Hoogsensitieve (HSP) kinderen begrijpen en begeleiden - lotgenoten

Een deel van ons verhaal: Onze dochter is 2,5j en vanaf de geboorte was al duidelijk dat zij anders was dan leeftijdsgenoten. Zij sprak met haar gezichtsuitdrukkingen, was zeer alert en vloog als een sneltrein door alle mijlpalen heen! Maar wanneer iets niet lukte, dan waren de emoties extreem en haar begeleiden/ helpen werd niet gewaardeerd. Nu lopen wij (al een hele tijd) tegen de zindelijkheid aan, niet verschoond willen worden, geen kleding aan willen, de sfeer in de ruimte kunnen voelen, alle kleine details worden opgemerkt (overal en altijd), het willen eten van één bepaald eten, de vele vragen en herhaling, het uitspugen van drinken en eten, objecten likken, in regenplassen willen liggen en eenmaal eruit overstuur zijn door de kou/ nattigheid en wel opnieuw in het water willen liggen, modder vies vinden en zand is wel goed, het gooien van objecten, compleet autonoom willen zijn, de sterke emoties en sterke eigen wil. Wij hebben bij een ergotherapeut gelopen voor 6 maanden. Wij hebben een onderzoek gedaan naar welke prikkels triggers zijn, advies gekregen over oefeningen die wij samen konden doen en vooral erkenning gekregen. Veel verder in de opvoedvaardigheden en adviezen in de ontwikkeling zijn wij niet verder gekomen. Ook is het niet dat wij voor alle levensfasen bij de ergotherapeut willen blijven lopen. Als kind was ik ook hoogsensitief. Ik kan mij herinneren hoe het als kind was; heel zwaar, had weinig aansluiting/ vriende en veel had al impact op mijn gecoel. Ook weet ik van mijn moeder hoe zwaar zij de opvoeding vond. Dit heeft zij dagelijks benoemd. Soms vind ik het lastig met onze dochter. Ze is ambivalent in wat zij wil, kan in emoties zo omslaan door de sfeer, geluid, de wind, kleur, textuur, etc. Ik vind het lastig dat ze elke dag haar drinken en eten uitspuugt, maar dan wel oplikt. Eten niet wil proeven terwijl ze dit wel lekker heeft gevonden, maar dan de geur anders is of de temperatuur anders is... Geen kleding aan willen en het liefst in haar blootje wil zijn. De drama omtrent kleding aantrekken: niks is goed! Of de luiers verwisselen. Een en al drama. Niet op het potje willen, maar dan de ene keer wel uit zichzelf erop plassen en dan de andere keer expres ergens anders plassen. Dat ze hier heel enthousiast over is en zodra je er iets van zegt is de reactie wisselend; of overstuur dat je een standje geeft, of ze lacht je vierkant uit...

Ze heeft ook veel krachten: gaat zeer snel in ontwikkelingen, praat uitmuntend, is zeer empathisch en heeft een groot inlevingsvermogen, heeft een eigen fantasiewereld/ -spel, kan samen spelen en delen, duidelijk grenzen aangeven, is behulpzaam, voert veel taakjes met grote verantwoordelijkheid uit, merkt alle veranderingen op, kan alle kinderliedjes zingen, is heel vrolijk, kan zichzelf goed vermaken, kan met iedereen goed overweg, kan emoties herkennen, begrijpen, benoemen en op anticiperen, kan zich heel veel herinneren (van toen zij 6mnd was) en benoemen, ze heeft veel lef en moed.

Hmm moet eerlijk zeggen dat ik sommige dingen wel herken van mijn oudste dochter en mezelf. Maar heel veel dingen ook totaal niet. Weet je zeker dat er niet nog meer aan de hand is? Ik kan me moeilijk voorstellen dat al deze dingen voortkomen vanuit hsp eerlijk gezegd... Daarnaast denk ik dat het goed is om je zorgen te uitten bij cjg en om daar een hulpvraag te gaan doen wat betreft opvoeding en gedrag.. Ik ga er vanuit dat ze nog niet schoolgaande is? Want dan kan je ook bij de leerkracht de hulpvraag doen en zo de juiste passende hulp hierbij krijgen.

Ze is momenteel 2,5 en hebben onlangs de onderzoeken gehad bij de ergotherapeut, die is ingezet vanuit GGD, waar wij 6 maanden hebben gelopen. Hier is HSP uit gekomen met daarbij welke prikkels haar triggeren. Wij hebben dus al jeugdhulp ontvangen en afgerond. HSP kan verschillend tot uiting komen en ook de gevoeligheid van verschillende prikkels.

HSP is niet echt vastgesteld. Maar wel vermoeden vanaf de peuterspeelzaal. Onze dochter is vermoedelijk HSP met een sterke eigen wil, ook wel vuurkinderen genoemd. Bij onze dochter werkte het BABA model goed. En ze heeft externe diepe druk nodig of fysiek 'zwaar' werk om te ontprikkelen. Op de PSZ ging dit goed. Helaas op de basisschool nu nog niet voldoende. Zijn nog aan het zoeken naar een werkwijze die ook voor de juffen werkt.

Ja, zware druk en bepaalde druk oefeningen (met ruggen tegen elkaar aan, ronddraaien, druk op armen, benen en voeten leggen, massageballen / -egels gebruiken) werden hier ook aangeraden om fysiek te ontprikkelen. Ook voor 's nachts een slaaptunnel of zo'n Ikea eistoel voor sensorische ontprikkeling. Draakje Vurig is een interessant kinderboek. Voor ons als ouders werd mij het boek Vurig Sensitief Opvoeden geadviseerd. Hier is het ook zoeken in het dagelijks leven met name qua bejegening en in de drukte van dag toe te passen... Gaan jullie nog onderzoeken doen op welke gebieden sprake is van de hooggevoeligheid? Wij hebben alles doorlopen: vragenlijsten, video-hometraining, observatie door behandelaar op de peuterspeelzaal, kindgesprek met oefeningetjes en veel oefeningetjes gekregen zoals de fysieke ontwikkeling om mee te oefenen. Hier is het niet beter geworden. Behalve op rustige momenten, dat wij er ook echt de tijd voor kunnen nemen. Maar op bijvoorbeeld de peuterspeelzaal zien wij ook dat ze er tegenaan loopt, in de stad, maar ook in de drukte van de dag (kookmoment, klaarmaken voor peuterspeelzaal of de deur uit gaan, de temperatuur, geluiden en allerlei factoren buitenaf waar wij geen invloed op hebben). Hoe oud is jullie dochter nu? Heb je al een idee op welke gebieden zij sneller overprikkeld raakt?

Het is inderdaad een zoektocht. Thuis hebben we inmiddels redelijk in de gaten wat werkt en wat niet. Onze dochter is 4 en gaat sinds de zomer naar de basisschool. Ze heeft een zeer sterke eigen wil en gaat best heel ver om haar wil gedaan krijgen. Wij merken dat bij haar vooral de stoppen doorslaan als we in de macht gaan staan. Dan blokkeert ze en is ze onbereikbaar soms. Wat wel werkt is 'samen' met haar een andere oplossing zoeken. Dan heeft ze het gevoel dat ze inspraak heeft. We hebben al sensorische integratie therapie ingezet. Op PSZ en die is meegegaan naar school. Helaas kan school de tips en trics niet voldoende inzetten. Alsof het allemaal nog niet genoeg is heeft ze ook nog een bovengemiddeld goed werkend paar hersenen. Wat er ook voor zorgt dat mw de neiging heeft om de uitzonderingen die zij heeft op school lekker maximaal uit te buiten. Maar buiten dat is ze een onwijs creatief kind. Heel behulpzaam en empathisch! Groot in al haar emoties, dus ook in haar blij zijn. Ze danst meestal vrolijk door het leven. Gelukkig.

Toen in als eerste over hsp hoorde dacht ik; dat ben ik! En toen mn eerste kind er was dacht ik; zij is het ook. Maar wat me triggert is; "vloog door mijlpalen heen" en "autonoom" Mijn dochter bleek nml ook een iq ver boven gemiddeld te hebben. Dat komt altijd met zeer gevoelige signalering van zintuiglijke waarnemingen. Oftewel hsp. Kenmerken van hoogbegaafdheid zijn naast een hoog iq ook zaken als: sterke wilskracht, groot gevoel voor rechtvaardigheid, zeer autonoom, creatief denkvermogen, etc. Heb je jezelf al eens verdiept hierin? Ik snap dat 2.5 nog jong is hoor, je hoeft het echt nog niet "zeker te weten". Maar vaak voel je wel of het "klikt", ook voor jezelf. Intelligentie is nml erfelijk.

O ik zie nu pas nog dit 3e bericht. Blijf bij mn punt. Ik vind het oprecht meer als hoogbegaafdheid klinken. Mn oudste is met 6 jaar onderzocht omdat school dacht aan autisme. Er kwam uit dat ze een iq van boven de 145 heeft, wat in Nederland zeer hoogbegaafd / uitzonderlijk hoogbegaafd wordt genoemd. Mn 2e kind vond ik altijd heel chill en sloom met alles. Maakte soms wel snuggere opmerkingen voor zn leeftijd maar spraak was (en is) slecht. Toch maar laten onderzoeken zo van; is anders ook zo wat, ene kind eel ander niet. Bleek dit kind ook hoogbegaafd... maar dan met iq van precies 130, verbaal scoorde hij namelijk "gewoon" 115. Dus mn beeld van "wat normaal is", was compleet vertekend door die oudste. Jij voelt aan alles dat je kind zich razendsnel ontwikkelt. Veel sneller dan alle boekjes suggereren. Maar heb je wel eens boekjes gelezen over hoe hb kinderen zich ontwikkelen? Want wellicht vindt je daar dus wél de herkenning in haar snelheid, gevoeligheid en gedrag. Mn 3e kind reageerde in mn buik al heel snel op me. Als ik tikte, dan ging ze terug duwen op die plek. Toen ze geboren was ging ze na 2 uur al oefenen met haar stem en verschillende geluidjes maken. Tilde hoofdje op en keek je recht aan. Met 5 dagen lachte ze al bewust terug. Toen dacht ik, ojee, heb je er nog zo 1 hoor 😆😆 ze is nu 3.5 en twijfel geen seconde dat ze ook hoogbegaafd is.

Eva Bronsveld. Haar boek temperamentvolle kinderen. Haar cursus (volgen wij momenteel). Haar instagram, etc.. Je bent zeker niet alleen! Het is echt een enorme uitdaging. En ik zie dingen over hoogbegaafd, kan zeker, maar dat kan heel goed samen gaan met hooggevoelig. Je mag me ook privé berichten als je wil. Ik heb een dichte van 4 die precies dat ook heeft. De reden dat we de cursus volgen. En ons zoontje is ook echt heel temperamentvol.

Interessant topic! Ik herken heel veel! Onze dochter is bijna 3 en ik voel ook heel sterk dat ze "anders" is. Wel op een leuke manier 🥰. Maar ik vind het soms ook lastig en wil niet dat ze door bepaalde dingen vast komt te lopen in het leven. Ik ben daar veel mee bezig, maar lijk soms wel de enige. Iedereen zegt: Och wat een leuk kind, iedereen is toch anders, het hoort erbij. Maar dan denk ik: Ze is ook een leuk kind, maar ik zie ook echt wel uitdagingen die niet genegeerd moeten worden! Ik herken ook veel van mezelf in haar. Ik denk dat ik daar in de toekomst wel hulp bij wil vragen, maar weet niet hoe / waar. Een paar voorbeelden: - Ook moeite met de zindelijkheid en luiers verschonen. Ze weet hoe de wc en het potje werken, maar ze vindt het gevoel van erop zitten niet fijn. Plakkerig aan de benen en billen. Een luier voelt gewoon veilig. - Soms wil ze echt geen luier verschonen en houd ze echt haar handen er strak tegenaan. - Perfectionistisch, maar ook rommelig - Lang moeite gehad met zelfstandig in slaap vallen. Nog steeds wel veel nabijheid nodig. - Ze kan zowel heel rustig zelfstandig spelen, als heel druk zijn en veel aandacht vragen. - Ze is heel specifiek in welke kleding ze wel of niet aan wil. - Bepaalde filmpjes of liedjes vaak opnieuw willen kijken. - Eigen manier van humor (die met die van mij matcht) - Ze is een moeilijke eter. Eet een aantal dingen heel goed, maar alles wat vreemd is (of niet lekker genoeg) gaat er gewoon echt niet in. Op vakantie bij een all inclusive was ik echt bang dat ze ondervoed zou raken op een gegeven moment, omdat ze gewoon echt niks at 😅 - Ze speelt altijd net anders dan andere kinderen in een groep - Sterke eigen wil - Empatisch en lief - Soms ineens totaal overprikkeld of emotioneel - Veel aandacht nodig van volwassenen - Veel details opmerken - Heel veel "waarom" vragen - Ze kan heel goed praten praten en heeft een super goed geheugen. - Ze is vlot met de fijne motoriek (knippen, tekenen etc) - Ze kon best snel letters herkennen en tot 20 tellen - Ze is juist heel laat met dingen zoals een loopfiets, of andere grove motoriek dingen. Loopfiets doet/kan ze gewoon niet. Veel te spannend. - Bang voor harde geluiden - Onrustig als we ineens een andere route dan normaal lopen - Ook laat met de zindelijkheid dus dus - Gevoelig voor bijv. lippenbalsem. Ze heeft het nodig, maar raakt totaal in paniek en veegt alles er overstuur af. - Heel erg kat uit de boom kijken, maar als ze op haar gemak is komt ze wel goed los. - Enthousiast en vrolijk als ze op haar gemak is De normale opvoedtips werken hier niet altijd. Ik moet haar gevoel juist volgen, veel uitleggen etc. ipv streng zijn. Ik gok HSP of autisme? Mocht iemand ook tips voor mij hebben, heel graag!

Als ik jouw verhaal lees Topicstartster, vraag ik me af of het gewoon alleen HSP is, of dat het ook niet richting autisme / hoogbegaafdheid gaat. Wel goed om misschien eens uit te zoeken als ze wat ouder is. Wil ik ook gaan doen. Ik weet er zelf nog te weinig vanaf of hier waf zinnigs over te kunnen zeggen.

Ik heb deze gelezen en lees eigenlijk niet niet bijzonders? Herken heel veel van mijn zoontje en ik denk hij slim is, wat bovengemiddeld maar niet hoogbegaafd of hsp. Hij heeft een uitmuntend taalgebruik en humor dat ik denk, hoe dan. Maar ken ook veel kinderen die dat hebben dus daarom herken ik wat bovengemiddelde maar verder niet. Ik was nog benieuwd hoe het zat met de lippenbalsem, hoe bedoel je nodig hebben?

Ik zou als ik TS was ook nog wat verder gaan inderdaad. Lastige leeftijd ook nu voor onderzoeken

Ik bedoel eigenlijk dat ze een hele droge eczeemhuid en lippen heeft. Ze gaat dan telkens met haar speeksel en tong over haar lippen waardoor het alleen maar meer uitdroogt en naar voelt. Ik wil dan van de huisarts vaseline of cetamagrogol erop smeren (geen labello ofzo) maar dat lukt bijna nooit, omdat ze dan in paniek raakt van dat gevoel.

Heel veel dingen zijn ook normaal peutergedrag inderdaad, vandaar dat ik het nog niet helemaal kan peilen, maar autisme/hsp zit hier wel in de familie en ik merk gewoon heel duidelijk dingen in het feit dat ze soms anders is dan andere kinderen in de omgeving. Bij peutergym bijv., of bij de opvang of bij vriendinnen. En dat is niet erg, maar wel gewoon realistisch. Het viel de medewerkers bij de opvang bijv. ook op dat zij als enige op een druk speelplein zich terugtrekt in haar eentje. En ze speelt veel liever met volwassenen dan met kinderen. Maar ik vind haar nog wel jong om er nu een label op te plakken. Maar ik wil wel goed aan haar behoeftes voldoen en haar prikkels en gevoelens serieus nemen.

Wat een interessante opsomming. Sommige dingen herken ik van mijn neefjes waarbij op latere leeftijd autisme is vastgesteld. Vooral dat stukje van de grove motoriek en veiligheid zoeken. Mooi om zo samen te kunnen kijken naar de situaties. Heel herkenbaar van de gewone opvoedtips die niet lijken te werken.

Mijn oudste dochter, nu ruim 4,5, heeft ook trekjes van hsp (of adhd, of autisme, laatste zit in de familie). Vanaf mini baby werd ze door de crèche al temperamentvol genoemd, en thuis begonnen we dat ook langzaam te merken. We hadden in eerste instantie weinig vergelijkingsmateriaal 😅 Vanaf 2 weken oud ongeveer sliep ze alleen in het donker, in bed. Niet op mama, niet in de auto, niet in de draagzak, enz. Ook borstvoeding was dramatisch, en lukte al vroeg bijna niet meer. Ze wilde niet aanhappen, als ze aanhapte liet ze snel los en was daarna ontroostbaar, vanaf 10 weken kon ik alleen nog liggend in het donker voeden. Met flesjes, als er net iets niet helemaal goed was, wilde ze niet meer, maar dan ook helemaal niet meer, maar wel boos boos van de honger. Was dus altijd een stressvol moment, voeden 😅. Als we iets hadden gedaan (wandelen, uit eten, enz), was ze compleet overprikkeld, uren huilen in de avond. Wat ze tot jaar 4de ongeveer heeft gehad was echt moeten aarden in een andere ruimte. Ook als we daar al tig keer waren geweest, minstens een half uur bij papa of mama op schoot, daarna pas gaan verkennen. Kat uit de boom kijken. Vonden de opa's en oma's altijd erg jammer en moelijk. Sinds een half jaar oid, is dit opeens vrijwel weg. Direct enthousiast als we ergens komen. Wat ze tot haar 3de ongeveer heeft gehad met eten. Het moest direct goed zijn. Als ik haar voor de grap een stukje bevroren doperwt gaf bv, dan at ze daarna maanden lang geen doperwten meer. Zelfde wat ts omschrijft. Ook dit is nu gelukkig voorbij. Ze is intussen gelukkig een hele makkelijke eter, als in, ze lust alles. Niet makkelijk omdat ze vaak besluit het niet te lusten, en het dan ook gwn niet eet. Dan leeft ze een paar avonden op fruit, water/ melk en lucht 🤷‍♀️ Ik merk bij haar, als ze écht honger heeft, dan eet ze wel. Ze moet altijd 1 hap proeven sowieso. Ze is hoe dan ook erg koppig, heeft ze ook wel van de papa en mama 😂 dus als ze iets besluit, dan is ze er niet vanaf te brengen, gwn niet. Ze gaat al de hele herfst/ winter zonder sokken naar buiten. Ook op school hebben ze de sokken opgegeven. Nu de laatste week besluit ze soms zelf sokken aan te doen. Maar als wij het opperen gaan ze niet aan. Hele herfst liep ze alleen in een trui, geen jas. Dan houdt ik me maar voor dat ze niet ziek worden van kou 🥶 Ook met naar de wc gaan, ik moet het vooral niet opereren, want dan gaat ze juist niet en plast een beetje in de broek. Ook niet kijken, niet luisteren, enz. Nou ja, dat zal wel meer een karakter dingetje zijn 😂 Potje was ook dramatisch, maar echt dramatisch. Meerdere keren geprobeert, niets van geworden, met 3 jaar, 8 maanden, besloot ze opeens zelf, net op tijd 😅 en ging allemaal meteen goed 💪 Daarvoor ene keer prima op potje, andere keer paniek, écht niet willen op het potje of wc. Maar bij ongelukje paniek. Maar ook express ongelukjes maken. Naja ging als kanten op. Krijg je van die ongewenste adviezen, gwn even doorzetten. Maar op de paniek momenten was het echt blinde paniek. Dus nee sorry, we stoppen weer een tijdje. Sowieso heeft ze intense emoties, die kunnen omslaan als een blad in de wind. Maar waar ze, vooral met boosheid en verdriet, ook soms juist enorm lang in kan blijven hangen. Zij bepaalt echt de sfeer in huis, en een dag staat of valt met haar mond. Zo kan een dagje dierentuin na een uurtje worden afgebroken omdat ze alleen maar boos en verdrietig is, niet wil lopen, niets wil doen. Dit gaat sinds de zomer opeens wel beter, 💪 ze begint nu te leren zich erover heen te zetten. Met onze hulp. Ook op de opvang zien ze dit verschil. Heel fijn voor ons allemaal 😄 Kleding inderdaad, moet goed zitten, niet gevouwen, geen merkjes enz. Ze heeft ook een gevoelige huid en krijgt snel jeuk. Dus logisch. Zon, altijd al en nog steeds, verschrikkelijk. Zonnebril helpt een beetje. Veel zonneschermen in de auto. En afzien. Water, handen wassen is nog steeds verschrikkelijk. Ze wil het echt niet. Met warm water soms. Maar is 99 van de 100 keer een strijd. Waarbij het koppig tegen koppig is. Wij winnen, maar of het opvoed technische verantwoord is... Zelf afvegen op de wc was daarom ook moeizaam, want daarna dus handen wassen. Ze is erg gevoelig voor rechtvaardigheid. Als ze het niet terecht vind dat we boos zijn, dan wordt zij heel boos op ons. Laatste tijd trekt ze zich dan terug, weg van ons. Als ze weet dat het niet goed was wat ze deed, wordt ze ook wel boos vanwege onze terechtwijzing, maar incasseert het toch beter. Ze is motorisch en mentaal, dachten wij, eigenlijk exact gemiddeld. Maar volgens school ligt ze bovengemiddeld, maar niet extreem. Ze is voorzichtig aangelegd en luistert goed. Behalve als ze overprikkeld/moe is. Koppig dus en sterke eigen wil, zeker. Zo omschrijven ze haar ook op school en opvang. We waren verhuisd, nu een jaar geleden, en de nieuwe dagopvang heeft ze nooit kunnen aarden, ook weer heel zwaar voor haar en voor ons en voor de leidsters. Maar gelukkig nu school en bso gaat super goed! Bij de vorige opvang duurde het een dik half jaar voordat ze de leidsters voldoende vertrouwde om zichzelf te zijn. De overgang van 0-2 groep naar 2-4 groep was dan ook weer heel zwaar voor haar (en ons). Het hielp heel erg om haar van te voren tig keer te vertellen wat we gingen doen. Of wat ze op de opvang gingen doen. Dan was ze beter voorbereid. Ze is verder ontzettend afgeleid. Zodra er iets om haar heen gebeurd, 'bevriest' ze, kijkt alleen nog maar. Op school valt dit ook op. Altijd als laatste klaar met schoenen aandoen enzo omdat ze pas begint als alle andere kindjes al weg zijn. Ook is ze heel traag met werkjes, ze krijgt op school (montessori) nu een timer, dat helpt wel. Maar de periode voor de zomervakantie (ze is van april), was dramatisch. Compleet overprikkeld, moe, boos, in de knoop, zo ontzettend met zichzelf in de knoop. Afreageren op de omgeving, reactie uitlokken van ons, enz. Ze ging max 3 dagen per week. Ze wilde dan in de avond niet eten, want na eten, naar bed, na bed, opstaan, na opstaan naar school. En dat elke stap. Nu gaat ze intussen 4 dagen, en dat is net de grens. Met sinterklaas enzo, zat ze net over de grens maar nog te doen. Ontzettend lang verhaal 😅 maar ook zoveel verschillende dingen 🤷‍♀️

Ik volg even. Ik ben zelf een HSP'er en zie veel van mijn dochter van bijna 2 terug. Ik zelf vind het fijn dat ik als HSP'er weet hoe ik er inmiddels mee om moet gaan en hoop haar dan ook hierin goed te kunnen begeleiden, maar lastig vind ik het wel

Wat ts schrijft doet me ook denken aan combinatie met iets anders, bv hoogbegaafd. Maar 2,5 is inderdaad nog erg jong om daar met zekerheid iets over te kunnen zeggen.