Mijn eerste miskraam

Bella1993
11 dagen geleden
Volgen
Na 2 jaar in onzekerheden, twijfels of je überhaupt wel zwanger kan worden, had ik een positieve test op 23 september. Mijn geluk kon niet op en heb mijn beste vriendin opgebeld. Wij hebben samen een cadeau gemaakt om het aan mijn vriend te vertellen. De hele dag in de zenuwen gezeten omdat ik het zo graag wilde vertellen. Ik heb dezelfde dag de verloskundige gemaild voor een afspraak en ik had pas een afspraak op 21 oktober voor de eerste echo. Wij hadden erg veel moeite om het voor ons te houden, maar wij wilde toch voor de zekerheid onze eerste echo afwachten. Ik was zo blij en ik voelde mij zo zwanger, ookal was ik maar ongeveer 4 weken zwanger. Op 3 oktober sloeg de paniek toe toen ik licht bloedverlies had tijdens het afvegen. Ik had nachtdienst en was helemaal alleen. Toch maar een mail gestuurd naar de verloskundige en die heeft uiteindelijk gebeld. Ze konden op dit moment niks doen omdat ik nog geen 6 weken zwanger was en dus niks op de echo kon zien. Teleur gesteld en nog steeds in paniek heb ik het maar afgewacht. Gelukkig was het die zaterdag weg, maar zondag begon het weer. Maandag een afspraak bij de verloskundige gehad en ik heb het hartje zien kloppen, alleen kon de verloskundige mij niet verzekeren dat het goed zou komen omdat een bloeding niet hoort tijdens een zwangerschap. Ik was ergens opgelucht maar toch ook niet. 9 oktober was het bloeden nog steeds niet gestopt en het werd steeds ietsje erger. Mijn vriend zei dat ik positief moet blijven en dat er nog een kans was dat het goed zou komen. Ik had wederom nachtdienst en ik ben met een leeg gevoel die kant op gegaan. Het was 01.00 uur en het bloeden werd steeds erger. Ik ben keer op keer naar de toilet gegaan om het steeds weg te vegen. Om 01.45 voelde het niet goed en moest ik weer naar de wc. Ik wilde gaan zitten en ik voelde zo het vrucht zakje de wc inglijden. Ik was helemaal overstuur en in paniek en heb toen (sorry voor de vieze details) mijn hand in de wc gedaan om het vruchtzakje te pakken omdat ik het niet kon geloven. Ik schrok hier zo van en heb het gelijk weer in de wc gedaan en doorgespoeld. Ik heb geprobeerd mijn vriend te bereiken, maar hij heeft de telefoon niet gehoord. Ik heb nog nooit zo iets traumatisch meegemaakt. De volgende ochtend belde mijn vriend mij op en heb ik het nieuws verteld. Dat ik thuis kwam heb ik alleen maar gehuild en het is niet meer gestopt. Langzaam ben ik alle spullen die ik in huis had aan het opruimen zodat ik er even niet aan herinnerd wordt. Het laatste wat je wilt horen is 'naja je weet in ieder geval dat je zwanger kan raken' of 'je moet maar denken, de volgende keer beter'. Deze woorden komen extra hard binnen. Zo ik ben mijn ei kwijt en mijn verwerkingsproces is van start gegaan. Hopelijk heb ik de volgende keer meer geluk.
1
  • Rapporteren
Reageer
Typ hier je reactie