Aangeboren hartafwijking

Lieve mama’s, Ik vind het spannend om dit te delen, maar ik merk dat ik behoefte heb aan herkenning. Onze dochter heeft een aangeboren hartafwijking en is inmiddels al geopereerd. Gelukkig is de ingreep goed gegaan en staan we onder fijne medische begeleiding. De artsen zijn voorzichtig positief en zeggen dat ze hier goed oud mee kan worden. Toch merk ik dat ik zelf vaak nog in de angst zit. Ik ben zo dankbaar dat het goed gaat, maar tegelijkertijd ben ik bang voor de toekomst, voor nieuwe controles of dat er weer iets verandert. Soms voel ik me daar bijna schuldig over, omdat ik denk dat ik “blij” zou moeten zijn. Zijn er mama’s die ook een kindje hebben met een hartafwijking of een medische start hebben gehad? Hoe gaan jullie om met die voortdurende spanning en het wachten tussen afspraken door? Het zou me echt helpen om ervaringen te delen 🤍