Hulp bij peuterpubertijd...

Hallo allemaal, Zoals velen hier zitten wij momenteel volop in de peuterpubertijd. Jeetje, als ik zie hoe dit gaat, wil ik niet weten wat dit gaat geven als hij 14 jaar en écht gaat puberen. 🫣 Mijn zoontje is momenteel 2j1m en een brok energie zonder oren. Ik word er soms een beetje moedeloos van. Hij is vreselijk druk, loopt de hele tijd te schreeuwen/roepen/gillen (geen aanleiding, het is alsof die volumeknop gewoon niet minder kan). Hij heeft echt uitlaatkleppen genoeg (we spelen dagelijks buiten, in een grote tuin waar hij kan rondrennen en met zijn loopautootjes rijden, er wordt regelmatig actief met hem iets gedaan zoals knutselen, boekje lezen, samen auto's spelen, ...) Hij spuwt ook de hele tijd (lippen tuiten en dan pfffft dat het kwijl eruit vliegt en hij en alles rond hem kletsnat is), gooit met alles wat hij vast krijgt en is gewoon zooo wild. Het hekje tussen de keuken en de leefruimte heeft mijn man al tig keer opnieuw vast moeten hangen omdat hij hier gewoon letterlijk aan gaat hangen en dan schudden tot de pluggen uit de muren zijn. Hij slaat naar onze hond, een doodbraaf dier dat hem nooit iets misdoet. Tegelijkertijd is hij dol op hem, zijn naam was het eerste woordje dat hij kon zeggen en als hij thuis komt begint hij hem ook meteen te zoeken. Echter staat hij gewoon altijd zooo hevig en "aan" dat hij niet op een rustige manier kan aaien. Hij gaat dan naar de hond en begint heel wild met zijn platte hand op zijn rug te meppen en luid te giechelen. Uiteraard springen wij onmiddellijk tussen en wordt hij verbaal berispt. We hebben al alles geprobeerd. Boos worden, rustig zeggen "Nee, zachtjes aaien, dat is niet lief!", voordoen hoe het wel moet, samen met hem zachtjes aaien zodat hij het verschil voelt, ... We krijgen dit gedrag hier niet uit, terwijl wij echt van kleins af aan contact met de huisdieren hebben gestimuleerd op een heel positieve en zachte manier. We zijn inmiddels ook op een punt dat we amper nog durven buitenkomen met hem. Het maakt niet uit wat we gaan doen, hij misdraagt zich bijna overal... Gaan we ergens wat eten dan zit hij te gillen/roepen aan tafel, gooit met zijn bestek en eten, spuwt z'n drinken uit, ... We hebben altijd genoeg bij ter afleiding (puzzels, autootjes, stickerboekjes, kleurtjes en in geval van nood de tablet met een filmpje, we gaan ergens met een speeltuintje zodat hij regelmatig even zijn energie kwijt kan, ...) maar dit lijkt allemaal maar 10 minuten te helpen en dan gaat hij alsnog de foute kant op. Ook daguitstapjes is hetzelfde verhaal... We doen iets leuks voor hem (naar de speeltuin, dierentuin, pretpark, ...) maar niets lijkt goed. Constant driftbuien voor ALLES. In de buggy moeten na een attractie (hij MAG aan de hand lopen, maar loopt weg en luistert helemaal niks noppes als je zegt dat hij terug moet komen of bij mama/papa moet blijven, na 10x is het dan terug de wandelwagen in, en dat gaat gepaard me de nodige dramatische scéne die heel het park kan volgen dan), in de speeltuin op zijn poep moeten gaan zitten voor de glijbaan of als hij even moet wachten tot een ander kindje opzij is, even mee moeten naar het toilet voor een schone luier, ... Alles is goed om de bom te doen barsten. En dan spreek ik over brullen, op de grond gooien, stampen en slaan als je hem probeert om te pakken om op de verschoningstafel te leggen, ... The full works! Ik zie mijn zoontje doodgraag, maar jezus, houdt deze fase ooit op?! Wij hebben echt geduld, en ik kan 10x rustig herhalen "Neen, dat mag niet. Doe dit in de plek" maar na 10x herhalen, voor 10 verschillende dingen op een dag, sta ik soms ook op ontploffen hoor... Hoe gaan jullie om met zo'n situaties waarin je peuter ab-so-luut niets luistert en je niet lijkt door te dringen? Ik wil tips! Alvast dank om mijn relaas door te spartelen. Het moest er even uit. 😜