Mijn man gaat binnenkort een weekend weg

…en ik zie er nu al als een berg tegenop….im vraag me af of ik het wel aankan en hun veiligheid kan garanderen. Ze zijn bijna 3 en 4 en als ik met ze op straat ben dan vraag ik me af of ik ze wel voldoende in het gareel kan houden. Daarbij ka de oudste ook gewoon de garagedeur opendoen en naar buiten rennen (heeft hij vandaag ook gedaan) bijvoorbeeld. Ze spelen vaak heel leuk samen, maar vliegen elkaar geregeld net zo vaak in de haren. Tuurlijk ben ik ook vaak genoeg met ze alleen, maar niet een heel weekend, als in, dat is een keer eerder voorgekomen en toen was het nog behapbaar. De laatste weken zitten we gewoon zo in een lastige fase. Ik vind het naar bed brengen in mijn eentje ook al een uitdaging wat ik liever niet doe. Hij plant bijvoorbeeld sporten nadat ze in bed liggen en dan doen we het samen. Dan zou ik ze dus drie avonden achter elkaar in bed leggen in mijn eentje. Ook staat deze datum voor hem al blijkbaar in maart en hij heeft het nu pas gezegd. Heel leuk natuurlijk. Het liefst laat ik hem niet gaan, ook met de manier waarop hij hiermee kwam (toen de thuiskapper er vanochtend). En hij zegt: ‘oké, dan ga ik niet’. Maar ergens denk ik: ‘dat is ook niet fair’. Maar ik weet niet of ik het qua veiligheid wel allemaal goed kan doen. Want waar ik eerder dacht: ‘oh wat een uitdaging’ dan moet ik ze een paar dagen alleen op bed leggen’ Denk ik nu: ‘pfff, hoe houd ik ze veilig 😱. En aan de andere kant denk ik: er zijn genoeg single moeders die dit ook hebben, of vrouwen die vaak genoeg dagen alleen zijn als de partner weg is. En tuurlijk ik kan nu wel hulp inroepen van mijn moeder, maar dan heb ik nog steeds de rest van de tijd dat ik alleen ben. Hoe doen anderen dit? Snappen mensen mij, kan ik hem echt verbieden te gaan? Wil ik misschien niet, maar ik zie er dus als een berg tegenop.