Zit er doorheen/relatie

Wat een nare situatie! Ik lees helaas niet waarom en waardoor de relatie al 6 jaar niet goed gaat? Wat is de reden? Dan kan men je beter begrijpen en je steunen. Heb je je gevoelens ook met je partner besproken en wat is zijn reactie hierin?

Ik loop op eieren.. er hangt een hele negatieve energie.. ja partner weet het. Hoop dat therapie wat doet maar voel me nu gevangen: wil het liefst weg van hem, maar kindje in m’n buik maakt dat ik dat nu niet doe. En wie weet doet relatietherapie wat: hoop het echt heel erg:. Maar ben er bang voor. Partner vindt het lastig om in de spiegel te kijken

Wat pittig 🫶🏼!

Hey meid, Wat ontzettend vervelend. Ik herken het wel een beetje dus ik ga een beetje mijn verhaal kort beschrijven. Onze dochter is trouwens een bewuste keus! Tijdens de zwangerschap al veel problemen ivm erachter gekomen dat ze een flinke groeiachterstand had en mijn placenta niet goed werkte. Uiteindelijk kreeg ik nog zwangerschapsvergiftiging met 33 weken. Uiteindelijk vanaf toen in het ziekenhuis moeten verblijven. Hij was er niet voor mij, ik voelde me erg alleen, hij heeft uitspraken gemaakt die me erg pijn deden. Hij vond thuis gamen belangrijker (dit deed hij voor de zwangerschap ook al). Ik dacht dat de kleine meid hier verandering in zou gaan brengen. Uiteindelijk is ze geboren met een spoedkeizersnede veel te klein en belandde ze meteen op de nicu. Ik werd na 1 dag naar huis gestuurd en kon niks, maar kreeg gelukkig kraamhulp. Ook toen bleef hij doen alsof er niks was en kreeg amper hulp, ik moest maar positief blijven denken zei hij want hij wou niet in de negativiteit blijven hangen. Uiteindelijk na 1 maand mocht de kleine naar huis. Ik voelde me steeds slechter, deed alles alleen, het gevoel zoals jou alsof ik op eieren liep. Ik was niet gelukkig en mijn gevoel voor hem ging steeds meer weg. Ik ben toen ze 4 maanden was 1 week bij mijn moeder gaan logeren. Toen weer hem een kans gegeven, maar 1 maand later toch de knoop doorgehakt en gezegd dat ik uit elkaar wilde gaan. Ik heb 4 maanden bij mijn moeder gewoond met de kleine, dit was erg zwaar, maar ik voelde me meteen opgelucht. De kleine is nu 15 maanden en ik voel me gelukkiger als ooit. Ja het is heel pittig alleen met de kleine, vooral om opvang te regelen, als je zelf ziek bent of de kleine ziek is. (hij ziet haar alleen om het weekend, zijn keus) Vind het nog steeds lastig als ze daarheen gaat, maar de communicatie wordt gelukkig steeds beter. Oke dit was toch niet zo kort, maar hopelijk heb je er wat aan. Kort samengevat: Ik ben nu weer mezelf en heel gelukkig! Sterkte voor jou lieve mama!

Ik was getrouwd en bewust bezig voor een kindje. Toen eenmaal zwanger liep de relatie minder soepel, mede door externe factoren. Ik wou toen eigenlijk ook wel weg, maar ben gebleven vanwege de baby in mijn buik. Toen ze net 2 was, was het voor mij echt op en zijn wij uit elkaar gegaan. Ik hoefde niet te verhuizen en meer werken was ook niet nodig, met mijn 32-urige werkweek redde ik het ook prima. In het begin vond ik het lastig om mijn dochter te missen, inmiddels zijn wij ruim 7 jaar verder en gaat dit prima. Zei gaat ook nog maar om het weekend, de doordeweekse dag + nacht is een aantal jaar geleden op zijn verzoek komen te vervallen. Ondertussen heb ik nog een kindje gekregen, nu 11 maanden. Zei is 40% van de tijd bij haar vader, ondanks dat ons contact super goed is, mis ik haar soms wel. Dit gaat ook steeds een beetje beter.

Ik herken het. Mijn vriend en ik zijn in 2025 een aantal maanden uit elkaar gegaan en nu sinds het voorjaar weer samen. Sinds de zwangerschap is onze relatie veranderd. Ik twijfel ontzettend. Ik mis mijn vrijgezelle en zorgeloze leven, ik wil mijn mooie woning niet opgeven (hij heeft een koopwoning en ik een huurwoning, we wonen nog niet officieel samen maar zijn altijd bij mij thuis, nu gaat dat dus anders worden), hij steunt me niet, toont geen begrip, zegt kwetsende dingen. Alsof hij denkt 'ze is nu toch zwanger en kan geen kant op.' En eerlijk: als ik nu niet zwanger was geweest, had ik er waarschijnlijk dit jaar nog een punt achter gezet.

Meid, die vent klinkt niet goed. Er is geen excuus voor kwetsende dingen zeggen en je niet steunen tijdens de zwangerschap