Ik zit ‘vast’ in mijn relatie

Ik zal het zo kort mogelijk proberen te houden. Partner en ik hebben sinds geboorte van onze zoon (2,5 jaar geleden) eigenlijk al dat onze relatie in een ‘dal’ zit. Zoon was een huilbaby en ik heb het eerste jaar voor mijn gevoel veel alleen moeten doen. Partner is inmiddels echt wel gewoon een goede vader, maar heeft nog steeds veel moeite met het veranderde leven. Daarnaast nog veel andere kleine dingetjes waardoor ik partner niet meer zie als relatiepartner en meer als huisgenoot/ goede vriend/ vader van ons kind. We hebben er ontzettend veel over gepraat, veel aan gewerkt, in therapie geweest samen etc. Met als resultaat dat ik elke maand zekerder ben dat ik mezelf écht niet met hem als relatiepartner oud zie worden. Ik vind het verschrikkelijk dat ik dit zo voel, omdat ik mijn zoon gewoon een happy family gun ipv een gebroken gezin. Hij is ook de enige reden dat ik tot nu toe in de relatie ben gebleven. Nu is het zo dat we meer dan een jaar geleden een nieuwbouwwoning hebben gekocht. Deze is inmiddels bijna klaar. Naarmate de opleverdatum dichterbij komt voel ik steeds meer stress en paniek toeslaan. Ik voel een enorme weerstand om daar te gaan wonen. Als we daar gaan wonen kunnen we niet meer uit elkaar de komende jaren. Simpelweg omdat we alleen niks kunnen kopen en je ook voor een huurwoning in de regio tegenwoordig 10 jaar ingeschreven moet staan. Als we daar gaan wonen zit ik voor mijn gevoel dus vast. De enige optie die ik momenteel voor me zie is dat we er niet gaan wonen en het huis direct na oplevering in de verkoop gooien (wat ook nog haken en ogen heeft vanwege zelfbewoningsplicht en antispeculatie beding). Ook als deze optie lukt is dit enorm stressvol. De huurwoning waar we nu wonen is namelijk in een ontzettend slechte staat, waar de woningbouw niks om geeft. En ook al hebben we nu een huurwoning, hebben we nog steeds een extra woning nodig waar 1 van ons naartoe kan verhuizen. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Aan de ene kant denk ik: verhuizen en dan vanuit een betere woning gaan reageren op huurwoningen. Voordeel = betere woning voor onze zoon. Nadeel = kan jaren duren voor 1 van ons, laat staan beide iets heeft gevonden. Aan de andere kant denk ik: niet verhuizen en dat we allebei op zoek gaan naar iets anders in de hoop dat tenminste 1 van ons iets vindt. Voordeel = we hoeven niet beiden met spoed iets nieuws te zoeken en niet extra kosten te maken voor het koophuis. Nadeel = koophuis moet zo snel mogelijk verkocht worden, als 1 van ons niks vind zitten we misschien nog jaren samen in dit slechte huis wat ook een nadelige invloed heeft op onze zoon. Hoe pak je zoiets het beste aan? Hoe kan je in hemelsnaam nog uit elkaar gaan met deze woningmarkt als je beide geen koophuis kan betalen en voor huurwoningen nog geen 10+ jaar ingeschreven staat?