Peuter wil niet mee naar huis (kdv)

Ik zou haast denken dat hij misschien net te lang daar is en daardoor als hij jou ziet even overloopt. Is het een optie hem eens een uurtje eerder te halen? Om te kijken of dir iets met het gedrag doet? Verder kan ik me voorstellen dat het een fase is die uitdooft als deze doorbroken wordt. Dus zou ik aan de leidsters vragen of hij gewoon al klaar kan staan met alles aan, gezien het gedoe elke keer. Kan me voorstellen als jullie dit een keer of 5 doen hij het gedrag misschien alweer vergeten is. De leidster zegt het gedrag niet te kennen van hem. Ken jij het wel van hem? In welke situaties?

Ik ben 2 en ik ben eigenwijs, ik wil wat ik wil en niet wat mama of papa van mij vraagt - het is echt een fase. Hier ook gehad. Met driftbuien aan toe. Alle 2 trouwens. En inmiddels is het ook weer normaal. Ik zou het gewoon wat tijd geven, gaat vanzelf weer over. Je doet het goed mama!

Mijn jongste doet dit ook 😩 inmiddels heb ik samen met de juf een soort toneelstukje dat we wekelijks opvoeren. Ik vraag of ze daar blijft wonen. De juf zegt: jaaaa, je blijft bij mij logeren! We doen net of we haar spullen naar de slaapkamer gaan verhuizen, en op het laatste moment gaat opeens de knop om en wil ze wel mee 🫠 Topjuf 🥹

Ahh, pittige fase! Ik werk op een kdv, al meer dan 20 jaar dus een bak ervaring haha. Het enige wat ik kan adviseren; Maak het zo kort rn bondig mogelijk. Dus ga niet mee in het "gedoe" geef hele duidelijke instructies en ook geen ruimte tot onderhandeling of tijd rekken. Het is echt even heel vervelend, maar dit zorgt wel dat dit zo snel mogelijk stopt. Hoe meer je toegeeft, twijfelt, gaat proberen om te kopen of zwicht, hoe meer je peuter dit aanpakt om hier verder in te gaan. Een aantal peuters maakt deze fase door, niet allemaal. En dan is het echt een wisselwerking tussen ouder en kind, en dat is dus grotendeels bepalend hoelang dit duurt en hoe extreem het is. Wat ook helpt is al van te voren heel duidelijk benoemen en afspraken maken. Hoelaat je komt (bijvoorbeeld: ik denk dat ik er als laatste ben, of ik kom nadat jij fruit hebt gegeten oid), je kan best al benoemen dat je dan een snack meeneemt. "Mama wilt dat als ze jou vanmiddag ophaalt, je gewoon meekomt. Je doet je jas en schoenen aan, we zwaaien naar de juffies en kindjes en op de fiets krijg je rozijntjes (bijv)". Bij ophalen begroet je, neem je even de dag door met de leidster, pakt de spullen en dan ook gelijk doorpakken. Dus blijf niet twijfelen of hangen als ie gaat tegen stribbelen. Pak zijn hand (of pak hem zonodig op) en actie. Even vervelend, zeker als ie zo boos is, maar hij heeft echt snel genoeg door dat het geen effect heeft als je niet toegeeft en duidelijk bent, je grens aangeeft en standvastig blijft. Zorg ervoor dat thuis een leuke activiteit klaarligt of bijvoorbeeld even een rustmoment voor de tv, iets wat ie fijn vind, zodat het thuiskomen leuk is en je er een positieve draai aan geeft.

Dit inderdaad. Wat bij onze dochter wel helpt is dan maar mee gaan in wat ze wilt en geen strijd aangaan. Bijv. dan maar geen jas aan of de jas verkeerd om (erg succesvol). Zo is ze dan maar in de sneeuw zonder jas naar buiten gegaan. Toen hebben we steeds gevraagd of ze het koud had en haar jas aan wilde. Uiteindelijk gaf ze zelf aan dat ze haar jas aan wilde. Na een paar keer het zo gedaan te hebben, hoeven we nu (meestal) alleen maar te zeggen dat het koud is buiten en dan wilt ze haar jas wel aan. Het scheelt zo een hoop strijd.

Hier ook mee eens. Probeer wel strijd om sommige dingen te vermijden. Dus idd, dan maar even geen schoenen aan ofzo. Maar wees dus wel duidelijk dat je gaat, hoe dan ook. En niet pas over een kwartier, maar gelijk.

Lijkt me een teken dat hij het heel leuk heeft daar en wellicht ook gewoon knettermoe wordt van het kdv en daardoor meteen even gaat ‘ontladen’ zodra hij jouw veilige armen ziet, zeg maar. En ik zou het eerlijk gezegd ook niet moeilijker maken dan het is en je niet in allerlei bochten te wringen om het te voorkomen. Wij zeggen altijd: een moe of boos kind kun je niet opvoeden. Dus als ze bij ons zo zijn is het een kwestie van niet boos worden, maar wél gewoon een gillend kind aankleden, onder de arm meenemen en thuis z.s.m. eten geven en naar bed. Dus ik herken het wel en hier is het inderdaad uitzitten, voeren en accepteren. Ik vind het ook niet heel gek, het kdv is mega intensief.

Ik denk dat de prikkels van de dag er. dan gewoon even uit moeten. Wat bij mij opkomt is enthousiast begroeten en dan zou ik eens proberen om te gaan zitten en geen aandacht te geven. Nadat je aangeeft dat je graag wil vertrekken rustig op een plek gaan zitten en er ontspannen uit te zien. Mijn oudste wilde ook altijd een spel maken van dit soort dingen. Soms als hij ervandoor ging en ik had geen haast pakte ik een boek en ging rustig zitten. Dan was hij altijd binnen een minuut bij me. Enige risico is dat je er om 10 uur savonds nog zit. Mijn andere taktiek zou zijn. Grote tas mee al zijn spullen erin gewoon meenemen op zijn sokken en zonder jas. Na een paar minuten wil hij het heus wel aan. Wil hij niet in de fiets dan maar lopen met de fiets tot hij erin gaat. Dat is vaak sneller dan je denkt. Ernaast lopen vinden ze vaak niet leuk. Succes in ieder geval.

Oh dit zie ik vaker ! Ik werk zelf in de kinderopvang en kom op verschillende groepen, jouw kindje is echt niet de enige die dit doet. Soms is het ook zo dat er een ontlading komt als papa/mama komt halen, dan even de prikkels van de dag eruit komen of misschien heeft hij even tijd nodig om te schakelen. Rustig blijven, benoemen dat je het fijn vindt dat hij het leuk heeft gehad, aangeven dat het nu tijd is om naar huis te gaan, alvast samen bedenken wat hij thuis kan gaan doen (twee keuzes bieden). Uiting van dit gedrag kan ook zijn dat hij moe is. Wellicht kan het ook helpen als je even vooraf aan het ophalen belt naar de groep om aan te geven dat je er bijna aan komt, zodat zij dit vast kunnen vertellen, dan kan hij vast wat eerder schakelen. Weet dat het niet aan jou ligt. Jij bent zijn veilige haven en juist daardoor komt dit gedrag er soms bij jou uit bij het ophalen.

De oudste heeft dit altijd al gehad (vooral bij mij, minder bij papa). Ze heeft het naar haar zin op de opvang, en komt over het algemeen ook vrolijk en niet moe er vandaan. Ze is heel blij me te zien, maar gaat dus echt niet mee. Toen ze jong was kon ik haar altijd 'vangen' en in haar jas worstelen. Uiteindelijk gaf ze zich dan gewonnen en was het prima. Rond 2 -2.5 is het een poosje heel erg geweest. Als ik dan 'dwang' gebruikte, dus gewoon doorpakte, zat ik met een kind wat compleet over de toeren was, gilde, overstrekte, etc. Nu is ze 3.5 en is het belangrijk voor haar om haar spel af te maken. Dus even kunnen laten zien wat ze aan het doen is, 'wennen' aan dat ze zo naar huis gaat, etc. Ik ben dan rustig en duidelijk; we gaan naar huis. Maar ik wacht wel totdat ze zelf komt. Anders is het alleen maar weerstand. De leidsters helpen daar goed bij. We hebben dus een 'routine' die we al afgaan. Dat geeft mijn dochter ook tijd om aan het idee te wennen. Dus dag doorspreken, vragdn of ze nog dingen in haar bakje/knutsels heeft, en dan echt allebei aansporen door afscheid te nemen, vragen waar haar schoenen zijn, etc. En dat werkt eigenlijk heel goed. Dus ook als zij allemaal andere dingen doe, hou ik rustig vast aan de routine/volgorde Voor mijn dochter komt het neer op twee dingen: - ze vindt 'veranderingen' lastig. Dus als ze helemaal lekker aan het 'kdv-en' is, en ik kom dat opeens verstoren, heeft ze gewoon even nodig. Dit zie ik ook bijvoorbeeld als ik met haar naar de winkels wil. Dat moet ik ook rustig introduceren. Dit is ook waarom die 'overgang'-routines zo goed werken voor haar, die geven houvast en even ademtijd. - 'zelf doen' is zo belangrijk! Dus daar hou ik rekening mee. En dan is er mijn jongste, die wil altijd gewoon dolgraag mee. (Dus aan mij ligt het niet🤣😋) Soms zit het gewoon wel of juist niet in een kindje. Een beetje ruimte geven aan wie ze zijn is dan het enige wat (mijn inziens) echt werkt.

Dank voor al jullie helpende, steunende en lieve reacties. Ik ga in overleg met de pm-ers wat uitproberen. Ik kan me vinden in alle reacties eigenlijk. 😘🙏🏽

De mijne krijgt gelukkig geen driftbui, maar werkt ook niet echt mee. Bijv wegrennen voor jas of schoenen aantrekken. Wat hier helpt: Zorgen dat ik altijd wat te eten bij me heb, al is het maar een maiswafel oid. Vaak is het een combi van moe en hongerig. Keuze geven: eerst je jas of eerst je schoenen? Welke arm wil je eerst in je jas? En duidelijk afscheid nemen, Speelgoed, juf en evt andere kindjes dag zeggen en nazwaaien. Wie weet heb je er iets aan. En sowieso maakt de blik van de juf meer indruk dan mijn geworstel, dus als die hem tot de orde roepen doet dat ook nog wel eens wat

Klinkt als moeite met overgangen. Misschien helpt het als je een tijd afspreekt en dat de pm-er alvast een vooraankondiging kan maken om de overgang te vergemakkelijken. Helpen met jas en schoenen vlak voor je er bent zodat hij mentaal is voorbereid.

Hier wel een beetje hetzelfde. Peuter (bijna 3) probeert er bij mij een soort pak-me-spel van te maken. Hij is altijd blij om me te zien, maar komt niet aanrennen voor een knuffel oid. Als ik binnen kom, ziet hij mij, maar pak ik eerst rustig al zijn spullen, klets ik even met de PM'er en kijk ik met kind over wat hij op dat moment mee bezig is. Dan spoor ik hem aan om op te ruimen, zwaaien we naar de PM'er en gaan we naar de gang. Daar ben ik wel vrij duidelijk. Of zelf je jas etc aandoen, of ik doe het. Als het echt verschrikkelijk was (die fase is gelukkig voorbij), ging hij in de houdgreep mee naar de auto.

Hier helpt bij moeite met overgangen vaak even aansluiten en dan een brug bouwen. Dus echt even aansluiten bij het spel wat hij op dat moment laat zien, dat mag best een paar minuten. En vanuit daar de brug naar de schoenen en jas maken. Bijv. Met auto's spelen; even samen met de auto en dan "zullen we de auto's naar de gang rijden zodat ze daar kunnen parkeren als jij je jas aantrekt?

Ik zie dit wel vaker. Ik denk dat het het beste is om de PM-er even te vragen om hem voor te bereiden. Ik weet niet of het lukt om er op een vaste tijd te zijn? Maar als je er bijvoorbeeld om 17u bent, kan de PM-er van te voren aankondigen dat hij nog even mag spelen en daarna met mama mee mag. Nou is het grootste nadeel de woorden 'even', 'zometeen', etc. Die zijn eigenlijk best vaag. Ik zet daarom vaak een wekkertje voor het kind. Als de wakker gaat stoppen we met spelen en dan ga je je jas aan doen. Op die manier is het duidelijk wat er gaat gebeuren en zie ik overgangen veel makkelijker worden :)

Hier ook herkenning! Wij noemen dit altijd clownesk gedrag. Jongste gaat dan letterlijk de clown uithangen en ik moest hem dan echt vangen om hem mee te krijgen. Dit was vooral tussen 1,5 en 3/3,5 jaar. De PM’ers zagen hem echt voor hun ogen veranderen. Hij deed het bij mij erger dan bij zijn vader. De oudste (toevallig ook een jongen) deed dit ook rond die leeftijd. Als we visite kregen gingen ze zich vroeger ook uitsloven en kon ik ze amper bereiken en corrigeren. Bij ons zijn ze er overheen gegroeid. Is echt even lastig en duidelijkheid en structuur hielpen het beste. Overdracht kort houden en af proberen te leiden door vragen over zijn dag te stellen. Gaat over voor hij 18 is!😋

Hier ook herkenbaar. Hoewel ik het extreem vermoeiend vind, heb ik toch liever dat het zo gaat dan dat ze het niet naar hun zin hebben. Vanalles geprobeerd: wachten tot kind uit zichzelf kwam (kon wel een halfuur duren...), even meedoen (maakte het stoppen alleen maar lastiger), aankondigen dat kind nog 1 eindje op de driewieler mocht en we dan zouden gaan (kind springt na een half rondje van de driewieler en gaat gauw de glijbaan op 🤣) en gewoon oppakken en meenemen (= gillen en tegenstribbelen). Wij merkten dat het makkelijker ging als de meeste vriendjes al weg waren. We gingen dus iets later ophalen. Niet extreem veel later, een kwartier/20 minuten later was vaak al genoeg om een van de laatsten te zijn. Uiteindelijk kies ik nu voor een mix: iets later ophalen, even de tijd geven om het spel af te maken en daarna gewoon hup meekomen. Die duidelijkheid hielp ook wel wat. Nu weet kind: als mama zegt dat we nu echt gaan, dan meent ze het ook en heeft verzet geen zin meer.

Mijn kind zegt dan doodleuk: "Nee, daar heb ik geen zin in. Ik ga verder spelen". En weg. Kon ik weer van voor af aan beginnen. 😂😵‍💫

Helaas geen fix for all🙈