Praatgroep: moeder zijn zonder (positief) moedervoorbeeld

Herkenbaar helaas. Ik merk dat m'n "instinctieve" reactie altijd snauwen of fysiek geweld is. . Maarrrr ik heb in de jaren dat ik gebroken heb met m'n familie flink aan mezelf gewerkt heb. Voordat ik reageer speelt het namelijk in m'n hoofd al af wat ik als "instinct" zou doen, dus snauwen of fysiek geweld gebruiken. Ik kan mezelf daar gelukkig van weerhouden en soms duurt het ook wel een paar seconden voordat ik daadwerkelijk reageer maar dan zoals ik het wil ipv dat "instinctief " reageren. En er zijn dagen dat ik echt overprikkeld ben dan snauw ik wel maar ik kan dat geweld gelukkig altijd tegenhouden. We hebben onze ouders helaas niet gekozen. We kunnen er wel voor kiezen om alles op alles te zetten om niet te worden zoals hen. En als je écht niet zoals je moeder wilt zijn dan kan je patronen doorbreken, waar een wil is is een weg. Zoals ik het lees doe je al enorm je best. En af en toe achterlopen op het huishouden maakt je niet gelijk hetzelfde als je moeder. Je hebt een baan en een huishouden te runnen, hartstikke logisch dat je soms achterloopt. ❤️

Waarschijnlijk heb je iets wat je moeder niet heeft. En dat is zelfreflectie en de wil om te veranderen en daarmee ben je per definitie niet je moeder! Hier ook, ik zit bomvol met trauma’s uit m’n jeugd en hoe minder contact ik heb met m’n moeder hoe beter ik aan mezelf kan werken. Het is wel grappig hoe ik er meer last van heb dan bijv m’n zus. Maar zelf loop ik ook tegen dingen aan. Over analyseer ik situaties. Vraag ik mij af of ik niet aan het overcompenseren ben. En idd wat hier al wordt gezegd. Je eerste reactie. Soms moet ik echt even weg lopen. En soms schiet ik uit de slof. Maar dan ga ik naar m’n dochter toe en maak ik mijn excuses. Leg ik uit wat er gebeurde en dat mama fout zat. Helaas niet perfect maar i.i.g. stukken beter dan m’n moeder. Momenteel zit ik ook ziek thuis en overeeeg ik trauma therapie om toch dingen meer te verwerken maar weet even niet welke richting het beste is voor mij

Dat instinctief handelen is inderdaad heel herkenbaar, vooral juist op de momenten dat je eventjes moe bent of klaar bent met de dag. Knap dat je juist die instincten tegen kan houden, terwijl ze juist zo automatisch zijn!

Dank voor je lieve berichtje ❤️ Dat analyseren is ook echt niet niks, eigenlijk ben je de hele tijd vraagtekens aan het zetten wie je eigenlijk bent. Knap dat je ermee aan de slag kan gaan, hopelijk mag het je wat rust brengen ❤️ En vooral bedenken: niemand is perfect en het is normaal om fouten te maken. Knap dat je ze ook durft toe te geven en er weer van gaat leren.

Ik herken veel van wat je zegt, en mijn zwangerschap triggert een hoop. Ook de toekomstige rol van oma voor mijn moeder vind ik lastig. Ze is een sterke, behulpzame vrouw, een waardeloze moeder (en partner), dus geen idee hoe ze als oma is, en ze heeft zelf ook steeds meer zorg nodig (terwijl er een diepe frustratie zit van zelf nooit de juiste zorg gekregen te hebben van haar). De eeuwige ambivalentie en het eeuwige loyaliteitsconflict dus. Ik hoop altijd maar dat ik meer op mijn vader lijk. Het snauwen en het boze heb ik wel afgeleerd van mijn man; die echt de geduldigheid zelf is. Dat vind ik dan ook altijd maar een fijne gedachte. Waar ik zelf soms tekortschiet denk ik niet dat mijn kinderen een beter rolmodel kunnen krijgen dan hun vader. Maarja. Soms zou je gewoon willen dat je een referentiekader hebt. Of een leuke (groot)ouder. En dan is het balen dat zo’n hoofdstuk nooit echt afgesloten raakt, telkens weer bloot komt te liggen, ookal heb je dat diploma, huis, partner etc. Sterkte. Denk dat veel mensen hiermee worstelen.

Wat een fijne topic. Veel herkenbaarheid vanuit mij! Tegelijk merk ik dat ik het lastig vind om mijn verhaal openbaar online te zetten, dus daar ben ik wat terughoudend in. Wel heb ik veel therapie gehad om traumatische gebeurtenissen en herinneringen te verwerken, wat me veel helpt in het dagelijks leven. Tegelijk heb ik nog wel last van sociale angst en onzekerheid/perfectionisme. Ik heb de mazzel dat ik een moederfiguur heb gevonden in iemand die heel dicht bij me staat. Dat heeft me des te meer doen realiseren wat ik gemist heb in de verzorging en in het contact met mijn moeder. Ik denk dat iedereen wel eens dagen heeft dat het minder gaat, of dat nu in huishouden te zien is of in wat anders. Vergeet ook niet dat het een voorbeeld is wat je jarenlang hebt gehad. Zo ook met de snaaibuien. Ik heb die voornamelijk als ik gestrest of verveeld ben. Ik heb dus van huis uit ook nooit geleerd om op een andere manier met stress om te gaan. Wees niet te hard/streng voor jezelf. Je hebt een leven lang om bij te leren en hopelijk steeds beter in je vel te komen zitten. Ik ben het eens met degene die over zelfreflectie begon. Je hoeft niet perfect te zijn, alleen maar jezelf. Dan ben je al goed genoeg!

Ik herken me hier zeker in. Nu geen tijd om mijn verhaal hier te delen, maar ik lees alvast mee. ❤️

Heel herkenbaar ook! Soms ben je ook simpelweg jaloers op anderen die wel een hele fijne moeder hebben of kindjes met leuke grootouders. Maar vaak zit het ook echt in praktische zaken: dat je niet goed weet wat "normaal" is en wat niet. Van mijn schoonmoeder verdenk ik soms dat zij weer teveel doorschiet in het huishouden, maar aangezien ik het andere uiterste gewend ben, heb ik geen idee in hoeverre zij gelijk heeft of niet. Fijn dat je veel steun hebt aan je man ❤️ als ouders ben je echt samen een team: elkaar ondersteunen en laten leren, maar ook inderdaad dat de kindjes twee verschillende rolmodellen krijgen, ieder met hun eigen sterke punten (en leerpunten)

Heel herkenbaar! Fijn soms om te lezen dat je ergens niet alleen in bent! Sinds ik zelf moeder ben is alles wat ik heb gemist omhoog gekomen. Ik begon het tegenovergestelde te doen bij mijn kinderen; continu er bovenop zitten, analyseren of ze trauma’s zouden krijgen als ik een off-day had en mezelf geen seconde rust gunnen. Waardoor ik dus instortte en niet anders kon dan rust nemen. Wat er weer voor zorgde dat dit voor mij bevestigde dat ik dus geen goede moeder was. Wat ook gek is is dat ik aan de ene kant meer begrip voor mijn moeder kreeg, want het moederschap is soms echt heel pittig. Tegelijkertijd begreep ik het ook totaal niet, omdat ik zoveel van mijn kinderen houd. Dit was heel vermoeiend. Ik heb schematherapie gevolgd. Dit heeft mij heel erg geholpen. Ik zie mezelf nu los van wat mijn voorbeeld is geweest en ben veel zachter geworden voor mezelf. En nog steeds voel ik regelmatig het verdriet hoor, maar niet meer met zoveel ongemak en boosheid

Ik heb heel lang mijn overleden moeder geïdealiseerd. Ze is ontzettend moedig geweest met vluchten uit het buitenland nadat haar 1e man is overleden, kinderen achtergelaten en in NL mijn vader ontmoet en nieuw gezin gestart met uiteindelijk een gezinshereniging. Maar ze is zo vaak in gebreke geweest bij mijn emotionele behoeftes, bijgedragen aan een hechtingsstoornis in mijn toekomstige relaties, en conflictvermijdend gedrag aangeleerd. Mijn vader was ook niet perfect. En ik snap heel goed dat ze naar hun beste kunnen en uit liefde hebben gehandeld. Zo heb ik heel veel issues opzij geveegd. Uiteindelijk is dit geresulteerd in een fikse burn out en depressie. En mijn eigen moederschap ging gepaard met veel triggers als mijn oudste weer een belangrijk mijlpaal bereikte. Ik werd direct teruggezogen naar mijn jeugd en doorging al mijn trauma’s. Na meerdere jaren therapie heb ik het merendeel verwerkt en heb ik als vrouw een innerlijke transformatie doorgemaakt en de moeder geworden die ik had willen hebben. En nu ben ik wel redelijk tevreden met mezelf. Alleen nog niet klaar. Want ik kan mijn schoonouders hierdoor niet meer dulden, het is nog te pijnlijk om ze te accepteren als “ouders”. Terwijl het hele schappelijke mensen zijn

Dit is heel herkenbaar! Dankjewel voor het delen 🥲. Ook het stukje van het juist 180 graden anders doen en mn dochter heel dichtbij willen hebben. Ik ervaarde veel neerslachtigheid na de bevalling, en dat bleek rouw om dingen die ik heb gemist in mijn jeugd zoals zorgzaamheid, veilige grenzen, me gezien voelen enz. Ik volg nu ook al 2 jaar therapie. Waaronder systemisch werk/schaduw werk. Dat gaat vooral over de hechting met mijn moeder en later ook m’n vader. Hoe je je kon verbinden met je ouders, zegt veel over hoe je nu in het leven staat. Toevallig las ik deze zin gisteren in een boek: totdat we om het verleden kunnen rouwen… zijn we gedoemd het te herhalen. De vraag over wat jouw moeder nodig had om in haar kracht te staan, kan ik natuurlijk niet echt beantwoorden want ik ken haar verhaal niet. Maar ik vermoed dat ze baat had gehad bij therapie. Grote kans dat ze het goed heeft willen doen, maar niet anders kon vanwege de beschadigdheid opgedaan in haar eigen jeugd. Het niet willen doorgeven herken ik, maar daar zit tegelijkertijd ook weer een oordeel in heb ik geleerd van m’n therapeut. Hoe meer we onze ouders afwijzen, hoe groter de kans dat we juist op ze gaan lijken. Dat betekent niet dat we niet onwijs veel verdriet mogen hebben van hoe het is gelopen. @ Krijg jij al therapie ts? Anders heb ik ook nog wat boeken tips. Het boek wat ik nu lees heet complexe emoties van Pete walker en het gaat over hechting. Andere boeken die ik kan aanraden over hechting zijn: •Ongezien opgegroeid van Lindsay Gibson. •het boek waarvan je wilde dat je ouders het hadden gelezen - Philippa Perry

Wat een mooi pad heb je afgelegd! Daar mag je echt trots op zijn. Ik was even benieuwd wat je bedoelt met ‘want hierdoor kan ik mijn schoonouders niet meer dulden?’ Waardoor precies?

Wat je schrijft doet mij ook heel erg denken aan het boek de fontein van Elst. Dat boek alleen al heeft mij heel veel inzichten gegeven over ons familie systeem en welke rol daar overal in werd aangenomen. Mijn moeder dwong mijn zus en ik om de rol van ouder op te nemen. En sinds ik dus mijn grenzen bewaak en zeg “nee ik ben kind” is onze relatie verstoord. Maar idd ik moet haar accepteren zoals ze is. Gelukkig kan ik dat ook en heb ik geen verwijten naar haar. Maar de schade is er wel. Wat ik alleen moeilijk vind om mee te dealen is haar “ik ben zo zielig” houding. Maar vooral nu ik moeder ben zie ik ook in dat zij op haar manier haar best deed.

Ja dat zou heel goed kunnen. Mijn therapeut geeft ook familieopstellingen. Ik ga die ook eens lezen! Dankjewel. wat knap dat je dat hebt gevoeld, dat je dochter mag zijn. En wat verdrietig dat de relatie is verstoord. Is ze gekwetst? En krijg je hier ook hulp bij? Ik was ook bang voor een verstoorde relatie, maar mijn moeder lijkt het goed opgepakt te hebben. Ik heb bijvoorbeeld aangegeven dat ik niet haar raadgever meer kan zijn. Dat is het opvullen van het gemis van haar eigen moeder. Maar het blijft waakzaam zijn, om haar dochter te blijven omdat de parentificatie zo diep verweven is, al zoveel jaren.

Heel herkenbaar! Lange tijd vond ik het ook spannend om moeder te worden. Of ik het wel goed ga doen. Ook hield ik me nog teveel met mn moeder bezig. Die waarschijnlijk borderline heeft. Voordat de baby kwam ben ik nog naar een psycholoog geweest. Ik dacht ik kan het er straks zelf niet met bij hebben en het is voor het kindje ook niet fijn. De psycholoog heeft me goed geholpen. Om niet mee te gaan in haar gedrag en grenzen te stellen. Ik merk wel dat ik vaak nog onzeker ben e negatief kan praten over mezelf. Dit probeer ik nu echt om te buigen en te zeggen dat ik het goed doe of het te accepteren. Ook verdiep ik me in pedagogiek/ de opvoeding van kinderen. Het geeft me hoevast. Hoewel ik ook moet oppassen dat ik niet op mezelf durf te vertrouwen en het als controlemiddel gebruik. Dus het is zoeken naar balansen🙂🙃

Eerst had ik een goeie relatie met mijn schoonouders opgebouwd. En je eigen relatie met je ouders is wel een soort basis van je toekomstige relaties. Toen ik eenmaal inzag dat mijn ouders me op een bepaald niveau (emotioneel) verwaarloosd hadden, veranderde mijn band met mijn schoonouders. Dus ik kan me niet meer hechten aan mijn schoonouders, omdat ik achteraf gezien een onveilige hechting had met mijn eigen ouders en niet open kan staan voor de schoonouders. Daarnaast is mijn man te makkelijk met zijn ouders. Ik kan niet zo goed plaatsen wat hun band is en ik verbaas me dat het nooit in hem opkomt om zijn ouders te bezoeken, bellen of advies te vragen. Het kostte me teveel energie om te compenseren na zoveel jaar. Dus ik laat het voor nu even zo

Dankje, nee, ikzelf heb geen therapie. Ik ben wel even in gesprek geweest met de praktijkondersteuner toen ik door hoge werkdruk even was uitgevallen, maar dat is afgerond toen ik weer een stapje terug ging doen qua functie. Mijn moeder heeft wel therapie en ambulante begeleiding, maar daar heeft ze zich nooit fijn bij gevoeld omdat ze het vaak niet eens was. Ze had ook wel kenmerken van borderline en dat vond ze niet leuk om te horen. Maar er zat zeker pijn vanuit haar opvoeding en ik weet dat haar ouders ook weer pijn vanuit het verleden hebben. Tijd voor ons als moeders om het te doorbreken. Maar dat is helaas makkelijker gezegd dan gedaan.

Dank trouwens voor de boekentips, ik ga er even naar kijken!