Gepamperde generatie

Hoewel er sommige van deze voorbeelden echt imo ook behoorlijk schandalig zijn, zou ik hetzelfde ermee omgaan als met een peuter. Als je niet kan bellen? Prima, maar dan is het gewoon ongeoorloofd afwezig zijn en krijg je een waarschuwing. Doe je dit vaker moet ik een dossier gaan opstellen en met je gaan hebben over dat het zo niet kan. Ik ben dan trouwens ook liever voor een paar shifts spenderen aan met diegene te kijken naar ander werk of naar andere oplossingen dan het op een negatieve manier op te lossen; de tijd ben je er toch mee kwijt dus liever iemand positief uit dienst laten gaan omdat ik tijd heb gestoken samen een nieuwe, betere baan te vinden dan veel waarschuwingsgesprekken etc. Met m’n kinderen doe ik het net zo; sommige dingen moeten gewoon en anders zitten er consequenties aan. Ik doe niet aan straffen, nooit. Maar soms zitten er gewoon logische consequenties aan tegendraads zijn. (Dan moet het speelgoed waar je niet normaal mee kon spelen een dagje weg, bv) Verder denk ik dat mijn generatie echt flink is aangepakt waardoor er veel te veel verwacht werd en ik en heel veel leeftijdsgenoten, en vooral meisjes/ vrouwen (!!!) daar veel negatieve consequenties van hebben moeten dragen. Ik zie zo veel mensen (vrouwen) van mijn leeftijd in oa burnouts en therapieën.. ik ga m’n dochter zeker anders opvoeden en zeggen dat haar gevoelens, vermoeidheid etc helemaal er mag zijn en ze daar zeker naar mag handelen. We hoeven onszelf niet meer opzij te schuiven en kapot te werken om niet lui gevonden te worden door anderen omdat zij die kans nooit hebben gehad of het gewoon ook minder zwaar hebben gehad. Ik ben dus juist voor het leren van een mondig persoon te zijn die niet terugdeinst van een discussie omdat iemand toevallig ouder is of een andere functie heeft. Als je je onzeker laat maken door een jonger persoon die een andere kijk heeft op dingen en graag dingen wil verbeteren ben jij de persoon die eerst kritisch naar zichzelf moet kijken dan andersom (dit bedoel ik niet persoonlijk naar jou trouwens ;) maar gewoon algemeen :)) Here’s to raising confident rebels!

Ja ik denk hier ook zo vaak over na. Ik heb bijv een zusje bijna 30 die nog thuis woont, wat logisch kan zijn met de huidige woningmarkt. Maar ik krijg er een complete error van dat onder andere haar zorgverzekering nog steeds van m’n moeders rekening af gaan. Ze heeft totaal geen idee wat alles gaat kosten als ze ooit uit huis gaat. M’n moeder betaald alles.. ik denk er vaak over na hoe ik dit anders kan gaan doen en juist onze kinderen zelfstandig kan maken. Ik denk dus indd voor de 18e alles regelen qua financiën op eigen naam kind. Gesprek aangaan, van zoveel kost alles in het leven; wat is je plan hoe je dit elke maand gaat betalen etc. Verder als er gebeld moet worden, onze kinderen zelf laten bellen. Eerst het gesprek samen oefenen, zodat ons kind het daarna later zelf kan en dan ook echt zelf gaan laten oplossen. Verder lees ik graag mee, want dit is een onderwerp waar ik ook graag nog tips over lees :)

Ik denk dat de jeugd van tegenwoordig vooral makkelijk en snel geld wil verdienen en of willen leven van een uitkering. Vroeger stond ik zelf om 5 uur ochtends op om naar m'n stage te gaan en was mijn doel mn stage met een goede beoordeling te halen. Ook bijv mijn huiswerk op tijd af hebben en goede cijfers op school halen. Nu zie ik vooral kinderen die geen zin in school hebben of het niet serieus nemen. Het zet je echt aan het denken hoor! Hier ook een broertje van bijna 30 die thuis woont en niet werkt/studeert. Leeft van een uitkering en zakgeld van mama/papa. Ik denk als mama/papa er straks niet meer is, hoe ga je het doen dan? Je moet toch wel iets kunnen en een doel hebben in je leven? 😒

Als ze niet kunnen stofzuigen en dweilen vind ik een gebrek in de opvoeding. Ik zou me kapot schamen als ouders zijnde. Als ouders bellen dan zou dat voor mij echt een teken zijn dat deze persoon niet volwassen genoeg is om te werken. Bij werken hoort feedback en daar moet je mee leren omgaan. Ik ga er niet mee in mee als mijn kind iets niet wil omdat deze niet durft. Ik doe het in kleinere stappen om zo toch voor elkaar te krijgen dat ze iets nieuws doen. Bijv naar de winkel om een boodschap. Eerst samen, dan kind laten betalen en dan buiten blijven staan. Daarna vast naar een andere winkel gaan en uiteindelijk zelf doen. En soms duw ik ze er gewoon doorheen en staan ze voor een voldongen feit. Je mag iets spannend vinden, vooral iets nieuws. Maar soms is het niet doen geen optie. Ook bellen laat ik ze nu al doen als ze met een vriendje willen spelen. Ik zit er wel naast.

Ik denk dat als je gebeld wordt door de ouders je meteen weet waar het fout gaat: bij de ouders :) ipv naar de jongeren te kijken moet we inzien dat die hele generatie slachtoffer is van pampering door hun ouders. Geen 1 puber wil 's avonds fietsen ipv met de bus (wouden wij vroeger toch ook liever niet als we de optie kregen?), maar als je ouders je dan een schop onder de kont gaven ging je toch gewoon. Dat is tegenwoordig niet meer. Ik werk als manager en zie dat wij werkenden degene zijn die de jongeren een beroepshouding moeten aanleren. 'Vroegah' kreeg je dit (deels) vanuit huis mee maar dat is niet meer zo. Ouders zeggen hun kinderen dat ze op zaken 'recht hebben' of bepaalde dingen niet hoeven te pikken. Ik ben hier inmiddels echt een aantal keer flink tegenaan gelopen maar kan er inmiddels goed mee dealen: Ik stuur ze de CAO en relevante branche-websites of de website van de bond door en vraag ze om het eerst goed door chatGPT te halen. Die geloven ze namelijk eerder dan mij :). Mijn ervaring is dat ze er vanzelf achter komen dat hun ouders niet altijd gelijk hebben, dat ze niet overal recht op hebben, ja dat dat heel kut en teleurstellend is en dat dan het 'make or break' moment komt: Gaan ze iets anders doen of willen ze leren? Het scheidt het kaf van het koren en de jongere die eerst zo verveeld en vervelend leek, blijkt in potentie een enorm harde werker. Ik denk dat het goed is dat jongeren kritischer denken en minder snel gebruik van zich laten maken als 'ons' vroeger, als ze uiteindelijk maar wel de draai maken naar willen leren. Neemt overigens niet weg dat het soms heel erg frustrerend is. V.w.b. de opvoeding is er denk ik maar 1 ding: Je kind dingen zélf laten doen, op hun bek laten gaan, ze overeind helpen em het ze daarna toch weer zelf laten doen. Ik schat in dat het daar nu vaak mis is gegaan.

En grappig genoeg zie ik dus veel jongeren aankomen met antwoorden die ze via ChatGPT hebben gevonden terwijl die haaks op hun contract én de CAO staan omdat de info zo vaak niet klopt 😂

Mijn kinderen konden met 2 haar al stofzuigen en dweilen. Is ook niet zo heel lastig zou je denken.

Wij zijn er bewust mee bezig dat onze zoon straks alle vaardigheden heeft om op zichzelf te wonen. Hij is nu 10 jaar. Hij heeft na het avondeten altijd een taak. Dat is al een jaar geweest stofzuigen. Sinds we een robotstofzuiger hebben hoeft dat niet meer. Nu is het een jaar de kattenbakken doen. Hij wou die kitten die ik gered heb houden, prima, maar dan krijg je er ook een stukje verantwoordelijkheid voor. En ja, hij gaat er vaak de discussie over aan maar het is toch echt zijn taak. Hij kan al verschillende soorten ei bakken, tosti maken en komt een heel eind met zelf soep maken. Achter zichzelf aan opruimen verwachten we ook van hem, fiets in de schuur zetten, schutting dicht, slaapkamer opruimen, was in de mand en dat soort (in mijn ogen) logische dingen. Komende jaren gaat zijn taak nog wisselen naar vaatwasser, was, wekelijks een keer koken of poetsen e.d. Elke stagiair komt trouwens op het werk binnen met belangst in meer of mindere mate. Daar helpen we ze doorheen. Weerstand? Dan krijgen ze een bellijstje waar we weinig boze reacties verwachten en met vaste contactpersonen. Dat hoort gewoon bij deze generatie (en was ik zelf ook wel angstig voor eerst, ondanks dat ik nog groot ben geworden met een huistelefoon die de dichtstbijzijnde persoon moest opnemen als ie ging. Op het werk is toch anders)

Ik denk dat het ook komt omdat we nu te maken met de eerste kinderen van de generatie moeders die internet tot hun beschikking had. Ineens was er zoveel kennis voor iedereen beschikbaar, dat iedere moeder een pedagoog, therapeut, projectmanager, coach en begeleider kon zijn met dank aan allerlei informatie die normaal gesproken voorbehouden waren aan professionals. Gevolg: uitgebrande moeders die veels te veel eisen aan zichzelf hebben gesteld. Dan krijg je een rare combinatie van kinderen die enerzijds nooit tegenslagen hebben gehad in de opvoeding, en anderzijds ouders die helemaal uitgeblust zijn en er ook niet meer mee om kunnen gaan als kinderen tegenslag ervaren. Ik ben ervan overtuigd dat ouders gewoon hun innerlijke loedermoeder weer iets meer moeten omarmen, en het echt goed is om gewoon als ouder ook af en toe voor jezelf te kiezen, of om te proberen je mom-guilt (helemaal wbt absurde interneteisen die nu gemeengoed zijn geworden) wat meer opzij te moeten zetten. Nu moet je altijd oppassen als je dit soort dingen zegt, omdat er altijd weer moeders zijn die dit iets te letterlijk nemen, en er echt ook hele waardevolle universele kennis beschikbaar is geworden (bv. over hechting etc.). Maar uiteindelijk leer je met tegenslag en wrijving omgaan door het te ervaren. En hoe tegenstrijdig ook, ik denk dat als je je hele leven perfect door iedere emotie en tegenslag gecoacht wordt, en je 18-jarige leven een soort liefdevolle therapie is geweest. Dat je het zwaar krijgt als je een keer te maken krijgt met een chagrijnige manager.

Stofzuigen niet dingen verplaatsen of onder een stoel stofzuigen. En dweilen zonder de dweil uit te wringen, dus na een uur was de ruimte nog steeds nat 😂. Echt ernstig toch, ik ging er gewoon vanuit dat iedereen dit kon toen ik die taak gaf 😅

Ja ik weet ook waar het fout gaat, daarom vraag ik mij af, hoe voorkom ik dit bij mijn eigen kind 😊

Wij proberen ze zelfstandig te maken. Wat ze zelf kunnen, moeten ze zelf doen. En voelt één van ons zich niet lekker? Vervelend, maar als het ook maar even kan gaat diegene wel naar het werk.

Ik herken echt wel voor een groot deel wat je zegt. Ik sluit me bij de anderen aan, probeer van jongs af aan veel door de oudste te laten doen (jongste is daar met 6 maanden iets te jong voor ;)): stofzuigen, schoonmaken, opruimen, tafeldekken etc etc En we zijn consequent en ook wel strength (nee is nee, strakke grenzen, netjes gedragen, corrigeren als hij iets niet netjes vraagt etc). Daarnaast leg ik nu ook al uit dat papa en mama hard werken voor centjes zodat we het huis kunnen betalen, boodschappen kunnen doen etc etc. En dat hij ook goed zn best moet doen op school en later hard moet werken. Daarbij probeer ik hem ook te leren dat dingen geven net zo leuk is als krijgen (+ uitleggen spullen weg doen aan kindjes die geen kleren/speelgoed hebben etc). Tot slot wil ik vroeg beginnen met zakgeld zodat hij vroeg de waarde van geld leert kennen. Ik heb zelf al groeg kleedgeld en zakgeld gehad en moest daar alles mee doen. Dit heeft mij echt geholpen geloof ik zelf. Tot slot: belangst is ook iets van mijn generatie toen generatie genoten begonnen met werken (en ik ben 36). Komt denk ik door de intro van mobiele telefoon waardoor smsen en later appen was wat je gebruikte, ipv bellen.

Ik moest bij dit topic hieraan denken: Curling ouders, wat is daar mis mee? - Centrum Tea Adema https://share.google/6Awnms9QboOoelVdt Het is lastig, maar belangrijk om je kind ook af en toe teleurstellingen te laten ervaren en ermee om leren gaan. Als ouders kan dat lastig zijn om te verdragen...

Misschien is het een gebrek aan motivatie? Ik had zoveel bijbaantjes toen ik jong was, maar vond het echt niks. En was eigenlijk ook gewoon lui... ik woonde bij mijn ouders. Pas toen ik mijn master haalde en echt werk ging doen, was ik superactief. Ik kon dan jarenlang bij dezelfde werkgever werken en meldde me ook nooit ziek. Ik ben ook van net de gen-z generatie trouwens (1997). Dus ik herken wel van wat je zegt over het werken. Alleen de rest zoals stofzuigen etc vind ik wel gek. Dat lijkt me ook gewoon normaal om te kunnen😂 Misschien doen ze alsof ze het niet kunnen?

Hier hou ik me ook veel mee bezig. Ik ben namelijk opgevoed met "niet zeuren, ziek ben je pas als je 3 weken in het ziekenhuis ligt, je angsten zijn aanstellerij" en heb daardoor nooit geleerd om grenzen aan te geven. Dus die heb ik altijd overschreden met een burnout, depressie en angststoornis als gevolg. Ik wil dat absoluut niet voor mijn kinderen, dus probeer ik ze nergens toe te dwingen en zacht te zijn. Maar dan krijg je inderdaad van die gepamperde kindjes. Dus ik hoop de gulden middenweg te vinden. Vind het heel moeilijk!

Het is denk ik best een uitdaging om een goede balans te vinden tussen risico's beperken voor je kinderen en tegelijkertijd ze zelfstandig en sterk te laten worden. Ik denk dat we als ouders onze kinderen vaak onderschatten en daardoor te veel voor hen doen én ze te veel beschermen. Een kind van 3 kan bijvoorbeeld (over t algemeen) prima zelf een klimrek opklimmen, maar heel vaak staan ouders er dan panisch naast om ze op te vangen. Ook fietsen op straat kun je jong aanleren en dan vervolgens door veel oefenen voldoende vertrouwen hebben dat je kindje dat zelf kan. Ook met dingen in huis doen is dat zo denk ik. Boterhammen worden soms nog gesmeerd door mama wanneer ze al op de middelbare school zitten, terwijl een peuter/kleuter dat eigenlijk al wel zelf kan (met een beetje begeleiding uiteraard). Dus ik denk: proberen je kinderen zoveel mogelijk dingen zelf te laten doen, ook als ze t nog niet kunnen. Soms kost dat heel veel tijd en is dat ook wel irritant, maar ze leren er het meeste van.

Wat je denk ik kunt doen al bij kinderen als ze jonger zijn. Is dat ze fouten mogen maken, ervan leren en weer opstaan. Dat je niet een curling ouder wordt, die alle obstakels in het leven wegveegt voor je kindje. Voor peuter is het bijvoorbeeld belangrijk dat ze lichamelijk zich ook wat kunnen uitdagen, bijv klimmen, klauteren, in de modder en dan eens vallen en weer opstaan. Dat soort dingen maken dat kinderen zelfvertrouwen krijgen, ze leren wat hun lichaam wel of niet kan. Ook klusjes in huis doen, niet alleen met speelgoed afleiding zoeken. Maar iets leren, bijv een banaan snijden kost als ze klein zijn oefening, maar geeft zoveel zelfvertrouwen als ze dat kunnen, en dan een stapje erbij. Daar krijg je zelfvertrouwen van. Kind van een goede vriendin (is nu 16) zei vroeger als kind nee meehelpen in huis hoeft niet dat hoefden kinderen alleen vroeger nu niet meer, bloedserieus. Ik vond het tenenkrommend. Of we waren vriendinnetjes met een groepje van 5kinderen (meisjes) en om de zoveel tijd werd er iemand buitengesloten, nou als zij dat was, wat het drama en zielig en mocht ze bijv extra lang tv kijken. Dat helpt ook niet, je wilt het verdriet van je kind graag wegmaken, maar deze aanpak leert je kind niet omgaan met de tegenslagen in het leven. Of ouders die altijd een snoepje geven als er iets 'is'., deed mijn moeder nou ben een enorme emotie eter geworden, dat heb ik ervan geleerd. Ik denk dat het uiteindelijk erom draait hoe je met tegenslagen om kunt gaan. Dat is een vaardigheid, die moet je leren, dat kan alleen door het te ondervinden.

Ja precies, ik wil zo ook geen kind zonder emotie of die tot het uiterste gaat met werken. Lijkt mij heel lastig om er een middenweg in te vinden

Het begint bij laten falen. Je kind gaat dingen doen en die dingen gaan fout. Die pijn en verdriet mogen ervaren en zelf er van mogen leren is waar die groei zit. Mijn zoon wordt 15 dus ik ken het hoor deze generatie van koters die niet bellen of vragen stellen. Maar het is echt dat wij als ouders erg de neiging hebben om te zorgen dat onze kinders maar blij zijn. Het is ok als ze dat niet zijn daar moeten ze mee leren omgaan. Zeg ik met mijn grote mond die iedere dag nog zijn broodtrommel klaarmaakt. Dit is ook eigen belang want als mensen me in de weg lopen in de ochtend wordt ik giftig.