Lesgeven en mama zijn

Heel herkenbaar! Je bent niet dezelfde en dat is helemaal oke. Bij mij werd het op termijn wel beter :) (Ik reageer later uitgebreider, de baby wordt wakker..)

Ik herken het wel! Sinds de geboorte van mijn zoontje (die nu twee jaar is), heb ik echt minder energie voor en zin in mijn werk. (Hij slaapt nog steeds niet door.) Dit werd wel beter hoe ouder hij werd en hoe beter hij ging slapen. Toch vind ik mijn werk nog steeds leuk, maar ik merkte ook dat ik minder goed functioneerde. Hoe kijkt jouw leidinggevende of jouw collega's aan tegen je huidige functioneren? Zien zij ook verschil of zien ze dat anders? Hiermee bedoel ik vooral of je echt 'slecht' functioneert of misschien minder goed dan eerst, maar nog steeds prima? Ik herken mijzelf vooral in het laatste en dat vind ik ook wel normaal in de fase met een baby. Maar als je echt niet meer goed kan functioneren door het slaaptekort en de hormonen, lijkt ziek melden mij logisch.

Mijn collega’s en leidinggevende zijn juist heel blij dat ik er weer ben. Ze zijn heel lief en herinneren mij eraan om even pauze te houden of voor mijzelf te zorgen. Daar ben ik enorm dankbaar voor. Ik sta alleen voor de klas dus niemand weet (nog) hoe ik momenteel functioneer. Ik weet het zelf wel. Het is niet goed. Ik zit het liefst de hele les achter mijn bureau en laat de leerlingen zelfstandig werken. Ik ben ook halverwege het schooljaar gestart, dat maakt het ook niet makkelijker met de klassen. Ze zijn alleen maar aan het uitdagen waar ik totaal geen zin in heb. Normaal gesproken laat ik dit nooit maar dan ook nooit toe, maar nu? Echt geen energie.

Wat naar :( Hoezo voelde je dit al aankomen? Je bent maar deels verantwoordelijk voor hun leerproces hè, vergeet dat niet. Je kunt ze dingen bieden, maar het leren moeten ze zelf doen. Vond je het eerder wel echt leuk? Kun je terugdenken aan wanneer dat zo was, wat voor momenten? Het is ook een pittige baan, waarbij je veel 'aan' moet staan. Kun je misschien in overleg of je een tijdje iets rustiger aan mag doen, dat iemand een klas van je overneemt? Dan kun je misschien weer genoeg energie opbouwen om je klassenmanagement oke te krijgen en wordt de werksfeer misschien ook leuker?

Zo.logisch.. hormonen, maar vast ook slaaptekort! Wie weet een gesprekje met de bedrijfsarts?

Ja zeker weten ik heb lesgeven echt altijd heel leuk gevonden! Ik vind docentschap echt iets wat vanuit binnen moet komen. Je kan er niet van buitenaf gemotiveerd voor raken. Ik heb echt jaren met plezier voor de klas gestaan. Mijn doelgroep is ook het vmbo met leerlingen tussen 12-16 jaar. Een uitdagende groep dus, maar ik vind het oprecht leuk. Maar het voelt niet meer zoals vroeger. Ik voel me op een flight fight modus. Ik denk ook dat slaaptekort en de zorg voor mijn dochter nu een grote rol speelt.

Fijn dat je collega's en leidinggevende zo positief zijn!! Ik snap wel dat je baalt van je eigen functioneren als je het zo omschrijft. Ik ben na het verlof van mijn eerste ook midden in het jaar gestart, en dat vond ik ook echt niet fijn. En toen heb ik soms ook dingen laten gaan wat ik normaal gesproken echt niet doe. En inderdaad, ik was ook blij als ze een lesje zelfstandig gingen werken. Lesgeven is gewoon heel pittig met slaaptekort, omdat je continue aan moet staan en, zeker als je midden in het jaar start, hard moet werken voor je orde, terwijl je daar eigenlijk geen energie voor hebt. Een gesprek met de bedrijfsarts lijkt mij een goed idee! Het is nu gewoon heel pittig, en het schooljaar duurt nog wel even. En je leidinggevende klinkt heel fijn, dus misschien kan je met hem/haar ook alvast even sparren? Ik vond het trouwens het jaar dat ik gewoon weer na de zomervakantie startte al weer een stuk beter te doen! En hopelijk slaapt je kindje tegen die tijd ook iets beter.

Ter aanvulling: Ik voelde het aankomen, omdat ik er enorm tegen op keek om halverwege het schooljaar te starten. Je hebt dan echt een ander groepsdynamiek. Ik moet zeggen dat het op zich wel prima gaat met de relatie tussen mij en de leerlingen. Maar mijn doelgroep is altijd uitdagend geweest en daar heb je echt de juiste handvatten voor nodig. Die heb ik wel, maar ik heb daar geen kracht voor. Ik kijk echt naar de tijd tot de les voorbij is. Ik vind het zo vervelend dat ik hier zo in sta, want het gaat ten koste van de kwaliteit van de les. Ik vind het ook niks voor mij om me ziek te melden of een bedrijfarts in te schakelen. Maar misschien moet ik dat wel overwegen, want ik ben zo ongelukkig momenteel.

Het is echt heel herkenbaar wat je schrijft. Hoe heb jij het gedaan? Ben je ook minder gaan werken? Heb je het bij iemand aangekaart of heb je doorgebeten?

Hoi, ik heb iets soortgelijks gehad. Ik zal kort mijn situatie schetsen. Oktober '23 bevallen, januari '24 gestart met werken. Dit was vreselijk. De groepsvorming was al rond en ik kwam er als docent 'tussen'. De combinatie van borstvoeding (kolven op het werk, hormonen gieren door je lijf), je kindje weg moeten brengen terwijl het nog zo klein is en een klas vol met drukke pubers zorgde ervoor dat ik totaal geen overzicht had. Mijn klassenmanagement was voorheen prima op orde, maar was nu nergens te bekennen. Ik voelde me wazig in mijn hoofd en wist überhaupt niet hoe ik nu verder moest. Toch doorgegaan. Dat halfjaar was afzien. Geen plezier in mijn werk. Weer als beginneling voor de klas staan. Althans, zo voelde het. Het 2e cursusjaar, 24-25 was beter. Maar nog niet optimaal. Het is echt 9 maanden op 9 maanden af. Ik voelde me nog steeds niet de docent die ik eerst was. Dit cursusjaar, 25-26 ben ik pas weer in vorm. Ik sta er echt weer. Heb oog voor de leerlingen. Mijn klassenmanagement is weer als vanouds en ik voel me weer op mijn plek voor de klas! Ik geniet van mijn leerlingen en collega's. Nu ben ik 30 weken zwanger van de 2e. Ik hoop aanvullend al mijn verlof op te nemen, zodat ik weer moet gaan werken als de baby wat ouder is dan die 3 maanden. Hou vol ! Echt. Denk aan waarom je ooit begon in het onderwijs. Die hormonen, het slaaptekort en alle prikkels in zo'n school zijn echt geen fijne combi. Maar er komt een tijd dat je je weer op je plek voelt. Maar daar is nu eenmaal tijd voor nodig. Althans, dat is mijn ervaring. Stuur mij gerust een PB als je er nog verder over wilt kletsen! Succes ❤️

Ik herken dit heel erg. Nu ik een baby heb, vind ik alles met hem geweldig. Het lesgeven is daardoor echt minder leuk geworden. Ik heb echt niet meer zo gemotiveerd. Ik zie het meer als een inkomstenbron.

Ik start over 3 weken weer, na de voornaarsvakantie. Ik ben dan bijna 7 maanden thuis geweest en dat vind ik nog steeds heerlijk. Ik verveel me geen moment en vind het heerlijk om dingen met mn dochtertje te ondernemen. M'n hoofd staat helemaal nog niet naar school en ben bang dat ik verleerd ben ofzo. Daarnaast moet ik vanaf de zomervakantie 3 dagen gaan werken omdat mijn vak in bepaalde klassen 4 uur gegeven wordt en dan mag dat niet op 2 dagen ivm roostermogelijkheden. Dat stuit me enorm tegen de borst. Ook het halverwege het jaar beginnen vind ik lastig, het aansluiten op waar mijn collega's gebleven zijn, de balans weer zien te vinden tussen werk en thuis, enzenz. En ik zit momenteel midden in de 6 maanden dip waardoor ik m'n emoties niet altijd onder controle heb en soms enorm uit m'n slof schiet en soms gewoon om niks als doodop ben. Ik ga er niet direct vanuit dat mijn ervaring dezelfde zal zijn als die van jullie, maar ik herken er nu wel al eea in. Ik ben trouwens ook bezig met een andere baan, waarbij ik maar 2 dagen hoef te werken.

Zo'n lieve en bemoedigende reactie🥰

Combinatie van dingen: Ik werkte voor mijn verlof 4 dagen en ik zou naar 3 dagen gaan. Uiteindelijk heb ik twee weken voor ik startte gevraagd of ik naar 2 dagen mocht. (Had ook te maken met dat we liever ons zoontje nog niet naar de kinderopvang stuurde i.v.m. slecht slapen.) Dit kon gelukkig en hierdoor was het veel beter te overzien. Hoewel ik het qua contact met collega's niet echt ideaal vond en je school moet hiermee akkoord gaan. Volgens de CAO moet je bij 0,4 fte namelijk beschikbaar zijn op 4 dagdelen verspreid over 3 dagen. Na een half jaar ben ik na de zomer 2,5 dag gaan werken voor één schooljaar en dit schooljaar werkte ik er 3. (Nu net met zwangerschapsverlof.) Daarnaast heb ik in de lessen die ik wel gaf, keuzes gemaakt in welke dingen ik echt niet los wilde laten qua orde en daar dus toch maar heel streng over geweest. Maar op dagen dat ik heel moe was, ook wel eens gedaan alsof ik iets niet zag, omdat ik geen energie had voor de strijd... En ik heb dus ook bepaalde dingen losgelaten voor dat half jaar, omdat ik mij realiseerde dat ik niet in alle dingen energie kon stoppen. Wat mij ook erg hielp was een collega die zei dat ze het half jaar tot aan de zomer na haar verlof als 'een verloren half jaar' beschouwde en dat dat ook gewoon oke was was. Het is maar even wat het is. Maar eerlijk gezegd weet ik niet zeker of ik dit zou aanraadde. Ik herken dat ik het ook heel moeilijk vind om mijzelf ziek te melden. Maar een maandje geleden zei mijn broer tegen mij met nieuwjaar dat ik er wel een stuk beter bij zat dan een jaar geleden qua energie en mentale staat, en dat komt echt doordat mijn zoontje minder vaak wakker wordt 's nachts. (Hij is nu 2 jaar.) Die opmerking deed mij ook wel realiseren, dat ik misschien wel teveel heb doorgebeten ten koste van mezelf en ook wie ik ben geweest als partner en moeder voor mijn zoontje. Hoewel ik het dus niet gedaan heb, zou ik achteraf gezien het dus misschien beter wel bij iemand kunnen aankaarten. Dus of op je werk / bedrijfsarts, of kijken of je binnen je gezin meer hulp kan krijgen zodat je wat meer kan bijslapen. Wat het beste past, ligt volgens mij aan hoeveel last je ervan hebt en dat is lastig inschatten via een forum.

Herkenbaar, in mei '23 bevallen, in november '23 (na het overlijden van mijn vader in de week voor ik terugkeerde) weer gestart. Dat hele jaar lukte het me totaal niet om überhaupt namen van leerlingen te onthouden, ik was blij toen ik een klas "kwijt" was aan de examens. Vooral zelfstandig willen laten werken en slecht klassenmanagement is ook herkenbaar. Nu weer zwanger, over 3 weken uitgerekend. Ik kom dit keer wel voor de zomervakantie terug, maar niet meer om les te geven. Na de zomervakantie start ik in het nieuwe jaar, want halverwege het jaar na de groepsvorming komen is mij ook heel slecht bevallen. Ik start gelukkig het eerste halfjaar met 2,5 dag werken, even rustig aan (is in mijn vak gelukkig mogelijk). Hopelijk hoef ik dan nu niet zo diep te gaan als na de vorige geboorte. En die namen, daar verwacht ik komend schooljaar maar niet te veel van. Ik probeer mild te zijn voor mezelf, dat eerste jaar, ondanks dat ik wel meteen vanaf aug/sept start.

Ik werk als leerkracht in het basisonderwijs. Voor de baby, fulltime en al jaren in groep 4 met veel plezier. Ik was bijna 6 maanden vrij na de geboorte (goede timing met schoolvakanties). Ben terug gegaan naar 3 dagen werken. De 2 schooljaren na de geboorte ging ik ook echt met tegenzin heen. Ik had geen fut om lessen voor te bereiden ik was echt de leuke juf niet meer. Toen besloten om van klas te wisselen en nu geef ik les in groep 1/2. De verandering heeft mij heel goed gedaan. Van de automatische piloot af en weer nieuwe dingen leren en beleven. Hele goede keus geweest!

Ik vond halverwege t jaar ook heel lastig terugkomen. Hielp niet mee dat ik altijd in een puinhoop terugkwam, zonder overdracht en een invaller die niets met de lln had gedaan (tekortvak). Na mijn verlof (nov 2024 kwam ik terug van verlof) ik kreeg van de combi slecht slapende baby, chaos op werk overspanningsklachten en heb tijdelijk minder gewerkt. Nu sinds begin dit schooljaar weer volledig begonnen en begin me nu pas een beetje mezelf te voelen. En verder heel herkenbaar: werk komt echt niet meer op de 1e plek, ik laat vaker wat gaan en doe m'n mail/snel een les maken soms ook even tussendoor als de lln werken. Had ik eerder nooit gedaan maar moet m'n energie nu echt beter verdelen

Ik moest dus heel veel puinzooi ruimen en achterstanden inhalen, wat echt onhaalbaar was. Maar t MT liet me ook lekker zwemmen. Het zijn inderdaad zoveel prikkels, beslissingen die je heel de dag neemt, altijd aanstaan en alert zijn. Vraagt echt veel van je. M'n vriend werkte na een beroerde nacht dan soms thuis of deed het wat rustiger aan, in t onderwijs is dat lastiger

Hier juf en mama. Naar mijn ervaring werd het vanzelf weer beter. Kijk het nog even aan! Je kunt het vast nog net zo goed, het is alleen even schakelen 🍀. Zoals een collega me ooit zei: als je moeder wordt, is werk maar werk. Je hebt andere prioriteiten.

Hier voltijd docent op het middelbaar, met lange reistijd erbij. Ik ben na 9 maanden terug gegaan (omdat ik hier maar 16 weken volledig betaald krijg en daarna statutory maternity leave kreeg wat de helft van onze huur is). Het kolven, bv, nachtvoedingen, enz brak me op en ik liep tegen een burnout aan. Mijn leidinggevende zei op een geven moment tegen mij "we try, especially as teachers, to hold all these balls up in the air. But that is impossible. What you need to do is figure out which balls are made of plastic and thus will bounce if you drop them, and which balls are made of glass, so you mustn't drop them." Ik weet dat dit niet helemaal de richting is van jouw post, maar die opmerking heeft me wel geholpen een ander perspectief te krijgen. We willen op korte termijn verhuizen en ik wil dan op een school werken waar ik niet 11 tot 12 uur per dag van huis ben door lange dagen en reistijden. Ik ben zoveel mogelijk gaan snijden in mijn lessen om het maar vol te kunnen houden en ik ben absoluut niet een trotse docent nu. Maar dat is omdat ik niet meer above and beyond ga, wat ik voorheen wel altijd deed. Mocht je minder kunnen werken financieel gezien, of misschien een paar jaar stoppen met werken (tot kids zelf naar school gaan bijvoorbeeld), zou dat je rust geven? En misschien ook wel meer plezier? Want je werkt jezelf snel een burnout in als kersverse moeder in het onderwijs. (De statistieken hier zeggen dat de kans dat een moeder terugkerend van zwangerschapsverlof de grootste kans op een burnout hebben, vooral als ze fulltime terug keren.) Jouw gezondheid is ook een glazen bal die je niet moet laten vallen. Want als je ziek wordt/een burnout krijgt, waar je geen keus hebt of je wel of niet ziek bent, wat dan?