Miskraam

xdph01
24 dagen geleden
Volgen
3december, kwam ik er achter dat ik in verwachting was. Totaal onverwacht en Na een achtbaan van emoties voor zowel mij als de man in kwestie, zo welkom. Alles was uitgestippeld en alles zou goed komen. Tot ik 23 december einde van de middag een slijmpropje verloor, volgens de vk kon dit geen kwaad, zo lang er geen bloedverlies of krampen waren kon dit normaal zijn in dit stadium van een zwangerschap. Ondanks mijn onderbuik gevoel ben ik toch naar de man in kwestie gegaan, vrijdag zou mijn eersteecho zijn en zouden we bespreken wat we konden verwachten. Savonds op weg naar huis had ik het idee dat ik wat vloeide maar ook dat hoorde erbij dacht ik, er was immers al deze weken wat meer afscheiding als normaal. Tijdens het wachten op de bus kwam ik er achter dat het wat bloed was. In paniek heb ik mijn moeder gebeld die mij zou komen ophalen. Tijdens het wachten voelde het vloeien weer wat meer. In de auto naar huis, veel tranen want je weet gewoon dat het mis is. Toen ik de auto uit stapte leek het alsof ik in mijn broek plaste, al was dit geen plas maar alleen maar helder bloed wat langs mijn benen stroomde. Ik woon op vier hoog, en alle trappen zaten onder het bloed wat ik verloor. Ik voelde dat ik tijdens het lopen mijn vruchtje verloor. Eenmaal thuis stopte het bloede niet, het werd alsmaar erger, een groot bloedbad. Na overleg met de vk moest ik per direct naar het ziekenhuis. Door dat ik zoveel bloed verloor lukte het niet meer om zelfstandig te gaan en ben ik met loeiende sirene opgehaald door de ambulance. Bij aankomst in het ziekenhuis bleek ik nog maar een bloeddruk van 60/30 te hebben. Niet alleen het verlies van de zwangerschap, ook bijna verlies van mijzelf .. Er moest dus snel gehandeld worden. Dit was een nare ervaring, een viertal aan dokters en verpleegkundige en nog het ambulance personeel om mij heen. Alsof ik bij een slager op de bank moest. Niet alles was weg uit mijn baarmoeder, maar het bloedden was gelukkig gestopt. Begin van de nacht kreeg ik tabletten, deze zouden moeten zorgen dat ik de rest ook zelf zou verliezen, echter zonder resultaat. Om 6 uur in de ochtend weer tabletten, weer zonder resultaat. Om 10 uur zou ik weer een nieuwe dosis krijgen, dit wou ik niet, na deze hele ervaring van de nacht kon ik niet nog eens wachten of ik alles zou verliezen. Het moest gewoon weg, weg uit mijn lichaam. Uiteindelijk is er om 11:00 een curettage gedaan. Alles was weer schoon.. Alles is schoon, maar ik voel me zo leeg. Alle emoties vliegen door mijn hoofd.. ik weet dat het beter is zo, het heeft zo moeten zijn. En liever nu, dan over een paar weken. Maar ondanks dat het zo vroeg gebeurd is, nog maar 7weken.. was het voor mij wel mijn baby’tje, mijn baby’tje die er niet meer is. Iedereen heeft daar zijn eigen mening over, en dat mag, maar voor mij is het zo. “I may have only hold you on my womb for a little moment, but I will hold you in my heart forever” Dag klein sterretje.✨ (Sorry ik moest het kwijt)
4
  • Rapporteren
Reageer
Typ hier je reactie