Help, heftige tantrums peuter/papa fase

Hier is het heel lang omgekeerd geweest, de mama is favo fase. Wat wij deden: - ik doe bewust een wandeling tijdens het naar bed brengen. Je kan afspreken dat je na de wandeling bij haar komt kijken en een kus geven om haar gerust te stellen - afspreken dat papa haar naar bed bracht en dat ik altijd tegen het einde aansluit om haar samen welterusten te wensen en lopen dan ook samen weg. En dit doen we nu beiden nog steeds. - maak het voorspelbaar: kun je een dagstructuur visueel maken zodat ze weet overdag wie haar naar bed gaat brengen. En dat je bijv samen afspreekt om het echt om de dag af te wisselen, en niet soms de een soms de ander. Dat kan je doen wanneer het minder uit gaat maken voor haar. - je kan ook afspreken dat je nu juist even gaat investeren en komende week alleen maar mama naar bed gaat brengen tot je dochter het gewend is en wanneer dat rustig verloopt, papa ook weer zelf naar bed kan brengen. Ik zou wel als papa dan blijven aansluiten zodat ze wel een klein momentje houdt om ook met hem de dag af te sluiten.

Ik zou er eerlijk gezegd zelf geen harde strijd van maken. Het zijn fases en heeft niets temaken met dat ze jou niet lief vindt (in tegendeel, soms doen ze dit net omdat ze weten dat mama er altijd is en de liefde van papa zoeken). Kwaad worden omdat ze papa wil heeft weinig zin. Ik was als kind ook heel kieskeurig hierin en heb periodes gehad dat ik voor alles papa wilde en periodes dat ik voor alles mama wilde. Duidelijk aanhouden wie wat met haar doet en als het echt niet lukt het samen doen of als de bui voelt aankomen zou ik papa het alleen laten doen. Deze fase gaat sowieso over, ze zal jou nooit afwijzen als mama.

Hier is valideren HET medicijjn tegen huilbuien. Dus benoemen wat je kind wil. "Mis je pappa?" Dan zegt je kind "Ja" en dan voelt het zich al gezien. Dan kan je zeggen "aaah je mist pappa gewoon, dat snap ik. Je mist pappa even he", dan stopt het huilen binnen 20 seconden. Ik doe het met alles. "Wilde jij zo graag met dit ding tegen het raam slaan, vond je dat zo leuk?". Zegt kind "Ja" en dan zeg ik"jaa snap ik, maar het mag niet. Wat jammer dat het niet mag hè?" En dan is het geen probleem meer. Ik ben zelf vaak verbaasd hoe goed dit werkt. Echte tantrums hebben we nooit

De tantrums zijn herkenbaar. Wij staan er echter wel anders in en willen juist meegeven in eigen wil wanneer dit mogelijk is. Dit om minder strijd te hebben en toch gevoel te geven van eigen regie. Dus in jullie geval zouden wij makkelijk hebben gezegd: oke als je wil dat papa bed doet, dan gaat papa mee.

Het is vooral hun eigen mening geven, die ze steeds meer ontdekken en een stukje eigenwijs zijn. Maar ook de grens opzoeken, tot hoe ver vinden papa en mama mij leuk als ik dit doe. Zo zitten wij nu ook in het schuitje als het van mama niet mag, vraag ik het wel aan papa. Dat is soms wel grappig want het antwoord blijft toch wel nee🥲 Gebeurd ook wel is andersom. En hij is pas 3, maar als het antwoord bij ouder 2 ook nee is krijgen we inmiddels de: maahaamm of pahapp op een geïrriteerde toon. En dan zeggen we ook altijd: als het van papa niet mag, mag het van mama ook niet het antwoord is dan niet ineens anders. Dan komt er zo een heerlijke boze stampvoet achteraan en dan is het over🤭 Hier is papa ook ‘de favoriet’ maar kinderen zien dat niet zo in. Het is niet leuk want papa krijgt alle kusjes en knuffels en ik word volledig overgeslagen. De baby in m’n buik krijgt overigens wel een kus. Maar hier gaat het ook van gillend aan toe en vooral ‘nee papa doen’ is wat vaak word gezegd. Eerlijk doet het mij verdriet dat papa belangrijker lijkt dan mij. Maar dat is niet zo, kinderen zien het vanuit een ander perspectief en vinden de een niet liever of leuker dan een ander. Hij is papa ook volledig aan het uit testen en dat terwijl hij dus wel alles moet doen. Als het aan onze peuter ligt tenminste .. soms is m’n man er wel is klaar mee. Of doet onze peuter hem pijn bij stoeien en dan is er een grens. Zodra die word aangegeven is het brullen geblazen en heeft papa het opeens gedaan. Ze zoeken gewoon de nabijheid een stuk meer. Denk dat het komt omdat papa in de zorg werkt en onregelmatige diensten heeft en als papa er dus is, is alles papa. Hij weet wel dat ik er altijd ben en ik denk dat het daardoor kom. Mama is altijd beschikbaar, altijd thuis. Wat het gillen betreft geven wij geen aandacht meer aan. Als we erbij gaan zitten of daarna gevoelens gaan bespreken word het erger en begint het weer opnieuw. Is die aan het gillen. Helemaal prima dan ben je maar boos ik hoor wel weer wanneer het over is. Hij komt daarna vanzelf naar ons toe en zegt dan sorry en krijgen dan vaak een knuffel Als die wilt dat papa hem naar bed wil helemaal goed joh papa doet het wel De strijd gaan we niet meer aan want die ‘win’ je niet Het is een fase net als de fase dat als je kind kleuren aan het leren is ineens alles ‘blauw’ is Dan kan je ook een salto maken maar het is en blijft blauw. Komt vanzelf wel weer! Als die trouwens gevallen is en echt pijn heeft dan ben ik de eerste die die roept. Ook al staat papa er vlak naast. Vooral consequent blijven en een lijn trekken met je partner, dan zijn hun grenzen snel duidelijk en ben je er ook zo snel mogelijk weer vanaf

Denk wel dat dit bij het ene kind beter werkt dan het andere, maar wij proberen dit ook inderdaad. Die echte tantrums zijn gewoon lastig, zeker als het veel is en de hele dag door. Soms verlies je dan je geduld en roep je iets waar je achteraf spijt van hebt. Goed ouderschap gaat niet over altijd de perfecte geduldige ouder zijn, maar om sorry kunnen zeggen na afloop. (Uiteraard wel met grenzen, slaan en veel schreeuwen is natuurlijk niet goed). Wat jouw man deed zou ik ook van schrikken, maar het is ook menselijk. Hier werkt het soms om af te leiden (ineens iets onverwachts doen), soms om keuzes te geven (wil je dat mama een boekje leest of een liedje zingt straks?), soms om emoties te bevestigen (lastig hè, als je liever papa wilt) en soms werkt het ook alleen om even de tantrum te laten plaatsvinden en na afloop als weer de verbinding te zoeken. Dus even een kwartier laten brullen terwijl je in de kamer bent. Dan moeten de emoties er eerst uit voor je weer in contact kan komen.