Vaak voel ik het gewoon echt niet meer...

Echt heel sterk, maar ik ging nu naar dit forum om mijn verhaal te doen en ook advies/helpende woorden te vinden. Mijn man en ik zijn 20 jaar samen. Wij hebben ook aardig wat meegemaakt in ons leven samen (overlijden papa's, mama, 2 miskramen, etc etc). Maar na de 2 miskramen ging het mis, we lijken elkaar niet meer te kunnen vinden. We hebben allebei een andere manier van met dingen omgaan. Hij blowt en drinkt, verstopt zich. Ik wil er juist over praten. Het zijn bij ons niet meer de kleine irritaties (vaatwasser in/uit, kids niet goed aangekleed, wie laat hond uit, je vraagt niet hoe mijn dag was, ik moet er alle nachten uit, etc), maar het zijn nu de fundamentele dingen: voel ik nog wel liefde voor hem, wat doe ik bewust en onbewust om mijn gevoelens te uiten, wie wil ik zijn in mijn leven en hoe draagt mijn huwelijk daar wel of niet aan bij? We willen niet uit elkaar, maar we zijn het ook echt ff kwijt samen...

Dus tsjah, ik kan me wel in je gedachtes vinden, maar als je t alleen niet meer leuk vindt, dan spreek ik uit ervaring dat je daar echt nog wel zelf invloed op hebt én het waarschijnlijk ook andere oorzaken kan hebben (drukte op je werk, stress met kids, slaaptekort, jaloers op een ander, niet blij zijn met jezelf). En je kunt ook iets vragen aan je partner wat je leuk vindt, bijv. Wil je samen filmpje kijken, wil je me kussen... veel mannen hebben het helaas nodig dat je duidelijk vraagt wat je wilt...

Hm...het is ook niet niks wat je samen allemaal hebt meegemaakt in die 13 jaar zo te lezen! Ik zou zelf denk ik een keer een bezoekje brengen aan een relatietherapeut die ook individueel behandeld. Bij zo iemand kun je ff lekker een keer praten, je hart luchten. En dan kan hij/zij meekijken naar de gedachte die overheerst bij je nu. En of die irritaties ergens vandaan komen en of je er nog iets mee wilt/kunt. Verder herken ik me deels wel in jouw verhaal, als in na 13 jaar en (kind)eren soms het gevoel dat alles zo vanzelfsprekend is geworden. Een goede relatie met tijd voor elkaar, zonder kind(eren) is hard werken. In onzekere buien (die overigens iedereen vast weleens heeft) probeer ik op te sommen wat allemaal positief is. En ook te bedenken dat het gras vaak ook niet groener is aan de overkant. Niemand is perfect.