Cold Turkey gestopt met de speen van onze 2-jarige 😔

We hebben vrij onverwacht afscheid moeten nemen van de speen van onze dochter van 2 jaar. Haar mondgezondheid is helaas niet zo goed door een plotselinge infectie (na keelontsteking) en daarnaast begon ze ook echt een "speenmondje" te ontwikkelen. Daarom hebben we besloten, na advies van tandarts om er direct mee te stoppen. We hebben er een verhaaltje omheen bedacht: haar speentje was stuk (we hebben de tuut ook daadwerkelijk stuk geknipt) en samen hebben we hem weggegooid. Dat vond ze eigenlijk heel leuk en ze leek het te begrepen. Ze zegt nog steeds: "Speentje stuk, dus speentje weg." De eerste avond was best pittig, maar uiteindelijk heeft ze verrassend genoeg de hele nacht doorgeslapen zonder speen. Daar waren we natuurlijk heel blij mee. Alleen merken we vandaag dat ze het emotioneel moeilijker heeft. Ze vraagt er niet constant om, maar je ziet gewoon dat ze haar vertrouwde troostmiddel mist. Dat vinden we ontzettend verdrietig om te zien. Eerlijk gezegd zitten we een beetje vast tussen twee gevoelens: schuldgevoel omdat we haar iets afnemen waar ze zoveel steun uit haalde, en tegelijkertijd het gevoel dat we als ouders de juiste keuze maken voor haar gezondheid. Zijn er hier ouders die ook cold turkey zijn gestopt met de speen van hun peuter? Hoe verliepen de dagen daarna? Werd het eerst juist moeilijker voordat het beter werd? En hoe lang duurde het voordat jullie kindje er echt aan gewend was? We kunnen op dit moment wel wat succesverhalen, ervaringen en bemoedigende woorden gebruiken. ❤️🥺 Alvast bedankt! 🌷