Verdriet en weet even niet meer wat te doen.

RMNA
3 maanden geleden
Volgen
Op woensdag 31 juli heb ik met 11+4 w een miskraam gehad. Het kwam geheel onverwacht en nu een rot situatie. Die dinsdag ervoor hadden mijn vriend en ik ruzie. Hij kwam helemaal lam thuis en zei heel kwetsende dingen. Hier raakte ik heel erg van streek van. En ik ben iemand die zich dan helemaal belabberd voelt (hoofdpijn en futloos). Ik wilde niet te veel spanning hebben dus heb toen afstand van hem genomen en zei: " stress is niet goed en ik wil de baby niet kwijt." Hierop reageerde mijn vriend heel bot dat ik me niet moest aanstellen e.d. Ik voelde me zo gespannen dat ik bed was gaan liggen en me echt niet goed voelde. Ik maakte me heel erg zorgen en kreeg toen lichtelijk buikpijn. Toen ik ging plassen zag ik bruine afscheiding, maar dacht in eerste instantie dat het oud bloed was. Maar bleef me zorgen maken. Bij de 2e keer plassen was er meer bruine afscheiding. Ik ben toen naar mijn vriend gegaan (die nog steeds stomdronken was). Ik vertelde wat er was. Hij zei dat het niks was en ik me niet moest aanstellen en brabbelde toen allemaal onverstaanbare dingen. Ik ben toen naar de slaapkamer gegaan en voelde me zo eenzaam en wist echt niet wat te doen. Uiteindelijk was ik in slaap gevallen en werd om 5u wakker door de pijn. Ik ging op de bank zitten en de pijn werd erger en erg. Op een gegeven moment voelde ik dat ik moest plassen en daar ging het mis. Ik voelde iets uit me komen en daar lag het kindje. Ik zag de kleine armpjes, voetjes, vingers en tenen. Schreeuwde het uit en toen kwam mijn vriend. Na dit alles was het eerste wat hij zei sorry en dat hij het nog een keer wilde proberen en we echt een baby zouden krijgen. Dit vond ik allemaal heel heftig want was met mijn kindje kwijt. Elke dag gaf hij aan dat hij het weer wilde proberen. Na een gesprek met de verloskundige vertelde hij dat hij niet te lang wilde wachten. Zij had aangegeven dat als het bloeden gestopt was ik beter een maand kon wachten om mijn lichaam tijd te geven om te herstellen. Mijn vriend wilde gelijk na 1 maand weer proberen en ik wilde langer wachten. Uiteindelijk stelde ik me wel open voor het idee en die gedachte gaf me ook meer rust. Nu zei mijn vriend een paar dagen terug dat hij toch niet wil en niet weet wanneer wel en of hij er ooit wel klaar voor is. Dit alles doet zo'n pijn, want had me helemaal open gesteld. Daarnaast heb ik ook het verdriet van mijn 1e kindje en heel erg het gevoel alsof die ruzie de oorzaak was. Sorry voor dit hele verhaal maar moet het even kwijt. Kan hier met niemand over praten.
1
  • Rapporteren
Reageer
Typ hier je reactie