Zou relatie therapie nog zin hebben?

Hi mama’s, Ik zou graag mijn verhaal kwijt willen.. Het is wel een lang verhaal geworden dus afhaken kan nog🙃😬 Ik ben 15 jaar samen met mijn partner. Mijn partner heeft veel vrijheid nodig en heeft in het verleden veel drugs gebruikt in het weekend) en loog daar dan over. Ook dronk hij altijd al veel, veel gamen en “lui”. Daarentegen had hij ook een hele lieve kant, en beloofde altijd veel verbetering. Ik ben ook zeker niet perfect overigens! En kan ook echt wel pittig reageren. Vandaar dat we ook erg kunnen botsen. Eigenlijk heb ik, terugkijkend naar de afgelopen 15 jaar, altijd geprobeerd hem te veranderen (zonder succes). Hij is erg egoïstisch en de wereld draait vooral om hem. Ook altijd erg oordelend over andere, al helemaal mensen die anders zijn dan hem (of bijv vluchtelingen, mensen die op hetzelfde geslacht vallen). Hij kan alles zo verdraaien dat je over jezelf gaat twijfelen. Vaak als ik écht op het punt stond om de relatie te verbreken, liet hij zijn lieve kant zien en bleef ik toch. Achteraf niet slim, maar anderzijds zouden mijn twee lieve kindjes er niet zijn dus probeer ik niet zo te denken. Sinds we ouders zijn heeft hij het zwaar. Vooral sinds onze jongste is geboren (slaapt ook erg slecht al 1,5 jaar). In de weekenden drinkt hij extreem veel (bijv 2/3 flessen wijn en nog een paar zware biertje , op een avond). Altijd als ik hem confronteer “valt het wel mee”. Als hij aangeschoten/ dronken is, toont hij zijn gevoel. Is hij lief en knuffelig naar mij. Helaas is hij daardoor in de weekenden en vooral ochtenden erg afwezig. Hij is altijd moe, en lui. Moet dingen 100 keer vragen en hij ligt het liefst de hele dag op de bank. Tussendoor even sporten (krachttraining), dat kan dan wel. Dit vele drinken deed hij ook tijdens mijn zwangerschappen trouwens, het is nooit anders geweest. De liefde is het afgelopen jaar ook compleet verdwenen. Het lieve wat hij nog had, zoals wel eens lieve berichtjes sturen, is compleet weg. We lijken wel zakenpartners😩. Hij zit 24/7 op zijn telefoon. Alleen maar stomme filmpjes op insta kijken, urenlang scrollen. Ik heb echt al 100 keer op het punt gestaan de relatie te verbreken, mijn ouders zouden niks liever willen. Ook mijn vriendinnen zeggen het al jaren. Maar wat me enorm tegenhoudt zijn de kinderen. De oudste is ZO gek van haar vader. Ik weet dat ze hem zo enorm gaat missen (co ouderschap gaat m niet worden, hij werkt erg veel). Ook maak me ik me heel veel zorgen over de weekenden dat ze daar wel zullen zijn. Hij drinkt veel en ik vind dat niet verantwoordelijk. Ik ben zo bang dat er iets zal gebeuren. Ik wil hier ook geen ruzie om omdat ik weet dat hij het compleet zal verdraaien en mij zwart zal maken. Ik wil ook helemaal niet de kinderen hun vader afnemen. Hij is buiten dit wel lief voor hun. Ik had zo graag een liefdevol gezin gewild. Ik denk dat hij dit ook graag zou willen maar het hem gewoon niet lukt. Vanuit de buitenkant lijken we het perfecte gezin. Prachtig huis, goede banen, twee kindjes, beide gezond en onze ouders zijn er nog en betrokken. Ik zou zo graag willen dat het ons wel was gelukt. Maar ik kan dit niet langer meer zo. Ik voel me nl doodongelukkig en alleen. Zoals bijv. Dit weekend had hij vrijdagavond weer een zuipavond (gamen en veel drinken). Hij gaat dan pas om 2 uur slapen. De oudste en jongste werden toen beide wakker. Vervolgens was hij de hele zaterdag moe (logisch). Je zou denken dat je dan vroeg naar bed gaat, maar hij gaat vervolgens weer drinken en gamen. Ik heb hem echt gesmeekt naar bed te gaan, huilend, aangezien ik niet weer de hele ochtend alleen wilde zijn met de kinderen. Ik zijn gedrag de dag erna haat als hij veel heeft gedronken. Maar nee, hij komt pas om 2 uur naar bed. Ik had hem gezegd dat hij de ochtend maar moest doen, aangezien ik dan de nacht deed. Als ik om acht uur beneden kom , gaat hij naar bed en ligt daar tot 12 uur. Vervolgens is hij de rest van de dag enorm moe, ligt op de bank, te lui iets te ondernemen. Begrijp me niet verkeerd; als hij soms zo’n avondje nodig heeft zou ik dat echt niet erg vinden en hem dat 100% gunnen. Maar dit gebeurt ieder weekend, soms 1 keer soms 2 keer. Ik vind dat hij een probleem heeft, hij ziet het niet in (of wil dat niet). Hij heeft ook al vaker gezegd dat dit is hoe hij wil zijn. Hij wil niet veranderen en zal dat ook niet doen. En geloof me, ik heb de afgelopen jaren zoveel geprobeerd. Zijn ouders ingeschakeld, vrienden, etc. Dreigen met weggaan. Het heeft echt geen zin. Ik kan er een boek over schrijven. Hij heeft weinig respect voor zijn of mijn ouders (en voor mij). Zou relatietherapie nog kunnen helpen? Heeft iemand daar ervaring mee? En hoe zouden jullie dit aanpakken? Het breekt allemaal zo erg mijn hart. 😞