Hey dames,
Twee weken geleden ben ik bevallen van een prachtig kindje, helaas weer met 33 weken. Dezelfde termijn als ons eerste kindje. Gelukkig gaat het naar omstandigheden goed met hem en hebben we in die zin geen zorgen om zijn gezondheid. Daar ben ik natuurlijk ontzettend dankbaar voor.
Ik merk alleen wel dat ik zo ontzettend teleurgesteld ben. Teleurgesteld in mijn lijf omdat ik weer geen zwangerschap heb voldragen. Maar ook teleurgesteld dat ik nooit de normale dingen mee zal maken die erbij zwanger zijn horen. Geen verlof, rustig alles klaarmaken voor de komst van de baby, geen echte dikke buik met pinguinloopje of mooie zwangerschapsfoto's. En vooral geen normale kraamweek waarbij je eindeloos kunt knuffelen.
Ons gezin is nu compleet, maar het doet pijn dat ik deze dingen nooit op een normale en zorgeloze manier zal beleven. Zijn er meer mama's die dit hebben? Hoe zijn jullie hier mee omgegaan, of had het gewoon tijd nodig? Tegelijkertijd voel ik me een zeurpiet, onze kindjes zijn niet ziek en ik weet dat het goed komt, maar dit gevoel overvalt me soms zo..