Na een jaar nog steeds verdriet bij afscheid school

Sorry voor het lange verha, maar ik hoop wat tips en herkenning te vinden. Mijn dochter is net 5 geworden en vanaf het begin dat ze naar school ging was het drama. Ze is van eind mei en mocht dus voor de zomervakantie al komen. De eerste periode kon ik haar niet eens meekrijgen, ze zette zichzelf helemaal schrap als we naar school gingen. Ik was destijds zwanger en onze dochter is lang en al aardig zwaar voor haar leeftijd, dus even snel optillen zat er niet bij. Maar ik vond dat ook niet leuk, dus ik nam haar weer mee. Toen stap voor stap wel gegaan rn dan bleef ik even in de klas. Bij het weggaan enorm veel verdriet. Na een tijdje ging dat wel weer over, vroeg ze halverwege de ochtend nog wel of ik al weer bijna kwam maar dat was het dan ook. Er kwamen steeds minder snel tranen. Uiteindelijk na de winter een paar weken een heel goede periode gehad. Ze nam in de gang al afscheid en soms kreeg ik niet eens een knuffel. Ik was zo blij. Maar nu na de meivakantie is het weer mis. Weer vooral bij het afscheid nemen. Er is een kamp "Gewoon weggaan, ze moet naar school, punt uit" en kamp "Ik neem de gevoelens van mijn kind serieus en nee ze is niet verplicht". Ik ben van het laatste kamp. Ze is een hooggevoelig meisje, houdt van structuur en overzicht. Op de peuterschool ging ze ook altijd eerst alleen zitten puzzelen, op school deed ze dat ook. Alles in de gaten houden. En als de dag anders verloopt dan normaal (bijvoorbeeld als er ineens gym is op een andere dag) dan is ze daar helemaal van in de war. Ze zei laatst in de klas tegen me dat ze het zo luid en druk vond. Ik heb altijd al het gevoel gehad dat zij beter tot haar recht komt in rustigere groepen, maar we wonen in een dorp met een basisschool waar mijn man vroeger ook naartoe ging. Dus eigenlijk was er geen discussie mogelijk en ik dacht het loopt vast wel los.. Alle kindjes uit onze straat gaan er naartoe, haar nichtjes. Ze vindt het achteraf ook altijd heel leuk! Maar ik vind het moeilijk te zien dat ze nog steeds zo verdrietig is bij het afscheid. Ze heeft op 1 dag in de week een andere juf en dan gaat het goed. Haar huidige juf is ook wel vrij autoritair vind ik persoonlijk. Ik weet gewoon even niet hoe ik het makkelijker moet maken voor haar. Ik vraag mezelf steeds vaker af of zij niet beter tot haar recht komt op een andere school. Meer moeders die hier mee worstelen of hebben geworsteld?