Man ADHD raakt overprikkelt van gehuil

Noice canceling oordopjes of Koptelefoon. Wij hebben een huilbaby gehad en dit hielp enorm! Het haalde echt de scherpte van het huilen af. Wij konden daardoor langer troosten en elkaar afwisselen.

Ja precies wat Grace93 zegt. Wij hadden ook een huilbaby en voelden ons in het begin schuldig om een noice cancelling koptelefoon te dragen, maar dat is echt niet nodig. Het helpt om het dragenlijker te maken. Afwisselen was bij ons ook de manier. En weet ook: het gaat over!

Of Loops oordopjes, die helpen ook goed

Oeps, dat vergeet ik erbij te vertellen, hij heeft dus aan dat het zelfs met noice cancelling oortjes of koptelefoon nog heel hard binnen komt. Hij zegt dat als hij haar 15 minuten probeert te troosten als ze aan het krijsen is aanvoelt als een hele dag voor hem, hij trekt het gewoon echt niet.

Mama met ADHD hier, en precies hetzelfde gevoel als je man. Voor mij zou een koptelefoon niet werken, want ik wil weten dat mijn baby huilt en hem troosten, ookal kan ik er zelf niet goed tegen. Als ik het niet hoor ga ik juist de hele tijd paniekerig in mijn hoofd denken: zou hij nu huilen? Of bang dat er iets gebeurt en ik niks hoor. Bij mij begint het eindelijk een beetje te wennen na 4,5e maand. Wat voor mij helpt is het als een mentale kwestie aan te vliegen. Ik moet mezelf er steeds weer aan herinneren dat elke baby huilt, en dat het niet altijd een teken is van acuut paniek of een probleem. Afgezien van honger, vieze luier, warm/koud of krampjes is het meestal gewoon om iets te vertellen. Sinds ik het huilen zie als communicatie kan ik er beter tegen. Ik probeer even een paar seconden stil te staan bij mijn eigen gevoel, te beseffen dat ik me zo paniekerig voel omdat huilen voelt als een alarm maar dat niet hoeft te zijn - en daarna écht contact maken met mijn kindje. Ik praat tegen hem met mijn gezicht dichtbij zijn gezicht, en observeer waar hij eventueel last van heeft. De eerste maanden vond ik het heel moeilijk om echt contact te maken, omdat ik bang was dat ik zijn huilen niet weg kon nemen. Maar juist sinds ik dat doe gaat het veel beter en voel ik een diepe connectie met mijn kindje. Dat vertrouwen helpt ook om beter om te gaan met het huilen. Misschien helpt deze mentale “swift” ook voor jouw man? Hij zal er toch op een bepaalde manier mentaal aan moeten werken.

Ook dit herken ik heel goed!! Maar als je een diepe connectie maakt met je kindje weet je ook beter wat je kan doen om het huilen te verminderen. Wat hem aan het lachen brengt, of verlichting geeft tegen eventuele pijn. Bovendien voelt jullie kindje de onrust van jullie man en zal hij daardoor langer huilen dan bij iemand die geduldig en rustig is.

Heel herkenbaar hier. Mijn man heeft longcovid en is snel overprikkeld na gehuil en gekrijs. Hier was de oplossing een draagdoek (want dan is onze dochter dichtbij etc. en dan kalmeert ze), maar daar krijgt man nu weer fysieke klachten van.... Misschien helpt het bij jullie wel? Ik doe zelf de nachten ook al 8 maanden alleen. Hier helpt het om mega vroeg naar bed te gaan (tussen 20 en 21u, afhankelijk van wanneer de baby slaapt) om zo toch aan mijn uren te komen. Ook gaan beide kindjes regelmatig logeren zodat ik even echt kan bijslapen. (Maar mijn partner kan wel nog minder in huis doen, dus ook overdag komt veel op mijn schouders...) Is er iemand bij wie jullie kindje een keer mag logeren? Of heeft hij vrienden (liefst met ervaring met kinderen 🤭) die een keer langs kunnen komen zodat jij een middag voor jezelf hebt?

En anders op de momenten dat ze huilt een koptelefoon met muziek op doen. Dan is troosten een stuk makkelijker. Toen ons zoontje in het begin veel moest huilen en krijsend in slaap gewiegd werd, hebben we dat ook met muziek op gedaan. Dat was soms echt de enige manier om een beetje helder te blijven

Dank je wel voor je reactie. Wat goed dat je die omschakeling hebt kunnen maken en dat je nu een diepere connectie voelt met je kindje. Ik zal het aan mijn man doorgeven, al is het volgens mij bij hem niet echt een paniektoestand maar echt overprikkeling, waardoor er een eror in z'n hoofd ontstaat. Hij weet dan niet meer wat te doen en raakt gefrustreerd. Gelukkig is de grootste piek van het huilen wel voorbij en gaat het stapje voor stapje ook iets beter. Maar het blijft lastig, voor hem, maar ook voor mij.

Wat een vervelend situatie jullie zeg! Mijn man heeft ons dochtertje afgelopen week voor het eerst in de draagzak gehad en dat was best even fijn voor ons alledrie. Pittig hè om de nachten alleen te doen, ons dochtertje is daarbij ook nog eens een hele slechte slaper vanaf het begin, dus dat is een extra uitdaging. Ik ga nu ook vroeg met haar naar bed en als zij dan op mij slaapt ga ik nog even op internet (zoals nu) of ik lees wat op m'n ereader, zo heb ik ook nog wat tijd voor mezelf. En daarna ga ik zelf ook op tijd slapen. Dat is wel fijn voor mezelf. Doordat ze zo'n slechte slaper is kan ze nog niet echt uit logeren. Bovendien is ons sociale netwerk voor dat soort dingen wat beperkt. Wel is m'n man vorige week vrijdagavond met onze dochter naar z'n ouders gegaan, hierdoor kon ik even een uurtje slapen en de rest van de avond relaxen. Sterkte voor jou ook!

Mijn man (ook gediagnostiseerd met ADHD) gebruikte ook een noise canceling koptelefoon. Wij hadden daarnaast op een gegeven moment white noise op de achtergrond aan voor mijn zoontje of gewoon normale muziek. Hier kan je dan zelf ook een beetje naar luisteren.