Hoi dames, in mijn zwangerschap heb ik rond week 9 al klachten rondom mijn bekken gekregen. Met 14 weken gestart met bekkenfysio, vroeg uitgevallen op werk.
Inmiddels ben ik ruim 10 maanden na de bevalling en 2 bekkenfysio’s en 1 postpartum fysio verder.
Vandaag lig ik voor de zoveelste avond huilend van de pijn vroeg in bed. Ik zie eigenlijk wekelijks op tegen mijn mama dag, omdat mijn dochtertje steeds zwaarder wordt en ik gewoon zoveel pijn heb van het steeds moeten tillen/naar boven brengen etc. Daar voel ik me echt vreselijk over, want ze is zo ontzettend leuk en lief.
Daarnaast merk ik dat het een wissel begint te trekken op mijn relatie. Mijn man moet al zo lang zó ontzettend veel doen in huis en voor onze dochter en ik lig elke avond enorm vroeg in bed omdat ik gewoon niet meer kan zitten/lopen van de pijn. Ook al proberen we echt wel eens iets te plannen en gaat dochter dan logeren. Mijn werkdagen zijn nog het meest ontspannen omdat ik dan niks hoef te tillen etc.
Ik merk dat ik het sinds deze week ineens niet meer goed kan handelen. Misschien ook omdat er mensen beginnen over een tweede kindje? Ik kan alleen maar huilen als ik eraan denk. Wat zouden we dat graag willen, maar dat ga ik en mijn lijf echt nooit trekken.
Ik ben zo enorm klaar met de pijn, het feit dat ik daardoor niet voor mijn dochter kan zorgen en van haar kan genieten zoals ik dat zou willen en dat ik inmiddels ook de hoop op beterschap een beetje ben verloren. En daarnaast het onbegrip van omgeving.
De huisarts weet het ook niet meer. Die wilde nog een andere fysio, maar zou dat me nog wat opleveren? Ik heb al een fortuin betaald aan sessies die niet/weinig helpen.
Is er iemand die zich in dit verhaal herkent? Met eventuele andere tips? Alvast enorm bedankt!