Hoe om gaan met scheiding??

Wat ontzettend naar en oneerlijk voor je dat je hier doorheen gaat! ☹️ Ik heb geen ervaring met scheiden, maar wel met paniek aanvallen. Het enige wat ik je kan adviseren is om in therapie te gaan als je dat nog niet bent, om alles een plekje te kunnen geven. Je kunt het alleen oplossen door de oorzaak van je paniekaanvallen aan te pakken. En dat is super confronterend en zwaar. Probeer zoveel mogelijk steun te zoeken bij vrienden, familie of natuurlijk hier. Praat erover, huil erover, schreeuw erover. Het lijkt uitzichtloos maar dat is het niet, écht niet. Hele hele dikke knuffel ❤️

Wat je doormaakt is echt ontzettend heftig. Het is logisch dat je zo onrustig bent en dat je hoofd niet stopt. Een scheiding is nooit makkelijk, zeker niet met kinderen. Hoe moeilijk het ook is: het belangrijkste blijft dat jullie goede ouders voor de kinderen zijn. Dat zij voelen dat ze twee ouders hebben die er altijd voor hen zijn. De situatie verandert, maar dat betekent niet dat alles kapot is. Je zit midden in een rouwproces. Geef jezelf de ruimte om te huilen en dit te voelen. Stap voor stap ga je weer zien wat jij waard bent. Probeer ook goed voor jezelf te zorgen, hoe klein ook.

Helaas herkenbaar. Ongeloof, niet kunnen accepteren,lange tijd hoop houden, alles viel in duigen en ik heb lange tijd naar zuurstof gesnakt. Maar ik heb doorgezet. Wij vrouwen zijn sterker dan we denken.Tis nu 1,5 jaar geleden. Alles wordt inderdaad anders maar er zijn ook dingen die blijven zolang jij en je partner wel hetzelfde erin staan wat betreft de liefde en zorg voor jullie kinderen en de respectvolle omgang met elkaar willen voor de kids. Je zult je leven weer opnieuw inrichten en op een dag kijk je erop terug en zal je trots zijn op jezelf. Het leven wordt niet perse slechter maar gewoon anders. 1 ding is een feit: niks blijft zoals het is. Je gelooft het nu nog niet het is namelijk nog vers maar je gaat je echt beter voelen over een tijd. Dikke knuffel ♥️

Wat vreselijk voor je. Vreselijk dat jij en de kids dit moeten meemaken. Ik heb het helaas twee keer van dichtbij meegemaakt. Ik denk dat je vooral met iemand moet gaan praten en in je eigen kracht moet gaan staan. Je moet hem niet het idee geven dat hij alles kan gaan uitzoeken en dat hij zit te wachten. De onzekerheid die jij hebt mag hij ook hebben. Mijn zus heeft veel te lang gehoopt en gewacht. Ondertussen leefde hij als vrijgezel. In zijn hoofd was zij altijd nog de veilige optie. Je bent meer waard. Probeer zakelijk erin te gaan staan. Regel alles goed ook omdat je niet weet of we in de toekomst nog andere partners komen. Een vriendin heeft een plan totdat de kids 16 jaar zijn. Alles staat erin feestdagen, vakanties enz. Vaak ga je zelf daar verschillende fases heen en haat/ boosheid komt vaak ook voorbij. Hou je sterk!! Je kunt dit!

Pff zo voel ik me eigen ook. En heel de tijd denken wat als er een ander in t spel komt. Ik vind hem nog zo leuk. Het lukt gewoon niet om er mee te stoppen aan te denken. Zijn er bij jullie inmiddels naar 1.5 jaar een ander in t spel?

Bij hem was er vrijwel snel al een nieuwe vriendin. En jeetje wat vond ik dat heftig doen... Ik heb heel wat afgehuild zonder dat iemand dat zag en heb het hem al zeker niet laten blijken. Ik dacht alleen maar leef je leven zoals je het wil het gras is niet groener aan de overkant, het gras groeit waar je het water geeft. Ben gewoon doorgegaan zoveel mogelijk leuke dingen doen en vooral heel veel praten met mensen om mij heen. Maar die relatie was van korte duur.. Toen vrij snel weer een andere ook dat was korte duur en nu weer nieuwe. Ik denk dat heel veel mensen überhaupt niet alleen kunnen zijn dus bereid je erop voor.. Zelf ben ik daar ontzettend goed in. En ben ook altijd een gelukkig single persoon geweest .Ik ben van mening dat zo wel single zijn als een partner hebben voor en nadelen hebben en op dit moment zie ik eerlijk waar alleen maar voordelen 😊 Ik heb nu pas ook echt mijn energie weer terug en voel me goed in mijn vel en onoverwinnelijk! Ik heb zelf totaal geen behoefte aan een nieuwe partner dat zal wel even duren vermoed ik haha. Ik kijk gewoon van afstand toe hoe hij zijn leven nu invult. Zo makkelijk is het niet hoor een eerlijk betrouwbaar persoon vinden. Recent vroeg hij mij iets wat ik totaaaaaaal niet verwacht had. Of ik open zou staan voor hem. Ik heb het aanbod vriendelijk afgeslagen. Zo sterk ben ik intussen blijkbaar geworden. Er is werkelijk maar één dingetje wat ik nog een beetje moeilijk vind en dat is dat mn kind om het weekend niet bij me is. Ik mis haar gewoon gelijk. Maar dat is alles. Welke gedachten heb je als je denkt aan dat hij op een gegeven moment een nieuwe partner zou hebben? Wat vind je moeilijk of voel je er angst/jaloezie bij?

Super knap van je dat je er zo door heen bent gekomen. En zo sterk bent! Ik voel angst ook omdat ik hem nog super leuk vindt. En voelt dan toch als ingeruild voor iemand die leuker is. Nou denk ik zelf dat hij niet gauw een ander heeft. Alleen knaagt t me wel diep van binnen. Maar sta er ook niet van te kijken als hij uiteindelijk spijt gaat krijgen. Hij wil gewoon op dit moment rust aan zijn hoofd.

Die gedachte en gevoel had ik zelf ook. Maar ik had het mis. Heeft hij aangegeven waarom hij wil scheiden? Alleen rust aan zn hoofd lijkt me niet de reden. En is er voldoende intimiteit tussen jullie?

Hij vindt ons te verschillend geworden. Ik vind dat zelf wel mee vallen. Maar de dingen die hij benoemd deed hij altijd met vrienden en die zijn allemaal minder gaan doen. En nu zegt hij dat hij die dingen bij mij mist. Dat is in zijn hoofd blijven malen. Heeft hij heel veel stress van. En nu weet hij geen andere weg meer terug.

Ik voel me net een klein kind. Ik wil sterk zijn. Maar het lukt me gewoon echt niet. Hoe moet ik hier mee om gaan?

Geen ervaring, wil je vooral een digitale knuffel sturen. Het lijkt me echt een hele nare situatie. Ik weet zeker dat je een weg zal gaan vinden. Veel sterkte.

Hele dikke knuffel!

Ik heb geen ervaring op dat gebied, maar wel in piekeren. Ik kreeg als tip om 1 moment op de dag te kiezen om maximaal een kwartier erover te gaan schrijven, om de rest van de dag te proberen om je gedachten op iets anders te focussen als het in je hoofd op komt. Dat hielp mij heel erg.

Hij vergeet dat hij zelf ook is veranderd. Jullie zijn allebei niet de 'oude'. Hij heeft een ideaalbeeld wat het lastig maakt. Staat hij open voor bijv relatietherapie? En is er een vorm van intimiteit tussen jullie?

Alsof de grond onder je vandaan wordt weggenomen. Alles valt in duigen opeens sta je voor het 'onbekende'. Ik snap je heel goed. Je gelooft het nu nog niet maar je zult ze met de tijd echt beter voelen. Als jij je focus op je kinderen houdt zul je zien dat je heel veel redenen hebt om sterk te zijn. Niet alleen voor hun maar juist vooral voor jezelf. Je bent een sterke mama. Belangrijk is dat je alles goed regelt met betrekking tot hoe jullie het met de kinderen gaan doen wordt je hoofd verzorger of co-ouderschap dat soort dingen. Als de scheiding echt doorgaat zul je je ook even op het praktische gedeelte moeten richten hoe moeilijk het ook is het moet goed geregeld zijn. Het verwerkingsproces voelt dan een beetje 'on hold' misschien maar aan de andere kant zorgen zaken als dingen regelen ook weer voor het gevoel van 'ik moet doorgaan'. Eén ding is zeker: niks blijft zoals het is. Heb je steun aan familie/vrienden?

Ja dat is er wel. We kunnen ons zelf zijn bij elkaar, vinden ook echt wel dezelfde dingen leuk, zijn ook altijd intiem met elkaar geweest. Maar hij is zelf niet echt een prater. Dus denk dat hij veel heeft opgekropt.

Hmm binnenvetter. Klinkt me bekend. Het kan zijn dat hij al een tijdje bezig is hiermee. Zijn gedachten en gevoelens eeeerst voor zichzelf op een rijtje zetten.Heb je enig idee wat er zou kunnen spelen? Dat hij jullie ineens verschillend vindt lijkt me niet de reden. Er is in ieder geval intimiteit dat is positief.

Ja hij is hier al idd een tijdje mee bezig . Ik denk zelf dat het gewoon komt omdat zijn vrienden minder zijn gaan doen. En hij nog wel graag wil, en de dingen die hij mist nu in mij zoekt. En denk ook dat hij de tropenjaren als zwaar en veel verplichting heeft ervaren. Hij beweerd dat het dat allemaal niet is.