Ergernis: onterecht in ziektewet

Ik snap echt niet waarom jij je er dan zo druk om maakt 🙈 het is je zus.. Ik had trouwens een baby die altijd perfect door heeft geslapen en heb altijd tijd voor mezelf overgehad, het is dus niet vanzelfsprekend dat je een moeilijke baby hebt… nogmaals, begrijp niet waarom jij je er mee bezig houdt. Het komt een beetje, jaloers? over 🙊

Ik zou sowieso niet je ergernis aan haar benoemen. Misschien is er wel meer aan de hand dan dat jij ziet/weet. Ik zou er niet over oordelen en gewoon met mn eigen leven verder gaan.

Nee ik zou hier echt niks van zeggen, wie weet heeft zij wel last van een burnout of wat anders. Hoe weet jij dat dat niet zo is? En waarom irriteer je je zo? Had je zelf misschien ook langer thuis willen zijn of iets?

Jaloers ben ik zeker niet. Ik vind het gewoon niet kunnen dat je je ziek meldt omdat je geen tijd voor jezelf hebt. Dan kunnen we ons allemaal wel ziek gaan melden toch? Dat is toch geen mentaliteit?

Ze meldt zich toch niet voor niets ziek?

Dat ze nu in de ziektewet zit wil niet zeggen dat dit voor altijd zo gaat zijn. Is jullie band goed genoeg voor haar om zich kwetsbaar op te stellen en te vertellen hoe ze zich echt voelt? Los daarvan moet het ontzettend veel energie kosten om je zoveel te ergeren aan de situatie van een ander. Oordelen helpen niet, steun daarin tegen wel.

Ik vind jouw bericht heel veroordelen overkomen. Misschien speelt er meer dat je hier niet typt, maar als dat niet zo is, zou ik mij er echt niet druk om maken. Doet mij ook een beetje denken aan een deel van de boomers met hun: vroeger deden wij het ook allemaal gewoon en klaagden wij ook niet dat het zo zwaar was allemaal opmerkingen.

Jij kan toch onmogelijk voelen hoe zij zich voelt? Blijkbaar zit ze er door heen en kan ze het niet aan. Het is je zus. Jeez.

Je weet nooit maar dan ook nooit wat er binnen vier muren speelt. Wat er ‘s nachts speelt als de baby weer is wakker is en hoe iemand zich voelt. Ook al past er iemand op etc. Ik vind dat je niet kan oordelen hierover. Iedereen gaat er anders mee om.

Dit dus, en al helemaal als het om je zus gaat. Beetje apart.

Ik begrijp je wel. Kan me ook storen aan mensen die zich heel makkelijk ziek melden. Het zou natuurlijk kunnen dat er meer aan de hand is, opzich zou je die vraag misschien wel kunnen stellen als je een goede band met haar hebt? Misschien haalt dat wat irritatie weg..

Edit- inhoud verwijderd - niet toepasselijk / schelden Jaleesa|Moderator

Ik kan me goed voorstellen dat je hier moeite mee hebt maar zou niets tegen haar zeggen omdat je nooit zeker weet of er niet meer speelt. Afhankelijk van hoe jullie relatie is kan je natuurlijk wel informeren hoe het met haar gaat.

Ik snap je wel.. natuurlijk eerst de check: speelt er niets anders? Hoe was je zus qua ziek melden voordat ze moeder werd? Ik kan me ook heel erg ergeren aan mensen die zich snel ziek melden (een vriendin deed dit weleens nét voor de vakantie om die vakantiedagen terug te krijgen….). Ook vind ik dat het afstraalt op andere vrouwen op de werkvloer en de emancipatie niet in de hand werkt (neem het werkgevers maar eens kwalijk dat ze voorzichtig zijn met een zwangere vrouwen aannemen/ vast contact geven). Wat is het langere termijn plan van je zus? En hoe was ze voordat ze moeder werd hierin? Als er wel meer speelt (ook genoeg gezien om me heen) dan heb ik er uiteraard wel respect voor. Het is nogal wat die overgangsperiode naar werk, het moeder worden uberhaubt, etc. Maar te makkelijk ziek melden ben ik ook allergisch voor.

Wat speelt er tussen jullie of is er in het verleden tussen jullie gebeurd dat dit je zo triggert?

Ik zou me er niet zo druk om maken… als ze zich voor niks ziek meldt dan komt de arbo arts er vanzelf achter en moet ze meewerken aan reintegratie. Mag ze van de arbo arts thuis blijven, so be it. Wie ben jij dan om te oordelen dat er niks met haar aan de hand is?

Je zus in een boze bui voor de voeten werpen dat ze zich aanstelt en onterecht ziekgemeld is zou ik in ieder geval niet doen. Even los van de vraag of ze terecht ziekgemeld is zou ik bij jezelf nagaan waarom het je zó boos maakt. Schaam je je voor een frauderende zus? Maak je je zorgen om je ouders, bijvoorbeeld omdat je zus ze nu in jouw ogen 'uitbuit'? Of andersom: zou je je ouders vaker als oppas willen inschakelen, maar kan dat nu niet vanwege je zus? Loop je zelf ook over/heb je meer tijd voor jezelf nodig, maar wil/kan/durf je zelf de stap tot ziekmelden niet te zetten? Baal je dat ze nu niet erkent dat jij gelijk had en ze er te makkelijk over dacht? Zit er oud zeer? Bijvoorbeeld opmerkingen over jouw moederschap voor ze zelf kinderen had? Of was je zus altijd al degene die zich er makkelijk vanaf maakte en is dit voor jou de druppel? Etc. Als je weet waar die boosheid vandaan komt, kun je ook een manier vinden om ermee om te gaan. Daarna kun je altijd nog besluiten om het gesprek met haar aan te gaan.

Ik zou bij mezelf te rade gaan waarom het me mateloos irriteert. Wat maakt je boos? En wat zit daar eigenlijk onder (irritantie, wat een milde vorm van boosheid is, maskeert een andere emotie). Als je daaruit bent kan je pas beslissen wat verstandig is om te doen.

Waarom erger je je hier zoveel aan? Verspilde energie toch? Je hebt er geen invloed op, het is niet jouw leven en jij hebt er dus direct geen gevolgen van toch?

Oftewel: of het terecht is is lastig oordelen van de buitenkant. Jij kan beter inschatten dan wij vanachter het scherm of je zus de boel belazerd of niet. Als ze dat doet is dat heel kwalijk. Ik kan ook boos worden om dit soort fraudeurs die het verpesten voor anderen, maar pas op met te snel oordelen zonder alle details te kennen.