Relatie onder druk na stilgeboren kindje

Ruim 1 week later na het verlies van onze Liam vliegen de emoties hier in huis alle kanten op. Ik merk dat mijn partner en ik allebei een andere manier hebben van verwerking. En het botst… ik wil juist de erkenning van ons zoontje, ik wil er heel graag over praten en ik vind het heel belangrijk om samen verdrietig te zijn. Gisteren kregen wij de professionele foto’s van die dag. Ik wilde ze dol graag bekijken, maar mijn partner ging er snel doorheen en hij ging weer verder met gamen en ondertussen darten kijken. Dit schoot bij mij helemaal in het verkeerde keelgat… doordat ons zoontje met 18+6 weken stilgeboren is willen al heel veel mensen mijn kindje niet zien en dat terwijl ik als mama zo trots ben op mijn zoontje en hem liefste aan alles en iedereen wil laten zien. Die zelfde ochtend komt ook een oude vriendin van hem langs, ik had ze even gelaten in de tuin. Maar zodra ik na buiten kom zie ik mijn partner in tranen samen met haar. Ik heb ze de tissues gebracht, en ondertussen sta ik te kijken na het verdriet van mijn partner ik kijk na tranen van hem die ik nog niet eerder gezien heb deze hele week. Ik probeer die zelfde dag meerdere keren met hem te praten over “die” dag, maar ik krijg korte antwoorden en hij praat er weer snel overheen. Gisterenavond plofte bij mij dan ook de bom met frustraties, boosheid en verdriet. Ik hem op een nette manier uitgelegd dat ik het graag samen wil doen met hem maar dat voor mijn gevoel de relatie alleen maar uit elkaar drijft. Die zelfde avond zegt hij tegen mij dat ik een egoïst ben, en dat hij zelf mag bepalen tegen wie zijn dingen zegt en met wij hij erover praat. Hij pakt z’n kussen gaat op de bank slapen, en deze ochtend loopt hij de deur uit en zegt:” jij interesseert mij op moment niet.” Mijn armen zijn leeg, mijn zoontje zit in een urn en mijn hart breekt verder in 1000 stukjes het voelt alsof ik mijzelf helemaal kwijt ben.