(Postpartum) depressie en scheiden

Lieve mama’s, Ik deel dit verhaal omdat ik op zoek ben naar herkenning, tips of misschien juist een tegengeluid. Al een tijdje kamp ik met depressie-achtige klachten, die soms de kop opstaken en daarna weer verdwenen (soms met hulp van POH, soms op eigen kracht). Sinds mijn bevalling 2 jaar geleden zijn de klachten duidelijk verergerd, maar ik heb dat zelf eigenlijk altijd niet goed (zie ik nu) ingezien of weggewuifd en ben gewoon doorgegaan. Mijn partner heeft zich altijd geërgerd aan mijn houding mbt de klachten, maar heeft me de laatste 2 jaar daar een beetje in gelaten. Einde van de zomer is het bij hem tot een uitbarsting gekomen en hij vertelde dat hij zich enorm irriteert aan mijn gedrag. Zo kan ik soms onevenredig boos worden (dat zie ik ook zelf), op hem of op onze kleine. Niet terecht natuurlijk. Na dat gesprek heeft hij zich eigenlijk een beetje teruggetrokken en is veel uit huis gegaan. Omdat ik het eigenlijk heel fijn vond om in de avond bijvoorbeeld vroeg naar bed te gaan, heb ik dat voor lief genomen. Een maand geleden heeft hij me laten weten dat zijn gevoel voor mij is verdwenen en dat hij wil scheiden. Sindsdien ben ik totaal ingestort en heb ik doorgepakt met hulp zoeken. Ik kon bijzonder snel terecht bij een psycholoog, en daar is een voorlopige diagnose gesteld: een (postpartum) depressie in combinatie met een trauma na de bevalling, waar ik onbewust al 2 jaar ontzettend veel last van heb. Binnenkort starten de behandelingen hiervoor. Voor mijn partner is dit mosterd na de maaltijd en zijn beslissing blijft staan. Hij is enorm uithuizig en ik heb ook geen flauw idee waar hij dan is. Ik mag dit ook niet vragen, want hij heeft het gevoel dat ik hem controleer. De zorg voor onze kleine proberen we wel te verdelen, maar het merendeel komt op mij neer. Dit komt ook omdat ik simpelweg de behoefte niet heb om weg te gaan en omdat ik niet zodanig veel mensen om mij heen heb waar ik een nachtje terecht kan. En daarbij wil ik het ook niet: ik heb deze keuze niet gemaakt, dus het staat me enorm tegen. Er is momenteel nog niets geregeld omdat ik daar nog niet aan toe ben, maar aan de andere kant: wanneer ben je wel toe aan zoiets aan een scheiding waar je niet zelf om gevraagd hebt? Echte gesprekken voeren lukt ook nog niet, en dat ligt echt aan mij. Ik ben voornamelijk boos en enorm verdrietig. Binnenkort kan hij een maand in het huis van een vriend, dat brengt hopelijk wat rust. Zijn er mama’s die in een soortgelijke situatie hebben gezeten of zitten? Of misschien wel juist zelf de beslissing gemaakt hebben om te scheiden in zo’n situatie? Ik vind het enorm lastig allemaal en hoor graag de visie van anderen. Bedankt voor het lezen❤️