het veel is. Het begint mezelf meer en meer op te vallen hoe veel ik nog bezig ben met zijn gezondheid. Als hij een keer niet fit is, hou ik zijn ademhaling enorm in de gaten. Ik voel continu in zijn nek of hij misschien koorts heeft. Gekke vlekjes druk ik in of ze weggaan. En dat soort dingen. Nu ik het zo op papier zet klinkt het misschien wel heftiger als dat het is. Maar toch zit zijn gezondheid continu in zijn hoofd. Ik zei gisteren nog tegen mijn man: "omdat hij prematuur is maak ik me eigenlijk geen zorgen om zijn toekomst, maar meer over het nu, meer of ik hem niet een keer dood in zijn bedje ga vinden". Ik geniet intens van hem en het ouderschap. Maar tegelijkertijd vind ik het enorm pittig. Ik merk nu de laatste dagen dat ik er mentaal doorheen zit. Het liefst lig ik gewoon in bed en doe niks. Maar toch zet ik mijn schouders eronder en ga ik door, want ik ben een ster in een masker opzetten en doen alsof. Ik weet alleen niet zo goed waar ik nu goed aan doe. Of bovenstaande normaal is om te voelen als nieuwe ouders, of dat onze start met hem misschien toch wel ervoor heeft gezorgd dat ik het nu niet trek. Moet ik voor hulp gaan, of word het met de tijd beter. Morgen hebben we controle in het zkh voor ons zoontje, gewoon de standaard met een half jaar. Ik denk dat ik dan wil benoemen hoe het met mij gaat, maar vind dat heel erg spannend.