Miskraam aan 14 weken

LiSaMin
4 maanden geleden
Volgen
Hey allen, wil op deze manier toch even mijn verhaal kwijt. Misschien zijn er hier personen met een gelijkaardig verhaal? Ik ben deze week ons kindje verloren. Op het moment dat ik het nieuws kreeg was ik 14+4. Aan 6-8-12 weken telkens perfecte echo gehad. Vorige week woensdag nog de resultaten gekregen van de nipttest en alles was in orde. Dus toen ik afgelopen weekend bloed begon te verliezen wuifde ik het eerst wat weg van tja: zal wel niets zijn. Maar toen ik maandag heviger bloedverlies kreeg met klonters, besloot ik dan toch maar naar spoed te gaan om te onderzoeken. Daar kregen we het slechte nieuws: ons kindje was kleiner dan wat het had moeten zijn aan 14+4 en er was geen hartslag te bespeuren. Dit was onze eerste zwangerschap... Het kindje kwam ook niet af op natuurlijke wijze. Ben dan eergisteren moeten binnen gaan om medicatie toe te dienen zodat er weeën werden opgewekt. Dan in het ziekenhuis krijg je vanalles te verwerken waar je je niet op had voorbereidt: je krijgt te horen dat je effectief zal bevallen van dat kindje, krijgt de vraag of je het wil zien of niet (wist ik veel dat dat zelfs een mogelijkheid was) en wordt gevraagd of je het wil laten cremeren of begraven. Wow dat was allemaal heftig! Niemand heeft mij hierop voorbereid, gelukkig kregen we goede begeleiding in het ziekenhuis. Lange dag geweest, pas tegen ‘s avonds rond 18u begonnen de weeën serieus op te komen maar dan tegen 22u niets meer. Vreesde dus dat ik gisteren volledig opnieuw zou moeten beginnen. Gelukkig is het dan ‘s nachts gebeurd van dinsdag op woensdag. Volledig pijnloos ben ik dan bevallen van ons kindje. Enkele uren later mochten we het zien en dan daarna naar huis. Nu verder herstellen, zowel fysiek als emotioneel. Veel schrik nu dat ik niet meer zwanger zal kunnen geraken. Of dat er met het volgende ook iets mis zou zijn. We hadden et aan de familie verteld aan 12 weken, aan de vrienden aan 13 weken, dus natuurlijk leeft heel onze omgeving enorm mee met ons. Ergens doet het deugd dat er zoveel mensen met ons meeleven, anderzijds had ik misschien liever gehad dat het dan 2 weken eerder was gebeurd, alvorens iedereen in te lichten. Maar voor mijn verwerking doet de steun wel goed. Ons kindje was uitgerekend exact op onze 10e huwelijksverjaardag. Er zal nu toch ook altijd op die dag een dubbel gevoel zijn, wetende dat we normaal dan ons eerste kindje konden verwelkomen. 🌟 Ik wou gewoon even mijn verhaal kwijt, misschien kunnen anderen zichzelf herkennen hierin en kunnen we steun vinden bij elkaar...
3
  • Rapporteren
Reageer
Typ hier je reactie