Naar bed brengen is altijd huilen

Ik zou die van 5 gewoonweg vertellen dat je er niet meer bij gaat zitten. Jongste in de box of spelend op de kamer. Oudste naar bed brengen kort verhaal+kort de dag doornemen. De deur op een kier, lamp op de overloop aan (die van mij doet het niet goed op een nachtlamp, maar de lamp op de overloop is wel goed). Daarna breng je de jongste naar bed, waarbij de oudste dus nog gewoon hoort dat je er bent. Neem de tijd voor je jongste. Ik zou erbij gaan zitten en sssssssh zeggen. Is hij rustig dan ga je een stapje naar de deur. Wederom weer sssshhh tot hij rustig is. Bij niet rustig een stapje naar hem toe en anders afbouwend naar de deur en evt ook met de deur dicht nog even de ssssh herhalen. Dit kan je dan steeds verder afbouwen.

Zou het niet oneerlijk aanvoelen voor de oudste als de jongste wel alle aandacht krijgt en zij niet? Ik zou denk ik toch bij beide dezelfde routine hanteren. Bijvoorbeeld: pyjama's aan, samen boekje lezen, dan de jongste misschien een liedje zingen en in bed. Daarna oudste ook naar bed en beide uitleggen dat het bedtijd is en ze moeten gaan slapen, maar dat jij boven nog even bezig bent zodat ze je wat horen rommelen ofzo. Als ze gaan huilen, elke 5 min even heen ofzo? Succes.

Het ligt eraan hoe je er mee omgaat. Mijn oudste is (net) 5 en die snapt perfect dat zijn zusje soms wel bij ons in bed mag slapen (hij niet) en we soms langer bezig zijn met haar. Ik zeg dan dat wij dat ook deden toen hij zo klein was en dat hij zo ook beter kan slapen, want immers anders huilt zijn zusje hem wakker. Is er ook wat bij hem dan zeg ik dat ik als ik klaar ben bij zijn zusje hem nog wel een dikke knuffel kom geven (blijf er dan niet alsnog hangen, want anders gaat de oudste nooit eerder slapen). Bij twee kinderen is het in mijn ervaring niet hoeveel tijd je per onderdeel besteedt aan je kind, maar op het totaal. Mijn oudste weet bijvoorbeeld ook heel goed dat als zijn zusje overdag slaapt dat er dan extra een-op-een tijd is net als dat soms zijn zusje ook moet wachten als hij iets heeft. 4 a 5 jaar is hierin natuurlijk ook een factor, want bijvoorbeeld een tweejarige met een baby is natuurlijk een andere dynamiek ook qua begrijpen.

Oh, lastig zeg! Hier zelfde leeftijden ongeveer en herken de situatie van je jongste. Hier ook gehad na ziekte, dat hebben we echt weer even stap voor stap moeten afbouwen. Wanneer dat voorheen ook lukte, komt dat echt weer goed! Echter heb je hier nu niet de tijd voor, vanwege de situatie met de oudste. Je geeft aan het niet erg te vinden om erbij te zitten.. Bij onze kinderen is het een no go op dit moment, maar willen/kunnen ze samen slapen? Anders de oudste eerst in bed en dan aangeven dat de jongste jouw nu eerst even nodig heeft bij het slapen gaan. Je kunt je inderdaad niet opsplitsen en dat betekent dat er iemand soms even moet wachten. Dan kun je aangeven dat je, wanneer hij slaapt/rustig is, nog even bij haar komt kijken. Ze hoort je en weet waar je bent, zou zoiets kunnen werken? Raakt ze ook echt overstuur?

Een iets andere oplossing.. maar ze op dezelfde kamer leggen? Dan kan je bij allebei erbij blijven tot ze slapen?

Goed om te horen dat het bij jullie ook weer goed is gekomen. Mijn oudste kan ook flink overstuur raken. Alleen zijn vind ze verschrikkelijk. Samen slapen vind ik niet eens zo'n gek idee. Ik ga dat zeker proberen. Maar ook de tip om de oudste wat meer uitleg te geven over de jongste ga ik proberen.

Mijn oudste op deze manier aanpakken werkt niet. Ze wordt enorm overstuur van alleen zijn. Het naar bed brengen heeft zelfs een tijdje 2 uur lang geduurd. Dus ik ben echt al super blij met die 30 minuten die het nu zijn. Als ik haar vertel dat ik terugkom is ze wel rustig, maar gaat ze niet slapen tot ik er daadwerkelijk ben. Ik wil wel de tijd nemen voor de jongste. Ik weet dat hij zelf in slaap kan vallen. Het er bij blijven moet inderdaad weer een beetje afgebouwd worden. Thnx voor je tips, ik ga ze uitproberen😃.