Wanneer besluit je uit elkaar te gaan?

Ik schrik hier best wel van. Een heftige vraag die je stelt. Samen 2 jonge kinderen, slechte communicatie en nauwelijks intimiteit. Ik zou zo snel mogelijk als kan tijd samen door gaan brengen. Oppas voor de kinderen en even een weekendje weg (als dat mogelijk is). Volgens mij moet je zo snel mogelijk met je man in gesprek en ook elkaar weer terug gaan vinden. Doe samen iets wat jullie heel leuk vinden. Kijk terug op jullie trouwdag. Ga praten over de afgelopen periode en ook hoe jullie eerste tijd samen was. Wat is er mis gegaan en wat zouden jullie echt willen. 2 jonge kinderen is keihard werken aan je huwelijk. Liefde kan overgaan maar ook met hard werken weer terug komen en dat is denk ik het beste.

Heb voorgesteld om samen een nachtje weg te gaan. Even partners zijn ipv alleen ouders. Maar volgens mijn man verandert dat de situatie niet.. dus ja.. Ben het er absoluut mee eens dat een relatie hard werken is, vooral met kinderen erbij. Maar ik wil ze wel een goede basis en een goed voorbeeld meegeven.

Wat naar en wat een verdrietige situatie… Ik heb geen antwoord op je vraag wanneer je dat besluit, maar ik las laatst iets over relatietherapie in je eentje… Geen ervaring mee maar misschien is dat het overwegen waard? Heel veel sterkte!

Eigenlijk ben ik het wel een beetje eens met je man. Maar wat de situatie wél kan veranderen lijkt me toch echt samen in therapie gaan. Als hij dat niet wil, wil hij dan eigenlijk wel aan de relatie werken? Wat is voor hem het alternatief voor uit elkaar gaan, als dat geen therapie is?

Ik heb ook geen antwoord op je vraag, maar heb je wel eens aan hem gevraagd wat dan wel een mogelijke oplossing zou zijn volgens hem? Aangezien hij relatietherapie en even weg samen afwijst.

Heb je al naar je partner geuit dat je twijfelt of de relatie nog toekomst heeft? Het zou kunnen dat hij dat niet in de gaten heeft. Verder denk ik dat het zeker een goed idee is om regelmatig tijd voor elkaar te maken. Ik vind dit heel moeilijk! Heb nu met mn man afgesproken dat we 1x per maand oppas regelen en zelf echt iets leuks met zn tweeën gaan doen, bijvoorbeeld een workshop of museum of etentje ofzo. Dat voelt.. mega ongemakkelijk🤣 we zijn niet meer gewend om te daten en het gaat inderdaad niet vanzelf. Maar door samen dingen te doen die we leuk vinden hoop ik dat wij het iets makkelijker gaan vinden om te praten over iets anders dan de kinderen 😬

Hier een beetje dezelfde situatie. Alleen is het wel echt alleen vanuit mijn man. Ik weet namelijk zeker als we er moeite voor doen dat wij het redden. Maar ook hij vindt dat een relatie vanzelf moet gaan anders werkt het niet. Ik heb ook niet echt tips. Als er idd voor te werken, maar ik weet zelf ook als iemand zijn kant tegen de krib zet. Dat het echt lastig wordt. Het is zo verschrikkelijk met 2 kinderen.

Ik kan me voorstellen dat dat ongemakkelijk is. Wandelen is echt het beste medicijn. Je zit dan niet tegenover elkaar en hoef niet perse te praten, maar gaat dan ook makkelijker. Misschien toch eens bij elkaar kijken waar de behoeften liggen. Ken je het boekje:de 5 talen van liefde van Gary Chapman?

Een huwelijk is hard werken en gaat bij niemand vanzelf. Vaak gaat het over kleine dingetjes. Iets meer schrappen in de agenda en tijd voor elkaar is zo belangrijk. Ik weet het best voor een ander, bij ons is het ook wel eens wat. Maar proberen te zien wat we hebben helpt vaak ook al

Een relatie gaat helaas niet vanzelf. Als je die zogeheten honey moon fase voorbij bent zul je toch aan de bak moeten om elkaar blij te maken. Wij hier een regel: elkaar op nummer 1 zetten. Vaak weten we even niet wat we zelf nodig hebben door de drukte van alle dag. Maar we zien onze partners en kunnen vaak zien of ze gestresst zijn, ergens mee tobben of verdrietig zijn. Dan is het aan jouw om je partners dag proberen zo goed mogelijk te maken. Het hoeft echt niet iets groots te zijn ofzo.. vaak js het een teken van, hè ik zie je en ik denk aan je... bijvoorbeeld iets kleins als koffie zetten, iets lekkers voor ze halen, een stevige knuffel, een compliment geven of een klusje voor ze doen, een luisterend oor bieden etc..

Zeker, aantal maanden geleden al. Ik wil geen liefdeloze relatie. Dat zie ik namelijk bij zijn ouders en ik wil dat absoluut niet. Mijn man geeft aan dat ook niet te willen en ziet ook dat het niet goed gaat. Maar hij denkt dat het vanzelf wel weer goed komt. M.i. gaat (bijna) niets vanzelf. We zijn het er iig samen over eens dat er verandering moet komen. Heb al vaker gevraagd om samen eens weg te gaan, maar dat wil hij niet. Uit elkaar gaan wil hij overigens ook niet. Ik ga zelf maar oppas regelen, zonder overleg.

Hij wil geen therapie, maar ook niet uit elkaar. Hij denkt dat het vanzelf wel weer goed komt. Terwijl ik vind dat we er beiden aan moeten werken.

Nee, ken ik niet. Ik ga vanavond me daar eens in verdiepen.

Vind dit soort dingen zo erg om te lezen. Dat iemand therapie bij voorbaat geen kans wil geven. Dit is de allerpittigste tijd om door te komen in een relatie. Als je dit samen goed doorkomt kan het de basis voor een mooie toekomst zijn. Maar dan moet er wel gewerkt worden en is een derde partij, therapeut, vaak noodzakelijk om samen helder te krijgen wat jullie onbeantwoorde behoeftes zijn en hoe te communiceren. Kan er echt een beetje boos om worden dat iemand dan pertinent geen therapie wil. (Heb het nu eigenlijk tegen je man dus..)

Hier helpt ook 1 avond per week (als de kinderen slapen) de telefoons weg, kletspot en wat lekkers op tafels en gewoon praten en oprechte aandacht. 1x per 6 weken ongeveer gaan we een avondje samen weg, 2x per jaar festival dan gaan de kinderen logeren en 1x een nachtje samen weg. Het is gewoon mega hard werken en de tijd van het vanzelf leuk hebben is helaas voorbij.

Ja, hoe belangrijk vindt hij een huwelijk dan he, zeker met kindjes in het spel. Ze zijn altijd de dupe. Wat is de reden om er geen therapie voor te willen doen? Schaamte? Op elkaar uitgekeken? Oid? We zijn ruim 27 jaar getrouwd met veel ups en downs, zeker met mijn late diagnose adhd en groot gezin. Maar wat een verantwoordelijkheid hebben we, en als we mogen zoen wat we hebben, komt alles in een ander daglicht te staan. Ik zeg het weleens een beetje onfatsoenlijk, vaak zijn het ruzietjes wat oploopt om een scheet en drie knikkers. Maar ja, ik heb een schat van een vent, en moet het met mij doen😂...wil hij gelukkig ook. We zien het om ons heen, door te scheiden wordt het echt niet beter allemaal. Soms is er geen andere keus. Heel veel sterkte degene die er mee te maken hebben, of gehad

Wat wil je man wel? Geen therapie, geen tijd samen. Ik zou een open gesprek aangaan, zonder verwijten. En daarin jouw gevoel delen; Ik voel ons niet meer als team, maar als jij en ik. Therapie wil je niet, samen weg wil je niet. Hoe worden wij weer een team, als we dat nog worden? Geef hem een aantal dagen om hierover na te denken, zonder erop terug te komen vanuit jouw kant. Stel een ultimatum, want dat mag echt, bijv ik wil graag dat je voor woensdag hier het gesprek met mij over aangaat. Anders is het voor mij duidelijk. Helaas heel hard en zakelijk, maar jij hebt je best gedaan. Trekken aan een dood paard werkt ook niet. Dan wordt het tijd om voor jezelf te kiezen

Een gesprek is zeker noodzakelijk. Voor de kinderen wil ik er alles aan doen en aan gedaan hebben. Maar het moet van beide kanten komen, anders ga ik idd voor mezelf kiezen.

Kinderen zijn idd altijd de dupe. Mijn ouders zijn gescheiden en dat wil ik eigenlijk helemaal niet voor mijn eigen kinderen. Hij wil iig niet uit elkaar, maar er echt iets aan doen ook niet. Hij denkt dat het vanzelf wel goed komt. M.i. moet er aan gewerkt worden. Niets gaat vanzelf in het leven. Ik vind het ook een verplichting naar onze kinderen toe om er alles aan te doen.

Ik zou zeggen wacht het nog even af, kijk of jullie structureel hulp van buitenaf kunnen krijgen. Uit jullie netwerk of betaald. Overigens kan goed praten in alle rust wel degelijk helpen. En gewoon weer wat leuke dingen doen. Met twee kinderen (of 1) zou ik een heeeel stuk langer wachten tot ik de knoop doorhak en echt alles willen proberen. Inclusief wachten tot “de tropenjaren” voorbij zijn. Ipv therapie kan je misschien wat gerichte vragen aan elkaar stellen en goed luisteren. Tips voor een goed gesprek: 1. Ipv “jij doet altijd zo boos” —-> “ik heb het gevoel dat je boos bent als je (…)” 2. Regelmatig samenvatten en herhalen wat de ander zegt om de ander zich gehoord te doen laten voelen en te kijken of je het goed begrijpt. 3. Luisteren, niet om de ander aan te vallen of jezelf te verdedigen… maar om de ander te begrijpen. Actief luisteren is één van de moeilijkste dingen. 4. Als je partner minder goed uit zijn/haar woorden komt, help de ander dan zijn argument te formuleren. Zelfs als je het niet eens bent, dan kan het helpen voor het gesprek. :Flauw natuurlijk om het expres verkeerd te formuleren en dan te zeggen: “maar je zei net dat je (..)”. Houd het eerlijk.