Partner verslaafd, verslaving met baby

Mijn partner is al jaren verslaafd aan wiet en inmiddels hebben wij een dochter van zes maanden. Vanaf het begin van onze relatie heb ik altijd duidelijk gezegd dat ik niet wilde dat dit een blijvend onderdeel zou zijn van ons leven als we een gezin zouden hebben. Tijdens mijn zwangerschap heb ik dit ook keer op keer herhaald dat ik dit op termijn niet wil als we samen kinderen hebben. Er zijn meerdere stoppogingen geweest, maar die zijn helaas mislukt. De regels en afspraken die we samen hadden opgesteld, zijn in de loop van de tijd allemaal losgelaten. Het gaat nog niet eens zozeer om het blowen op zichzelf, een ander drinkt een glas wijn of bier, maar om alles wat het met zich meebrengt. Denk aan moeilijk uit bed komen, angstig gedrag, een kort lontje, laksheid, traagheid, weinig initiatief nemen, laat naar bed gaan, stemmingswisselingen en dingen niet oppakken. Daarnaast speelt er ook persoonlijke problematiek, waardoor we vaak ruzie hebben en het regelmatig allemaal mijn schuld is. Ik heb het idee dat hij te weinig naar zijn eigen aandeel kijkt. Hij wil geen hulp zoeken, omdat hij daar niet in gelooft. Het blowen gebeurt dagelijks en al jarenlang, en ik heb steeds meer het gevoel dat het zijn leven, en daarmee ook ons leven, beheerst. Ook ondanks dat hij buiten een andere trui aantrekt en zijn handen wast na het blowen, de geur toch aan hem blijft hangen. Ook als hij onze dochter een fles geeft, met haar speelt of haar naar bed brengt, ruik ik het nog. Hij ziet het probleem er niet van in dat ik hem ’s avonds niet alleen met haar wil laten als ik bijvoorbeeld even met een vriendin weg wil. Voor mij voelt het niet goed als hij blowt en alleen voor haar zorgt, maar hij begrijpt dat niet. De zorg voor onze dochter komt grotendeels op mij neer. Tijdens stoppogingen is hij vaak niet te genieten en voelt het alsof ik op eieren moet lopen. Die spanning in huis vind ik ook niet goed voor onze dochter, en eerlijk gezegd kan ik dat er zelf ook niet bij hebben. Ik zie wel zijn potentie wanneer hij nuchter is, en dat maakt het extra moeilijk. Maar ik weet ook dat ik dit niet eindeloos kan blijven volhouden en afwachten tot het misschien ooit verandert. Hij weet dat ik altijd de grens heb gezet op als onze dochter 1 jaar is, ik al naar woningen aan het kijken ben en ik weg ben als dit niet veranderd. Hoe gingen jullie om met een partner met een verslaving en een jong kind? Wanneer trok je je grens? Wat hielp jullie in het maken van keuzes? Ik ben benieuwd naar ervaringen van anderen die in een soortgelijke situatie hebben gezeten. Hoe gingen jullie om met een partner met een verslaving en een jong kind? Wanneer trok je je grens? Wat hielp jullie in het maken van keuzes? Of andere inzichten. Alle reacties zijn welkom, met respect. Ik weet dat ik enkel mijn eigen keuzes kan maken en zal dit ook zeker doen, hoe moeilijk en pijnlijk ook. (Een enkeling heeft dit bericht misschien net gezien maar ik zag aan de reacties dat ik mijn tekst niet volledig had geplakt en een laatste stuk miste).