Help! Mijn kinderen eten niks 😉

Eten is een van de weinige dingen waar kinderen volledige controle over hebben. Dit afdwingen werkt grotendeels averechts en werkt een slechte relatie met eten in de hand. Qua houding, uitspraken, benamingen voor wat ze op hun bord e.d. hebben zou ik hele duidelijke grenzen stellen en consequenties als deze worden overschreden. Je mag iets niet lusten, maar kotsvies is natuurlijk belachelijk. Ik ben zelf een moeilijke eter en mijn oudste is dat ook, met name met avondeten. Hij is 5 jaar en eet voornamelijk bordjes met verschillende 'hapjes'. In de meeste gevallen ligt er iets bij waarvan ik weet dat hij het niet lekker vindt, maar de afspraak is wel dat hij altijd een hapje proeft. Door de jaren heen is zijn menu wel uitgebreid en komt hij niks te kort. Wat hij niet hoeft te proberen is 'lelijk' te praten over hetgeen ik met zorg op tafel zet. Dit weet hij ook heel goed. Ik zou nou adviseren meer nadruk te gaan leggen op de wijze van communiceren, dan op wat hij/zij wel of niet eet 's avonds. Je biedt het aan en dat is het voor ze. Geen drama.

Dankje voor je reactie! Ik heb er inderdaad heel lang hetzelfde tegen aan gekeken als jij, maar de laatste tijd dus veel twijfel of ze iets wel kunnen gaan lusten als ze het nooit eten. Maar dus misschien toch weer een stapje terug en accepteren dat het lastige eters zijn. Iets tekort komen ze zeker niet, dus wat is dan eigenlijk het probleem he.

Hier een 6 jarige zoon die een moeilijke eter is. Wat wij vaak doen is vragen in de ochtend wat hij wilt avondeten. En dan is het vaak pizza of Mac Donalds. Maar dan zeg ik nee groente en iets uit de winkel en dan komt er altijd wel een gezonde maaltijd die hij op eet. Wat ook werkt is na 4 uur niks meer geven. En altijd proeven, 10 keer iets proeven daarna kan je pas zeggen of je iets lust ja of nee.

Afdwingen zorgde bij mij vroeger voor meer angst en weerstand. Ik vond nieuwe dingen proeven eng, maar het feit dat ik altijd kon terugvallen op mijn eigen bordje gaf vertrouwen. Hierdoor is mijn menu langzaam uitgebreid en lust ik nu wel dingen die ik vroeger niet at (en hooguit een keer proefde). Ten opzichte van anderen is wat ik lekker vind nog steeds 'beperkt', maar ik kan er gezond mee leven. Ook was er door deze aanpak geen drama aan tafel en is daar nooit een aversie voor ontstaan. Ik ken ook leeftijdsgenoten die tot spugen aan toe (totaal andere uiteinde) moesten blijven zitten tot hun bord leeg was. Dit resulteerde in geen grenzen leren erkennen en er altijd maar overheen gaan. Mijn jongens zijn dan ook niet verplicht hun bord altijd leeg te eten. Vol is vol. Ook als dat na twee happen is. Ze krijgen, als het er is, wel een bakje yoghurt ongeacht hoe ze hebben gegeten. Eten is hier geen beloning of middel om iets te bereiken.

Hier precies hetzelfde idd: vol is vol, nooit ‘nog 1 hapje meer’ en zeker niet verplichting om bord leeg te eten. Proeven hoeft hier ook niet (moest ik vroeger tot kokhalzen aan toe, met als resultaat dat ik niets meer durfde te proeven). Maar er komt ook niet iets anders op tafel. Ze kunnen eten wat ik heb gekookt, of niet. Als er 1 of 2 avonden iets op het menu heeft gestaan wat ze niet zo’n succes vonden maak ik wel iets wat ze gegarandeerd lusten, maar that’s it. Er is altijd Griekse yoghurt na, dit is onderdeel van de maaltijd, ongeacht hoeveel ze hebben gegeten. Enige wat niet meer mag is spelen met het eten (vroeger wel, Rapley, maar nu niet meer) of idd uitspraken dat iets smerig, walgelijk of whatever is. ‘Ik vind het niet lekker’ is meer dan duidelijk. En ik moet zeggen dat ze eigenlijk alles durven te proeven en veel lusten. Maar dat ze ook echt periodes hebben dat ze leven op 2 rijstkorrels en 1 theelepel yoghurt ‘s avonds. Vaak dan weer gevolgd door een periode van bord leeg en mijn halve bord ook nog leeg gejat ;).

Hier gaat met ons eten meedoen 90% van de tijd echt niet. De oudste eet dan helemaal niets terwijl ik hem met een eigen bordje wel van een gezonde maaltijd kan voorzien. Er ligt dus wel iets van ons eten (of bv. alleen de groente die in ons eenpansgerecht zitten) op zijn bordje. Dit vind ik geen probleem. Ik vertrouw erop dat hij in de loop der jaren zal groeien. Ik hecht ook meer waarde aan een fijn tafelmoment als gezin.

Oh dat is echt vervelend en ongezellig. Ik zou wel direct stoppen met het dwingen tot opeten. Geef hun de controle. Ga samen boodschappen doen, kook samen, tafel gezellig dekken en er een fijn moment van maken. Eten ze? Hartstikke fijn. Eten ze niet? Pech, er komt niet anders op tafel (eventueel wel een toetje) en morgen is er weer een nieuwe kans. Onze dochter eet met regelmaat nier, ik ga de strijd niet aan. Wij bepalen wat ze eet, zij bepaald hoeveel ze eet. En dat is soms heel veel en soms niks en beide is voor ons oke

Mijn advies is om het eten zo min mogelijke aandacht te geven. Jij maakt een maaltijd, en dat is het eten voor de avond. Iets anders is er niet. Dan mogen de kinderen zelf kiezen wat ze van die maaltijd eten en hoeveel. Daar heb je niks over te zeggen. Dus bvb stel je maakt aardapple puree, brocoli, en kip en zij willen alleen maar puree eten…. Geen probleem, dan eten ze alleen puree. Geen discussies, niet dwingen om alles te proeven, niet als je eerst een hapje dit proeft dan krijg je meer van dat. Gewoon geen aandacht aan hoeveel of wat ze eten. En zij mogen er dan ook geen drama van maken van hoe vies ze het vinden. En ze krijgen niet iets anders dat wat er gekookt is. Thats it. Hoe meer aandacht en gedoe rondom het eten hoe meer ze er tegen verzetten. Dan zullen er dagen zijn dat ze alleen bvb een beetje rijst eten. So be it. Ze gaan vanzelf wel meer eten en proberen als ze leren dat er verder niks anders komt

Ik bedoelde het ook niet als commentaar oid hoor, ik was het juist met je eens! Het was alleen een beschrijving van hoe ik het doe (en dat is volgens mij 95% hetzelfde: ik bepaal wat er op tafel staat, zij of en hoeveel ze er van eten, net als bij jou. Enige verschil is dat jij daarbij bepaalt dat er een extra bordje is en ik dat dat er niet is ;). Maar dat is hier dus ook niet nodig omdat ze veel lusten en omdat ze ook overleven op af en toe alleen maar 2 korrels rijst ;)). En ik sluit me dus vooral ook helemaal aan bij een fijn tafelmoment.

Oh nee ik ervaarde je reactie helemaal niet als commentaar!😄

Ow gelukkig 😄!

Dit is een probleem wat kan ontstaan als je de regie bij het kind laat. Veel kinderen gaan namelijk steeds selectiever eten als ze keuzes krijgen. Waarom zou je iets proberen als je het niet hoeft te proeven en je ook alternatieven hebt? Sommige dingen moet een kind echter wel 15x proeven voor het te lusten. Hoe je hier precies uitkomt weet ik helaas niet buiten een gewoon niet meer in meegaan. Misschien heb je iets aan hoe wij het doen. Bij ons is het doel eten en de hoe boeit niet. Er is 1 soort eten wat iedereen krijgt en hoe je het eet maakt ons niet echt uit. Denk aan welke stoel, op schoot, met welke of wiens vork of lepel etc. Mijn zoontje wilde nooit proeven de eerste jaren en nu heeft hij soms gewoon geen zin. Wat hier helpt is dan iets wat hij heel lekker vindt erbij te doen. Niet om enkel dat te eten, maar een hapje van het avondeten en een hapje van iets anders (denk aan een vlees, of een aardbei die in 30 stukjes kan, appelstukjes, maar soms ook een simpele boterham met zuivelspread). Het gaat er dan in zonder enig gemok of gemaar. Wel vind ik het heel oké dat ze niet alles lusten. Iedereen heeft wel 1 a 2 dingen die je liever niet eet. Mijn zoontje heeft echt een hekel aan 1 ingrediënt in een aantal gerechten en dat laten we voor hem eruit. Hij mag proeven van ons, maar niet proeven is ook goed, want ik weet dat hij het al vaak heeft gehad en het niet lust. Na een aantal maanden probeer ik het te verwerken in iets anders nu het smaakpalet ook verandert met de tijd.

Tegenwoordig hoor je vaak "niet opdringen" "vrije keuze" enzo. Ik moet zeggen dat voor ons de ouderwetse aanpak beter werkt. Ik zorg wel dat er altijd iets op het bord ligt dat ze lekker vindt, Bijvoorbeeld naanbrood bij de curry of kroepoek bij de nasi. Daarmee doorbreek je al de "bah vies" start naar een "ik ga iets van mijn bord eten". En als ze eenmaal in de eet-modus zit, volgt dan de rest van het eten ook wel. Als alles van de eerste ronde op is, dan mag ze nog iets naar keuze, en ook dan helpt zo'n lokkertje natuurlijk. Het is wel onderdeel van de gezinsmaaltijd, dus niet specifiek iets dat alleen zij krijgt. Ik denk dat je daarin ook een duidelijke lijn moet trekken in eten wat de pot schaft, geen aparte snackbordjes dus. (Of zet dan gewoon voor iedereen een bak tomaatjes en stokbrood neer) Verder hebben wij toch vrij strenge regels aan tafel. Je blijft gewoon aan tafel zitten tot je van alles geproefd hebt. Daarbij leggen we uit dat je iets niet mag afwijzen voordat je het geprobeerd hebt. Wil je niet meer eten, dan gaan we daar niet over in discussie maar er wordt ook geen alternatief of toetje aangeboden. Met eten gooien of echt groffe woorden gebruiken, is gewoon naar de gang. Verder helpt het ook simpelweg om met honger aan tafel te gaan. Ik denk dat veel kinderen ongemerkt best veel tussendoor krijgen in de middag waardoor ze simpelweg de luxe hebben om avondeten te weigeren. Dus wellicht zou je daar eens kritisch naar kunnen kijken? En natuurlijk de klassieker: betrek ze bij het eten! Samen iets uitkiezen, boodschappen doen, zelf mogen (helpen) koken. Wraps vullen of een pizza beleggen zijn dingen die veel kinderen leuk vinden. Daar kan je ze ook gevoelsmatig meer vrijheid geven, bijv dat ze zelf de toppings mogen kiezen maar er wel 2 groente op moeten. Al met al ook wel herkenning hoor. Het is gewoon frustrerend en maakt het avondeten minder gezellig.

Fijn om verschillende ervaringen te lezen. We gaan in ieder geval echt weer stoppen met dwingen want dat is voor niemand goed. Soms ga je ineens zo twijfelen aan alles

Ik merk dat kinderen van tegenwoordig gek zijn of fastfood, junkfood, frisdrank en alles daaromheen. Laatst maakte mijn man ook een opmerking van 'oh weer pasta?' En ik antwoorde: er zijn zoveel mensen die dat geen eens kunnen vinden en honger lijden. En toen gaf hij mij gelijk en at alles op. Ik ga straks mijn kind ook zo opvoeden. Er wordt thuis gegeten wat de pot schaft. Als dat een avond soep en brood is, prima. Daarmee moet je het doen.. Ik ga geen a la carte menu's koken voor iedereen 😂

Wij zitten (denk ik haha) een beetje tussen beiden in. Het motto hier is: wij bepalen wat je eet, jij bepaald hoeveel. Ik kook geen alternatieven, we eten wat de pot schaft. Dat mag je lekker vinden of niet, of geen zin hebben of niet, maar dat is het. We forceren niks, hebben het er niet over. Op hun leeftijd (2 en 4) biedt ik af en toe een hapje aan, maar als ze die weigeren laat ik dat. Ze mogen na het eten altijd een kupje appelmoes én een bakje vanille yoghurt. Heb je goed gegeten (en dat is niet je bord leeg, maar gewoon of de maaltijd soepel liep) mag je daar sprinkles op (een kleine beloning dus). Die is minimaal, en daar hebben we het tijdens de maaltijd ook niet over. Pas bij het toetje benoemen we of ze sprinkles 'verdiend' hebben of niet. Wij willen gezellig eten, dus als ze klaar zijn mogen ze vragen of ze van tafel af mogen. We zijn gewend nog uit de Bijbel te lezen aan het einde van de maaltijd, dus als wij ook zover zijn komen ze weer terug aan tafel en ronden we met elkaar de maaltijd af. Stelregel bij ons is: de maaltijd is gezellig. We kletsen over de dag, maken grapjes, hebben het leuk, en geen, maar dan ook geen, gezever over het eten. En dat werkt hier 😄 Er zijn echt avonden dat ze niet eten (bijv bij zuurkool, spinazie of andijviestamppot). Die eten we dus niet beiden in 1 week 😉 En dan gaan ze gewoon met enkel appelmoes en toetje op naar bed. Dat kan hier goed, omdat ze de volgende dag weer prima eten. Geen idee of je iets aan deze tips hebt... Maar sterkte mama! Vervelend als het zo ingewikkeld gaat... ♥️

Dit is echt een aanrader om te lezen. Wij hanteren al heel veel van wat in het boek aangegeven wordt (geen dwang, wij bepalen wat je eet en waar (aan tafel) en kind bepaalt hoeveel), maar dit gaf heel veel inzichten in het waarom van de weigering van voedsel door kinderen. En hoe lastig ‘gewoon een hap proeven’ kan zijn door de werking van het kinderbrein. Heel veel succes: op naar ontspannen diners!

Mijn kinderen zijn jonger (3 en 1), en mijn oudste eet alles, en mijn jongste is kieskeuriger, ik ben erg benieuwd hoe dat later gaat zijn. Ik denk dat niet toegeven helpt, dus 'eten wat de pot schaft', maar ik heb zelf de neiging ook wat anders te geven wanneer de jongste het niet eet. Andere tip: misschien CJG /gemeente/ GGD vragen? Gemeentes bieden hier ook hulp in.

Mijn dochters van bijna 5 eten bijna alles. Bij 1 is meestal oververmoeidheid de oorzaak van niet willen eten, ze is moe, haar hersenen staan al uit en ze kan niets meer proeven. Het helpt heel erg als wij dan uiteindelijk de regie overnemen in de dingen die ze laat liggen (meestal vlees). Ik vraag dan aan haar; hou oud ben je? En zei; 4, oké nou dan neem je 4 hapjes vlees. Nieuwe regel erbij sinds kort; elke keer als je zeurt en huilt dan komt er een hapje bij. (Gaat erg snel binnen momenteel!!) 😉 kind blij, wij blij en na afloop een dikke high five en een toetje.

Niks anders geven. Hier probeer ik er rekening mee te houden dat we iets eten dat de kinderen lusten. Maar dat kan natuurlijk niet altijd, we straffen niet als ze niet eten. Dus ze krijgen gewoon een toetje. Maar ze krijgen zeker geen ander eten. Dit weten ze en als ze honger hebben eten ze echt wel.