Lotgenoten ‘huilbaby’

Hoi! Mijn baby van nu 6.5 maand, was ook de eerste 4 maanden echt een huilbaby. Meerdere keren huisart geweest en consultatiebureau maar nee echt een huilbaby. Doorslapen doet ze nog steeds niet maar het huilen is nu wel een stuk minder. Ik had ook niemand om mij heen en al mijn vriendinnen herkende dit niet. Vond het zn moeilijke en zware periode maar het nu gelukkig beter. Het enige wat mij heeft geholpen is “het gaat voorbij, het is een fase” en dat continue tegen mezelf zeggen.

Zo herkenbaar die rouw om de babyperiode. Dit ook wel eens tegen mijn omgeving gezegd. Ik ben vooral erg eenzaam geworden. Mensen die het niet begrepen hoe intens het kan zijn. Die geen voorstelling er van kunnen maken of willen maken. Wij hebben twee huilbaby’s gehad allebei een andere reden. Ze zijn nu 2,5 en 5,5 jaar beide huilen nog bovenmatig veel. Ook EMDR gehad daar kwam vooral uit dat daar veel eenzaamheid in zit door het in de steek gelaten worden door mijn familie. Mijn zoon is hoogsensitief en dochter heeft nogal temperament de reden dat ze nog steeds veel huilen. Hierdoor keuze gemaakt om bewust geen contact meer te zoeken met mijn familie behalve nog op sociaal gewenste events dat ik ze zie. Ik voel mij momenteel nog niet echt rijker mét kinderen. 😔

Onze dochter was de eerste 4 maanden ook een huilbaby. Ik wist niet wat me overkwam. Mijn partner heeft al 2 kinderen en kende dit ook totaal niet. Ik werk zelf ik de kinderopvang dus was wel wat gewend maar dit was echt heftig. Ik heb me zo eenzaam gevoeld. Ik wilde zo genieten van de baby periode maar dat zat er absoluut niet in. Slapen was drama. Denk dat dat ook het grote probleem is geweest. Nu is ze een dreumes van 15 maanden en wat een lief en geweldig kind is het. Ik voel zoveel verdriet dat ik niet van haar heb kunnen genieten de eerste maanden. Dit alles heeft mij ook doen besluiten dat ik geen 2de kindje wil

Begrijp ik helemaal.. bij ons weet ik hierdoor ook zeker dat ik geen derde kind zou willen. Die eenzaamheid is zo confronterend in zo’n periode. Fijn om te horen dat het nu allemaal goed gaat❤️

Bizar he, hoe in de steek gelaten je je kunt voelen. Ik heb zelfs dat mensen op een gegeven moment wisten dat ik een depressie had (close familie) en dat die tot op de dag van vandaag nooit er dieper naar hebben gevraagd. Heel confronterend en eenzaam!

Goed om te horen dat het nu beter met je gaat❤️. Vanaf welk punt werd het beter?

Je herkenbaar hier net zo. Denk dat ik dat nog moeilijker vind dan het huilen an sich. Uiteraard had ik gehoopt dat we konden zeggen het is maar een fase, maar helaas zit dat er hier voorlopig niet in. Althans het is een hele lange fase. Mensen kunnen zich er langzaam niks meer bij voorstellen. Vrienden van ons hebben allemaal even oude kinderen en herkennen het totaal niet. 😬

Kijk alsjeblieft of je gemeente het initiatief 'buurtgezinnen' heeft! Die zijn voor zulke situaties zodat de ouder(s) wat meer lucht kunnen krijgen! Wij kwamen er gister achter dat ze dat hier in de gemeente hebben, voor ons te laat want ons dochtertje is inmiddels 1,5 jaar en huilt ze niet meer excessief. Hier dus ook een huilbaby gehad door refluxziekte, 1x ziekenhuisopname gehad en daarna op eigen initiatief gestart met medicijnen en dag 1 hadden we al een totaaaaaaaaaal ander kindje, maar het trauma van 7-8 uur non stop krijsen hebben we lang last van gehad en begint steeds meer te slijten, zeker nu we meer snappen wat er is wanneer ze huilt of dramt.

Ze hebben hier buurtgezinnen al langer, maar zowel de huisarts als het JGZ hebben ons hier niet op gewezen en dit was iets geweest wat ons écht heel veel ademruimte en rust had kunnen brengen. Dus ik hoop voor wie het nodig heeft, het beschikbaar is!

Oh wat herkenbaar allemaal. Ik heb drie kinderen en echt waar..alle 3 huilbaby's. Bij de eerste was het een eindeloze zoektocht. We hadden geen idee. We waren nog jong en wisten niet wat normaal was. Ik kan er echt een boek over schrijven. We hebben zo ontzeggen veel geprobeerd om het huilen te verminderen..uiteindelijk waren reflux, koemelkallergie en bij de laatste ook nog een vaste nek de oorzaken. Maar eerlijk gezegd..voordat wr bij de eerste de juiste medicijnen hadden en de goede melk waren we .maanden verder. Van het kastje naar de muur gestuurd. Uiteindelijk was ij zeer somber, vond het intens dat gekrijs de hele dag door. Nog steeds ben ik gevoelig voor huilende baby's. Het gekke is, na elke huilbaby dacht ik, dit kan ik niet nog een keer. Maar gelukkig merk ik, het is bij elke baby op een gegeven moment gestopt. Althans, het vele vele huilen. Het is echt een tijd waar je doorheen moet. Ik heb bij de derde gelijk andere melk gegeven en had maagzuurremmers ooi al in huis. Plus bijvoorbeeld inbakerzakjes, geluidjes voor bij het slapen gaan enz enz. Je wordt er wel handiger in. Maar het weer nooit. Ik raadt iedereen aan met een huilbaby: zoek hulp! Praat er met iemand over. Het is ontzettend zwaar!

Zeer herkenbaar dit ! Ik voelde me ook een aansteller. Iedereen vond het vreemd dat ik nooit met de baby's op pad ging. En dan ging ik me verontschuldigen. Nooit moeren doen. Want alleen jij weet hoe zwaar het is en als je het niet meegemaakt hebt, heb je geen idee!

Bij mij werd het rond 5 maanden minder. Ze heeft ook wel heel erg last van verborgen reflux gehad. Als ik terugkijk “rouw” ik ook ontzettend om de eerste maanden. Het was voor mij meer ‘overleven’ dan genieten. Je hebt toch een andere voorstelling als je er aan begint.. maar gelukkig gaat het steeds beter en hopen we maar dat de tweede (als die er mag komen) niet z’n huilbaby is.

Mijn huisarts heeft zelfs tegen mij gezegd dat ik me niet moest aanstellen!! “Ik moest er maar even doorheen” ze huilde 2-3 uur aan een stuk viel huilend in slaap, zodra ze wakker werd begon het weer opnieuw tot ze weer zo moe was van het huilen dat ze weer in slaap viel. Heb huilend op de parkeerplaats gestaan daar ..

Ontzettend herkenbaar. Alsof ik mijn eigen verhaal lees! Hier een zoontje met ook verborgen reflux en koemelkallergie (ziekenhuis beweerde van niet maar na switchen voeding ging het ineens veel beter). Mijn zoontje is inmiddels 9 maanden en ik denk vanaf een maand of 6 wat meer rust gekregen. Vaste voeding, slaapjes iets beter. Doorslapen helaas nog niet. De eerste maanden waren puur overleven en mijn omgeving begreep er niets van. Nare opmerkingen van familieleden die zeiden: ‘nou we zien jullie nooit’ terwijl ik 24/7 met een krijsende baby in de draagzak liep… ik vond het echt heel zwaar. Dit is voor ons ook een reden dat we enorm twijfelen om ooit voor een tweede kindje te gaan. De reflux en het huilen is er gelukkig niet meer, maar wel snel jengelen, zich vervelen… heeft iemand tips daarvoor? Ik ben hem eigenlijk de hele dag aan het entertainen en blij als hij even gaat slapen. Hoort dit? 🫣

Nou..dit heb ik dus serieus ook meegemaakt bij de eerste. Geen grap. Bij de huisartsenpost. K was totaal overstuur.

Maak je er niet te ongerust over want dit heb ik dus echt 3 keer gehad. Zeer pittig maar het gaat wel echt over. Ze zeiden toen tegen mij dat ik mijn stress over bracht op de babys. En daar zat wel iets een kern van waarheid in. Door het huilen werd ik super gestresst dus dat voelde de baby weer. Ik merkte dat dit ook bij het ouder worden impact had op hen en mij. Toen werd ik daar heel boos over, ik wilde niet de oorzaak zijn. En dat was en is ook zeker niet zo. Maar het werd er ook niet beter door. En voor dat jengelen..tja..heel lastig. Ik wist t soms gewoon ook niet. Mij hielp het om soms te denken..als hij 1 is wordt het beter. En dat werd het echt. Bij alle 3! Dus misschien is dat een lichtpuntje;).

Onze zoon van 5 jaar staat helaas al 1 jaar op de lijst van buurtgezinnen. Volgende week vrijdag komen ze weer langs en is er eindelijk een profiel voor ons zoon opgesteld om progressief te zoeken naar een buurtgezin. We zitten ook nog bij de GGZ en melden wij ons binnenkort aan bij het eetteam. Onze kinderen houden ons wel van de straat afgelopen 5 jaar bij zoveel zorginstanties geweest 😵‍💫 Wel worden we overal serieus genomen (op één plaatsvervangende huisarts na) zijn we nooit door iemand in twijfel getrokken en werden we erkend met onze lastige situatie.

‘Rouwen’ om een gemiste babyperiode herken ik wel. Heb onlangs een tweede kindje gekregen en die is zo tevreden en rustig dat het contrast met de eerste nog groter is en ik mij nog meer schuldig voel dat ik er niet van heb kunnen genieten. Ik vond haar gewoon geen leuke baby en soms ben ik wel eens ‘bang’ dat zij dat ook aanvoelde en dit op de hechting ook effect heeft gehad. Dat doet me zoveel verdriet. Als je er middenin zit overzie je het niet en is het overleven. Met mijn tweede kindje van 8 weken heb ik in mijn herinnering al veel meer contact dan ik met haar had destijds.

Hoi hoi, ik zou mijn ervaring wel willen delen van onze dochter. Met 35 weken kwamen ze erachter dat ze niet goed meer groeide en ben ik met 37 weken ingeleid. Met 4 cm kreeg ik een weeenstorm en al persdrang. Uiteindelijk is zij na een korte bevalling van 6 uur geboren met een knip en de ijzeren vacuum als een dysmatuur meisje. Na de geboorte hebben we een week in het zh gelegen ivm verhoogde billie waardes. Toen zij 3 weken oud was begon het extreme huilen. Ze was altijd verkrampt, had veel ongemak, sliep overdag zo goed als niet en als ze sliep was het boven op mij. Thank god gingen de nachten wel goed en keek ik echt uit naar het moment dat het 7 uur s avonds was en ze ging slapen. Na 10 weken sliep ze van 22:00 uur tot 05:30 uur wat ervoor zorgde dat ik zelf een beetje op de been bleef. Bij het cb heb ik aangegeven het vermoeden te hebben van reflux maar daar wuifde ze het weg met de mededeling dat ze goed dronk, aankwam en dat het een temperamentvol meisje was. Ik was voor de eerste keer moeder en daardoor overbezorgd. We hebben toen van alles geprobeerd, osteopaat, chiropractor, verdikking van haar melk, geitenmelk en ga zo maar door. Ook de kinderfysio erbij om haar te helpen zelf om te rollen en uiteindelijk te leren zitten want ze was heel gefrustreerd (achteraf logisch want ze wilde niet liggen). Na 6 maanden ben ik bij de huisarts wezen aankloppen voor mijzelf want ik ging er aan onder door. En daar werd ik eindelijk serieus genomen. Zij vermoede ook reflux ondanks dat onze dochter niet de standaard symptomen had. We zijn gestart met medicijnen en na 2 weken kregen wij in 1 keer een heel ander kind. Met 10 maanden hebben we het geprobeerd af te bouwen maar toen verviel ze weer terug dus zijn we weer gestart en hebben we het 6 weken later weer opnieuw geprobeerd wat eindelijk goed ging. Ik bemerk dat ik echt nog veel moeite heb met de gang van zaken en het gevoel dat ik de babytijd heel erg heb gemist omdat ik niet serieus werd genomen. Rouwen om wat ik niet heb gehad. Daarnaast was er veel onbegrip van mensen om ons heen: ooo maar zo erg kan het toch niet zijn, het zal vast tussen je oren zitten waardoor je het gevoel hebt dat ze zoveel huilt. Ik wordt er nog kwaad om. Ons meisje is nu 1 jaar en 10 maanden en ben 28 weken zwanger van de tweede. Onze dochter doet het nu fantastisch maar ik moet zeggen dat ik het best spannend vind wat betreft de tweede en de hoop dat hij of zij niet ook een huilbaby wordt. Sorry voor mijn lange verhaal🙈

Helaas zo herkenbaar, jullie verhalen. Vorig jaar januari een gezond meisje gekregen. Zij heeft ook een hele lange tijd gehuild. Meerdere maanden. Ik ben sinds deze week gestart met EMDR. Ik kom er achter dat ik mezelf een hele slechte moeder heb gevonden/vind, omdat ik mijn eigen dochter niet kon helpen. Hopelijk kan ik dit met EMDR en therapie anders gaan inzien. Ik heb nog altijd spanning rondom slapen en krijg dat niet uitgelegd aan anderen. Dat vind ik soms wel lastig.